Het leven is te kort om op kantoor te zitten

In tegenstelling tot veel mensen die financiële onafhankelijk nastreven door passief inkomen op te bouwen, heb ik er – financieel gezien – jarenlang op los geleefd. Of ik het nu had of niet: ik gaf geld uit aan de dingen die ik belangrijk vond. Ik stond dus chronisch rood en had een oplopende studieschuld maar ik sliep ’s nachts op twee oren tegelijkertijd: ik ben niet in de wieg gelegd om me erg veel zorgen te maken in het leven.

Geen idee hoeveel geld het gekost heeft.

Aan sommige dingen heb ik nooit geld uitgegeven en dat doe ik nog steeds niet; make-up en de kapper bijvoorbeeld. Blijkbaar loop ik er graag ietwat verwaarloosd bij. In de ogen van sommige mensen, dan. In mijn ogen ben ik goed zoals ik ben. Maar ik was óók de student met oplopende studieschuld die altijd geld kon vrijmaken voor een gezellig avondje met vrienden. Toen ik klimtrainer was maakte ik niet-sluitende begrotingen waardoor de veelal vermogende ouders van mijn pupillen hun kids voor een appel en een ei mee konden sturen naar trainingsstages in het buitenland. Ikzelf paste het missende bedrag wel bij en ik wist niet eens hoeveel dat was. En dat gedurende een periode van 13 jaar.
Wat ik ervoor terug kreeg was overigens onbetaalbaar: ik mocht samen met deze opgroeiende lui fantastische herinneringen maken en nog steeds ben ik mega trots op ze.

Een wand vol boeken.

Ik was ook goed in cadeautjes voor mezelf en meestal waren dat boeken. Mijn boekenverzameling verhuisde met me mee van studentenkamer naar studentenkamer, en later ook naar de huurappartementen en huurwoningen die ik bewoonde. De boekenverzameling groeide uit tot een wand vol boeken. Het stond fantastisch mooi en ik herlas veel van mijn boeken ook.

Totdat ik in 2014 besloot dat ik ondanks dat mijn huis flink onder water stond sinds de laatste crisis, toch wilde verhuizen. En daar was voor nodig dat ik mijn hypotheek ging aflossen zodat ik geen restschuld zou overhouden. En voor dat aflossen was weer nodig dat ik – voor het eerst van mijn leven – ging bezuinigen op mijn uitgaven. Flink bezuinigen.

Ik nam een radicaal besluit. Voor mij dan, hè? Ik besloot een bibliotheekkaart te nemen en geen boeken meer te kopen.

En vervolgens besloot ik een dik jaar geleden – toen ik mijn huis verkocht had en spullen inpakte voor de verhuizing – in het kader van mijn niuewe minimalistische(re) levensstijl, dat ik al die boeken niet langer meer nodig had. Ik koos ongeveer twintig boeken uit die ik wilde houden, de rest gaf ik weg.

Vijf jaar lang geen boeken kopen.

Het is voor mij dus inmiddels meer dan vijf jaar geleden dat ik een boek voor mezelf kocht. Ik leende ze bij de bieb en dat beviel uitstekend. Ook kreeg ik een keer een e-reader voor mijn verjaardag en ruilde ik af en toe e-boeken uit. Mijn leesleven bleek geen boekenverzameling meer nodig te hebben.

Maar toen…

Maar toen schreef blogvriendin Lonneke een boek met de titel “het leven is te kort om op kantoor te zitten”. Het boek werd door een groot deel van de leden van onze actieve slackgroep meteen besteld. Ik bestelde het niet. Ik koop immers geen boeken.

Ik weet niet precies wat me over de streep haalde om haar boek uiteindelijk toch te bestellen. Waarschijnlijk was het een lovend compliment van één van de medeleden van de FireFriends-slackgroep die ik respecteer. Ik bestelde het boek, las ’s avonds een paar pagina’s en ik legde het boek niet meer neer tot ik het uit had. Dat was om een uur of vijf, de volgende ochtend. Ik heb geluk dat ik een snellezer ben.

Voor mij is Lonnekes boek (een link vind je hier) een feest van herkenning. Ik herkende veel omdat ik haar al jarenlang volg. Toch… dat ik al wist hoe haar verhaal afliep wilde niet zeggen dat ik er niet in meegezogen werd. In tegenstelling tot veel boeken over “uit de ratrace stappen” is dit boek namelijk héél goed geschreven. Bovendien is Lonneke niet wars van enige zelfspot, dat maakt haar boek nóg leesbaarder. Lonneke maakt van haar kwetsbaarheid een kracht en dat maakt dat ik mijn hoed diep voor haar afneem. Haar stijl is een verademing ten op zichte van de goeroe-achtige alfamannetjeswetenallesbeterstijl die vaak gehanteerd wordt.

Ik zal niet te veel weggeven uit het boek. Lees het zelf maar. Echt doen. Maar de rode draad in haar verhaal is dat het haar als angsthaas (haar eigen beschrijving) ondanks al haar behoeften aan zekerheden in het leven, tóch gelukt is om te ontdekken wat zij nu eigenlijk belangrijk vindt in het leven en daar ook naar te handelen. In kleine stapjes lukte het haar om haar leven 360 graden om te keren.

Ze heeft niet oneindig haar geld geteld door middel van kekke excelletjes maar ze bedacht hoeveel geld ze dacht nodig te hebben om een jaar te overleven zonder inkomen en is gesprongen. Na een zorgvuldige voorbereiding en oefenrondjes. Dat wel. Eerst met één teen in het zwembad en dan vervolgens een paar maanden later eens pootje baden.

