Een side hustle voor de lol, niet voor het geld

Afbeeldingsresultaat voor het is nooit te laat om te worden wat je had kunnen zijn

Deze spreuk kwam ik tegen, ergens: het is nooit te laat om te worden wat je had kunnen zijn. Ik heb nog proberen te achterhalen wie hem bedacht heeft maar dat is niet gelukt*. De spreuk past goed bij het thema dat de laatste tijd centraal staat in mijn leven.

Ik heb daar trouwens wel een wat onhandige periode voor uitgekozen, want jeetje het is druk qua werk. Zometeen, als dit blogartikeltje geplaatst is, ga ik nog maar even door. Wel allemaal leuke dingen hoor, en een mooie bijkomstigheid is ook dat ik voorlopig wel goed zit qua inkomen. Toch kijk ik uit naar een wat rustigere periode. In het nieuwe jaar wellicht…

Maar goed, terug naar die spreuk. Ik schreef al eerder over het artikel van Joshua Becker en het boek van Lonneke Lodder over blijven nadenken over wat je met je leven doet en de lessen die ik daar al uit haalde. Maar ik beloofde u ook om hierop terug te komen om te vertellen over hoe ik hiermee nou concreet aan de slag ga.

Eigenlijk vind ik dat ik al heel wat bereikt heb in mijn leven: ik ben tegen de omstandigheden in moeder geworden, bijvoorbeeld. Ik heb als vrouw in een – toen nog – mannenwereld een hele carrière achter de rug als klimtrainer, tot bondscoach aan toe. Ook heb ik een goedlopend bedrijf opgericht en help ik al bijna 20 jaar organisaties om beslissingen te nemen door keer op keer de lat hoog te leggen in mijn werk en vervolgens heb ik de kwaliteit van mijn leven drastisch verbeterd door van BV naar ZZP te gaan. Tenslotte is het me gelukt om op financieel gebied stappen te zetten waardoor ik nu (in theorie) niet meer fulltime hoef te werken en steeds meer balans krijg in mijn leven.

Dat zijn flinke stappen, al zeg ik het zelf….

En wat nu, dan?

De onzekerheden aan de inkomstenkant blijven er altijd (hoewel dat de komende zes maanden wel goed zit) maar sinds de exorbitante verlaging van mijn vaste lasten door mijn verhuizing heb ik gewoon minder geld nodig. Sinds ik dat besef heb ik de “spaar-ratrace” losgelaten. Ik houd nog steeds regelmatig geld over en bovendien heb ik het geld dat ik gespaard heb zó ingezet dat het vanzelf meer wordt, maar ik hoef van mezelf niet meer persé meer-meer-meer af te lossen en te beleggen en ik staar niet meer wekelijks naar een excelletje met grafieken.

Tja en wat nu, hè? Want van alleen mensen wakker schudden over de vooroordelen die zij hebben over vrouwen en zo nu en dan zwerfafval opruimen word ik toch niet blij genoeg. Zelfs niet als ik dat combineer met breien mediteren mindfulness, heerlijke wandelingen met Pippa door het bos en volop leuke dingen doen met Zonne.

Het leven kan altijd blijer en zinvoller en ik ben niet van plan om te wachten tot mijn 65 plus om met die leuke dingen te beginnen!

Een side hustle

In de FIRE-community gaat het vaak over side hustles om nóg meer geld te verdienen. Ik heb dat niet nodig. