Voorleesmoeder

Uitgeverij De Fontein, tekening van Quentin Blake, boek “De GVR” van Roald Dahl

Eén van de allerbelangrijkste doelen in mijn leven is “mooie herinneringen maken”. Persoonlijk denk ik dat dat echt het belangrijkste in eenieders leven zou moeten zijn. Ik zoek dat niet persé in allerlei extreme ervaringen (maar soms wel). Ik zoek dat juist ook in de kleinere dingen. De trouwe lezers kunnen zich misschien nog wel herinneren dat ik weleens wat schreef over paddenstoelen zoeken, wafels bakken op zaterdag en de dwaaltochten door het bos die ik – al dan niet met dochter en al dan niet op zoek naar een geocache – regelmatig onderneem.

Wat ik daarnaast ook graag doe is helpen op school. Zo was ik dit jaar al actief als luizenmoeder en had ik gesprekjes met alle kinderen uit de klas. Ik bereidde een les voor over recycling en ging met de kinderen aan de slag in het maken van bioplastic en papier scheppen. Ook stak ik mijn vinger op toen er ouders gevraagd werden om een excursie naar een museum te begeleiden. Het is pure luxe dat ik als enige kostwinner en alleenstaande moeder tijd vrij kan maken om dit te doen. Maar het is natuurlijk óók een kwestie van keuzes. Het blijft toch jammer dat de eerste klassepapa die een keertje een handje toesteekt zich nog moet melden, dit schooljaar. De papa’s zijn helaas altijd te druk met andere dingen en sommige mama’s ook…. Ik hoop dat ze zich snel gaan realiseren dat zij daar zichzelf èn hun kind(eren) te kort doen.

Deze tijd haal je nooit meer in.

Want wat wás Zonne trots, afgelopen maandag, toen ik in het kader van de kinderboekenweek de week opende als voorleesmoeder. Ik kan namelijk goed voorlezen en dat vond de klas ook. En die stralend trotse blik van mijn dochter is nou typisch weer zo’n herinnering die ik graag voor de rest van mijn leven koester. Daarom schrijf ik het even op. En daarom ging ik in op het dringende verzoek van kinderen èn juf om vandaag weer terug te komen. Ik gun mijn meisje namelijk dat ze trots op me is, zoals ik ook zo graag trots ben op háár. En bovendien maak ik niet alleen die herinnering voor haar en voor mij; de hele klás krijgt de kans om zich later te herinneren hoe grappig de GVR is. Iets met scheten en gekke woorden. en wie weet denkt er iemand, over 30 jaar, “hee, dat voorlezen in de klas dat was zo gek nog niet!” en worden er dan wederom mooie herinneringen geboren.

En dat ze allemaal maar de boeken van Roald Dahl gaan lezen…!

15 gedachten over “Voorleesmoeder

  1. Zowel mijn man als ik (samen een bedrijfje) hielpen regelmatig op school. Hij was in die tijd, jongste dochter is nu 41, een van de weinige vaders die dat deed.
    De jongste genoot er ook altijd van, de oudste zag ons liever niet op school 🤔🤔

    Liked by 1 persoon

  2. Helemaal mee eens! Geniet van de tijd dat ze nog klein zijn, voor je het weet zijn ze groot. Alleen is het bij ons mijn man die altijd als eerste klaarstaat om te helpen (hij is luizenvader, gaat mee met alle uitjes etc, zelf wordt ik niet heel blij van 30 kinderen om me heen, ik heb andere kwaliteiten (kuch :-)) ik help incidenteel als het om kleine groepjes kinderen gaat). Bij onze school geldt dat voor meer vaders trouwens. Misschien doet goed voorbeeld goed volgen?

    Liked by 1 persoon

    • Op Zonnes vorige school waren er ook meer vaders actief. Hier zijn ze vooral actief in de MR en de ouderraad en zo…

      En als je 30 kids te druk vindt dan snap ik dat héél goed hoor! Ik vind dat ook. Gelukkig zitten ze sowieso maar met 25 in de klas en worden er altijd kleine groepjes gemaakt.

      Like

  3. De leukste herinnering is het meehelpen met de voorbereidingen vd eind musical en het instuderen van de liedjes. Die leeftijd lag me ook meer dan kleinere kinderen iets mee doen. Kon ook niet zo goed tegen veel kinderen.
    Grappig genoeg is mijn dochter totaal het omgekeerde van mij, kinderen in alle leeftijden plakken meteen aan haar vast en ze heeft ruim 10 jaar op een creche gewerkt

    Liked by 1 persoon

  4. Heerlijk!!!! Bij zulke dingen denk ik altijd; iedereen denkt dat je het voor de kinderen doet, maar ondertussen geniet ik zelf net zo hard. Onze zoon gaat begin volgend jaar naar school en ik verheug me er nu al op dat we kunnen helpen. Gelukkig kan ik zelf mijn uren redelijk plannen. Alleen echt last-minute wordt lastig. Maar bij het kennismakingsgesprek op school hebben ze me verzekerd dat er genoeg activiteiten ook van te voren bekend zijn. (Had ik al gezegd dat ik ook zin heb in de basisschool 😉 )

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s