Laat je angsten los en ga doen wat je het liefste doet.

Ik heb veel geleerd door haar boek gelezen. Mijn belangrijkste les was misschien wel dat ik dus géén angsthaas ben maar eerder een “springkonijn”, wat niet persé handig is trouwens. Iets met verbrande schepen en mezelf terugvinden in situaties waar ik voor mij gevoel niet voor gekozen had maar die me overkomen leken te zijn.

Inmiddels heb ik daar iets meer balans in gevonden. Daar profiteer ik bijna dagelijks van.

Angsten los laten om te doen wat ik het liefste doe is dus niet helemaal op mij van toepassing. Maar ook als je zo’n beetje meedrijft op de golven van het leven raak je weleens op het verkeerde strand verzeild. Waar het dan ook wel oké toeven is, trouwens. Zo goed dat je misschien vergeet dat je ergens naar op weg was. En dat is prima, voor een tijdje. Maar dat moet je dan wel een keertje beseffen, dat je op weg en nu blijft hangen. Ergens in blijven hangen is óók een keuze namelijk en die maak ik liever bewust dan dat het me overkomt en dat ik dan later spijt heb.

Ondanks dat ik me dus niet persé laat belemmeren door angsten, heeft Lonneke me toch aan het denken gezet. Ze stelt haar lezers een aantal vragen, en één ervan is: “wat wilde je later worden als je groot was, toen je nog een kind was?”

Deze vraag kwam mijn op precies het goede moment, het past namelijk naadloos bij het thema waarover ik onlangs schreef, over je leven investeren in de dingen die je echt belangrijk vindt. Ooit had ik namelijk hele concrete plannen voor mijn leven en die ambities was ik eigenlijk een beetje vergeten, wat jammer zou zijn.

U leest binnenkort wat mijn het antwoord op de vraag was, want dit blogartikel is nu wel lang genoeg. Deze keer sluit ik het blogartikel af met een tip en een paar vragen. Mijn tip is: lees Lonnekes boek! Er is ook een e-book van en deze is gratis voor abonnees van Kobo-plus. Ook leuk om weg te geven tijdens de feestdagen, binnenkort.

En mijn vragen aan jou zijn: wat wilde jij later worden, toen je nog een kind was? En zou je dat nog steeds wel willen? Waarom wel en waarom niet?

Ik heb besloten om Lonnekes boek aan een aantal vrienden en vriendinnen van me uit te lenen of cadeau te geven, omdat ik het hen gun om net zo geïnspireerd te raken.

14 gedachten over “Het leven is te kort om op kantoor te zitten

  1. Als kind wilde ik zangeres worden.
    Ik ben 61 jaar. Een tijdje geleden ben ik me de vraag beginnen stellen: Als ik aan het einde van mijn leven kom, waarvan ga ik spijt hebben dat ik het niet gedaan heb? Een van de antwoorden was: zingen en een instrument kunnen bespelen, liefst samen met anderen.
    Ik ga sinds kort naar de muziekschool en ik volg zangles en ukelele 🙂

    Liked by 2 people

  2. Wauw Mariimma, dank voor deze prachtige recensie! Ik wilde vroeger van alles worden, maar geen ‘beleidsmedewerker in een scala aan organisaties’. Dat is inmiddels hersteld. Ik schreef mijn eerste verhaaltje toen ik vier was en heb dat mijn hele kindertijd gedaan. En kijk nu eens: een boek!

    Liked by 1 persoon

  3. Ik wilde vroeger Mama worden. En tadaaaa!
    Alleen is dat geen baan he, althans, geen werkend-leven-vullende baan…
    Mijn volwassen leven tot nu toe bestond daarom uit een totaal chaotische stroom van studies en banen in allerlei uithoeken van de markt, en zal dat waarschijnlijk tot mijn dood toe blijven. Ik wéét het niet. Ik vind alles Echt Heel Leuk, maar voor maar 5 minuten. En ik hoop nog steeds dat ik ooit iets vind dat langer Echt Heel Leuk kan blijven…
    Maar tot die tijd, ben ik Mama!

    Liked by 1 persoon

  4. Tandarts, maar daar moet ik nu niet meer aan denken.
    Ik wilde nooit op kantoor, na een bezoekje aan de type kamer op mijn vaders werk. Toch zit ik al 28 jaar op kantoor. Op dit moment in een historisch raadhuis, met veel schilderijen en kunst. Voor 25 uur per week, bevalt het prima.

    Liked by 1 persoon

  5. Ik wilde vroeger altijd iets met paarden doen. (Heb tot mijn 20 ste paardgereden op wedstrijdniveau). Maar goed dat mocht van mijn ouders destijds ( of ze lieten mij in die waan:) maar moest sowieso ook een “serieus” diploma halen. Kort verhaal, na dat serieuze diploma toch niet verder gegaan in de paardesport

    Liked by 1 persoon

  6. Zwerver wilde ik worden. Een vrouwelijke Douwe Dabbert. Nu, vele coachingssessies later, is mijn thema vrijheid. Grappig genoeg vind ik dat nu overal in, zonder dat ik onder een brug slaap. Maar ook zag ik mezelf later als schrijver/journalist. En schrijven mag ik nu met grote regelmaat proffessioneel doen. Lucky me!

    Liked by 1 persoon

  7. Pingback: Een side hustle voor de lol, niet voor het geld | Struikelen

  8. Pingback: Project bevrijd-de-goudvis; een weekoverzicht. | Struikelen

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s