Mindfulness: ieder haar eigen versie

Je leest het overal: in deze wereld van technologie, kantoorbanen, sociale media, welvaart, stress, multitasking en continue prikkels zouden wij meer aan meditatie, mindfulness of yoga moeten doen. Zodat we ons kunnen focussen. Zodat we meer in het “hier en nu” leven. Om het leven beter te kunnen overzien, zodat we gelukkiger zijn, zodat we onze creativiteit kunnen benutten en omdat het ons helpt te investeren in de zaken die echt belangrijk zijn. Volgens sommigen zou je zelfs de kans op allerlei vreselijke aandoeningen kunnen vermijden door hun methode te volgen.

Maar hóe dan?

Nou heb ik nogal de neiging om recalcitrant te reageren op hypes en ik krijg ook bultjes van mensen die shoppen in wetenschappelijk onderzoek – of dat volledig links laten liggen – in zoektochten naar het bewijs dat hun aromatherapie of mindful shirin-yoku Het Allerbeste Voor Iedereen is.

Gelukkig hoef ik u niet zonodig te overtuigen op dit punt (over andere punten zal ik dat altijd blijven doen).

Voor het zoeken en vinden van balans sta ikzelf centraal. Die zoektocht is nooit af en ik vind het ook heel leuk en leerzaam. En de laatste tijd merkte ik dat ik onrustig was. Daar zijn allerlei oorzaken voor die buiten mijzelf liggen maar de wijze waarop ik daarmee omga heb ik natuurlijk wél gewoon zelf in de hand. Ik bepaal zelf mijn lat. Ik bepaal grotendeels zelf mijn daginvulling en kies ik er zelf voor hoe ik activiteiten uitvoer.

Een boswandeling

Dagelijks wandel ik meerdere keren met Pippa in het bos, maar geen wandeling is hetzelfde. Zo kan ik bijvoorbeeld mijn telefoon meenemen en een hoog oplopende discussie voeren via sociale media. Ik kan een balletje meenemen in plaats van die telefoon; een zekere garantie voor een opgewonden hond die als een automatische pingpongbal om me heen hiphopt. Ik kan ook besluiten dat ik maar een kwartiertje de tijd heb en om de haverklap op mijn horloge kijken om te zien of ik nog op schema loop. Ik kan bedenken dat zo’n wandeling goed is voor mijn conditie en er flink de pas in houden en een app laten registreren wat mijn tempo is, hoeveel calorieën ik verbrand en of ik al een record gehaald heb. Ook kan ik besluiten op zoek te gaan naar paddenstoelen en van al mijn vondsten foto’s maken om ze via sociale media te delen. Ik kan me aansluiten bij een paar andere hondenuitlaters en de dag bespreken of een muziekje of podcast beluisteren met de koptelefoon op.

Zo is iedere boswandeling anders en dat geldt ook voor douchen, ontbijten, werktaken, huishoudtaken en maaltijden.

Opwinding en siësta

Hoewel ik ook wel echt goede momenten had, zat ik de laatste tijd zat ik nogal “hoog in mijn energie”, dus. Weinig focus. Ik maakte me druk over zaken, soms was dat terecht en soms was dat misschien niet terecht maar los van of ik er goed aan deed me druk te maken, kostte het me wel energie en dat betekent voor mij dat ik op andere terreinen een tekort aan energie had.

Begrijp me niet verkeerd: ik sta er volledig achter om me soms druk te maken over zaken. Ik ben iemand die op sommige terreinen in het leven erg laconiek kan zijn en op andere terreinen behoorlijk gepassioneerd en gedreven. Dat zullen mijn Italiaanse roots wel zijn, zeg ik altijd, ook al ben ik voor zover ik weet 100% NL: met gebaren en vol opwinding en toeterend door het leven, maar wél iedere dag die siësta.

Dat is óók een vorm van balans.

Ongewilde afleiding

Toch was daar de laatste tijd veel ongewilde afleiding. Eén of andere eikel die me via sociale media een snauw gaf. Wat alles over hem zegt en niets over mij, maar toch raakte het me. Sowieso die sociale media die me keer op keer prikkels gaven en me afleidden van wat ertoe doet in het leven. En daarnaast drukte en onrust qua werk, wat zowel positief als negatief is, afhankelijk van hoe ik daarmee omga.

Tijd voor wat meditatie of mindfulness, en dan wel de versie die voor mij het beste helpt:

Handwerken.

En dan niet gedachteloos stokjes haken of rechts en averechts, nee echt een patroon en tellen. Kijkt u maar naar de foto hierboven. Het wordt een trui.

Want ook die mindfulness mag wat mij betreft, behalve rust in mijn hoofd, nog iets anders nuttigs opleveren. Ik ben dan misschien wel een geitenwollensok, maar dan wel eentje met een pragmatische inslag.

11 gedachten over “Mindfulness: ieder haar eigen versie

  1. Ziet er goed uit! Ik had de laatste tijd ook steeds meer onrust, ben weer lekker begonnen met bakken en experimenteren in de keuken, daarvan kom ik echt tot rust.

    Liked by 1 persoon

  2. Het wordt prachtig! Prettig rustgevend ook, het gevoel van fijne wol aan je handen.Bij hoge stress is mijn therapie: sokken breien. Met een opwind-radiootje dat een muziekje in mijn oor fluistert, in een schemerige kamer maar met goed licht op mijn handwerk. Geluid, lichtval, wolletje- alles heel dicht bij jezelf. Kopje thee binnen handbereik.

    Liked by 1 persoon

  3. Heerlijk rustgevend! Ik handwerk veel maar wat ik niet kon was sokken breien op vier naalden, na de dood van mijn man zocht ik iets om me af te leiden, het lukte toen niet maar een maand geleden vond ik de wol en naalden weer en ben opnieuw begonnen, na veel uithalen en opnieuw beginnen heb ik nu bijna mijn tweede sok klaar! Heerlijk, soms brei ik met een luisterboek erbij maar ook vaak nog even voor ik naar bed ga, waardoor ik dan weer te laat naar bed ga omdat ik zo lekker ga! Een mooie trui van jou in wording.

    Liked by 1 persoon

  4. Zo grappig. Jij en ik leven erg verschillende levens, wonen ver van elkaar, behoren tot andere generaties en toch lees ik zo vaak dingen bij jou die voor mij herkenbaar zijn. Deze keer: de onrust, het wandelen, de siësta en het handwerken. Ik ben ook zo’n trui aan het breien 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Zo zie je maar, ieder haar eigen manier.

      Ik word dus echt gefrustreerd van spelletjes als candycrush… en voor jou zou breien waarschijnlijk niet ontspannend zijn…

      Like

  5. Candycrush en tetris kan helpen, maar breien werkt fijner bij mij. Daar beweeg je bij (al is het fijn werken) en voel je de wol. Dus mn lijf is er bij betrokken. En het tempo is rustiger. Dus ik eindig met een rustiger hoofd.
    En breien lukt zelfs met een overgangshoofd dat niet kan concentreren (op een boek of puzzel). Al is het leuker als je een puzzel erbij kan doen door een wat complexer patroon, natuurlijk. Al is het juist fijn om die $%^&*I(OP dagen als je hoofd niets meer wil, dat je nog wat kunt doen.
    En uiteindelijk heb je er nog wat aan: hier slingeren al wat fijne sjaals en fingerless gloves, en die zijn echt fijn in de winter. Nu bezig met een grote vissersvrouwsjaal, op pennen 2. Dus dat is echt wel meditatief!

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s