Poeh wat ben ik moeoe!

Ik heb soms niet zo veel redenen nodig om de boel te laten versloffen: nu ik het “wat drukker” heb met werk laat ik veel goede gewoontes ineens voor wat ze zijn.

Gezond eten…?

Zo hadden we dus sinds een dikke maand geleden opeens geen weekmenu meer maar flanste ik maar wat in elkaar, en soms was dat dan dus die makkelijke soep uit blik. Niet zoveel mis mee voor een keertje, hoor. Maar toch: in kant-en-klare soep zit veel zout en ook zit er suiker in. Verse soep is beter en eigenlijk is het helemaal niet zo moeilijk om te maken, zeker niet als je een slowcooker hebt. Bovendien is zelfgemaakte soep dé plek om eventuele restjes in mee te koken: kwestie van de discipline opbrengen om gewoon alle hartige restjes uit pannen en van borden in de diepvries te bewaren in een bakje en dan dat bakje omkeren in de pan.
En wanneer ik geen weekmenu heb maar “gewoon maar wat in elkaar flans” dan val ik naar mijn smaak ook té vaak terug op maaltijden met vlees. Ook niet wat ik wil…..

Ook op ander gebied vind ik het blijkbaar weer nodig om terug te vallen in oude gewoontes die ik al een tijdje niet meer had. Onder het mom van “lekker herfstig / omdat ik het verdien” verving ik onlangs de zwarte koffie weer door koffie-verkeerd, met suiker. Water drinken werd vergeten en allerlei guilty pleasures doken weer op. Zo was ik ’s avonds weer méér aan het snoepen dan dat eigenlijk goed voor me was en vond ik “dat ik het verdiende” om na avond-werk-sessies tot véél te laat naar niets aan mijn leven toevoegende televisieseries of registraties van klimwedstrijden van lang geleden te kijken.
Vooralsnog hebben deze slechte(re) eetgewoontes nog niet tot gevolg dat die paar kilo’s die er dit voorjaar af gingen, er weer aan zitten. Maar als ik zo doorga is dat slechts een kwestie van tijd.

Luiheid.

Mensen die dit blog al wat langer volgen weten dat ik geen tegenstander van luiheid ben, integendeel. Ik vind niet dat ik in mijn vrije tijd altijd maar nuttig bezig moet zijn als een soort verantwoord batterij-konijn met huishoudschortje om en daar schaam ik me niet voor: aanlummelen is wat mij betreft een prima tijdsbesteding. Maar nu ik het wat drukker heb met werken vind ik het blijkbaar ineens helemaal oké om tussen die werkmomenten door, niet op standje “rustig” maar op standje “uit” te gaan.

Ik vind het huishouden sowieso niet zo belangrijk als de gemiddelde Nederlandsche Huismensch (m/v). Maar toch. Af en toe een doekje over het aanrecht is geen overbodige luxe en de trap zo nu en dan stofzuigen ook niet. Of de kattenbak even verschonen vóórdat Poes Minoes er demonstratief voor gaat zitten kakken. En dan de ramen, ze zien er niet uit, zie ik dagelijks.

“Poeh wat ben ik moeoe!”

Opeens heb ik last van vermoeidheid. Toen Zonne gistermiddag een kinderfeestje had gebruikte ik die kindloze tijd dus niet zo nuttig als dat ik had kunnen doen. Ik deed nog nét wat boodschappen en ruimde wat op, maar verder was ik vooral druk met een dutje op de bank.

Misschien deed ik dat dutje op de bank wel omdat ik de avond ervoor te lang naar sportbeelden had gekeken op Youtube en vervolgens om een uur of half vier ’s nachts wakker schrok, languit op de bank. Zoals eigenlijk al de hele week….

Even weer bij de les.

Nou is het allemaal niet zo ernstig om eens een paar weekjes wat minder enthousiast te koken en wat huishoudklusjes over te slaan. Gelukkig krijg ik daar ook gewoon weer snel genoeg van. Die vermoeidheid komt natuurlijk wel gewoon ergens vandaan, wellicht “gebrek aan regelmaat” in combinatie met “een nét iets te ongezond voedingspatroon”. Een snelle oplossing zou dan zijn om meer koffie te gaan drinken en daarnaast te grijpen naar allerlei vitaminepreparaten, maar ik zie dat toch echt als smoesjes om gedrag dat gewoonweg beter kan in stand te houden.

Tijd om even te resetten, dus! En gelukkig heb ik in de afgelopen jaren gemerkt wat mij dan helpt: bijhouden wat ik eet, drink en doe. En daarnaast taken, maaltijden en tijdsbesteding wat gerichter inplannen.

Daar ben ik na die middagdut van gisteren maar weer eens mee begonnen, dus. Inmiddels dronk ik deze ochtend al drie glazen water en de suiker-intake staat sinds gistermiddag op nul.

Alles wat ik eet, drink en doe inplannen en bijhouden is voor mij niet houdbaar. Ik kan prima-prima een maand lang mijn voedselintake bijhouden, zoals ik dit voorjaar deed toen ik het keto-if dieet uitprobeerde, maar er zijn grenzen. Op sommige terreinen is het echter wél houdbaar en profiteer ik ervan. Zo houd ik inmiddels alweer zes jaar al mijn uitgaven bij en ik ben ervan overtuigd dat ik daardoor verstandiger met geld omga. Dit bijhouden van die uitgaven kost me overigens maar tien minuutjes per week, dus waar heb je het over.
Ook de weekmenu’s zijn sinds een jaar een gewoonte geworden waarvan ik profiteer: het kost me iets meer tijd maar het levert me wél veel tijdwinst op en bovendien eten we daardoor gezonder en gevarieerder en verdwijnt er dan nauwelijks voedsel richting de GFT-bak. Dat ik in de afgelopen twee weken géén weekmenu meer inplande is dus inmiddels niet meer normaal, maar een signaal. Net zoals die vermoeidheid.

Daar luister ik dus maar even naar, naar die signalen.

Hoe zorg jij ervoor dat je bij de les blijft?

13 gedachten over “Poeh wat ben ik moeoe!

  1. Ik ben zo’n kleuter die het nodig heeft dat iemand de tv uitzet om me van de bank af te krijgen, dus doe ik dat nu maar digitaal… om 21 uur schakelt alle platvermaak hier zichzelf uit. En dus braafjes om 10 uur naar bed, na een opruimpoetsvaatenwas rondje.
    Anders is het inderdaad hopeloos. De weekmenu’s staan inmiddels op een herhaalprogramma van zes weken, boodschappenlijstjes voor die weekmenu’s en voor ‘elke week boodschappen’ erbij en de boodschappen bestellen kost me nog geen half uur per week meer.
    Een ochtend per week doe ik de was, en een ochtend per week maak ik schoon. Ook weer volgens een roostertje van ‘elke week goor’ en ‘doe dat ook maar eens een keertje’.
    Voor elke ‘taak’ heb ik een wekkertje gezet, waardoor ik een soort ‘moedermachine’ heb die mij aan het werk zet. Lekker kinderachtig, maar het gebeurt nu wel. En ik ben zelf gewoon veel te soft voor mezelf… 😊

    Liked by 1 persoon

    • Die wekkertjes. Dat heb ik ook even gedaan. Alleen werd ik na een dag al turreluurs van dat gebel… En ging de wekker op een compleet verkeerd moment af. Niet dat ik dat tijdstip niet zelf ingeprogrammeerd had… Alleen kwam het niet goed uit (zat in een gesprek).

      Like

      • Het zijn trillinkjes in mijn horloge, dus hoef m alleen maar aan te raken om het te stoppen en niemand die het hoort verder. Een wekker/telefoon met piepjes zou ik ook snel te lijf gaan denk ik…

        Liked by 2 people

      • Ik gebruik de trilfunctie niet. De eerste 15 jaar van mijn mobiele telefoonbezit zat dat ding standaard ergens in een tas, en dan mis je de trillers. Nu zou het kunnen… Maar een bel is effectiever voor mij (ik ben het belsysteem weer aan het overwegen, dat moge duidelijk zijn).

        Like

  2. Ik plan mijn dag… En sinds ik over dat plannen schrijf, is het net of ik het makkelijker vol kan houden, omdat ik niet weer een blog wil schrijven over hoe ik mijn tijd verlummeld heb.
    Wat mij enorm helpt is zien wat ik gedaan heb. Meestal meer dan gedacht, zodat ik zonder schuldgevoel kan lummelen.
    Wat het eten betreft: zodra ik de fout in ga, merk ik dat fysiek. Niet aan mijn kleding, maar aan mijn gezondheid. Dat is wel een hele goede motivator om niet te vaak op standje ‘ach het kan wel voor een keertje’ terug te vallen.
    Maar goed. Daar heb ik jaren en jaren en jaren over gedaan… Dus je hebt nog even..

    Liked by 1 persoon

    • Ah fijn om te horen dat dat gezond eten bij jou ook niet in één keer lukte.

      bloggen helpt inderdaad, dat klopt! Dan moet je alleen dus wél zo eerlijk zijn om te vertellen dat je “ik koop deze maand niets” challenge weer niet gelukt is. Dat mis ik weleens bij sommige bloggers, maar tussen de regels door lezen geeft soms wel voldoende duidelijkheid.

      Like

  3. Zooooo herkenbaar. Vooral mijn eten moet ik goed plannen. Ik heb een redelijk pittig dieet. Ik wil graag mijn schildklier en alle hormonen in het gareel krijgen. En dat gaat snel mis, als ik niet plan. Het huishouden vind ik ook niet zo belangrijk, hoewel ik wel geleerd heb in de loop der jaren dat ik het fijn vind als de was weg gewerkt is. Toen ik echt met een stopwatch ging klokken hoe lang ik daarover doe, bleek dat de berg in mijn hoofd veel groter was dan daadwerkelijk de stopwatch aan gaf.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik werk 4×9 en ben dus altijd 3 dagen vrij. Ik doe op de eerste vrije dag, boodschappen, en schoonmaken. Op dag twee kook ik alles voor de aankomende werk dagen, wanneer ik dat niet doe eet ik ongezond en duur op mijn werk. Op dag 3 doe ik alleen dingen waarvan ik uitrust, honden wandelingen, hardlopen, lezen, maakt niet uit wat, maar geen klusjes. Ik ben moe wanneer ik thuis kom en dan is het zo fijn wanneer het thuis schoon en opgeruimd is En de maaltijden voor de week zijn er. Ik wordt er rustig van. Als ik niet plan, dan gaat het niet zo goed vind ik.

    Like

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s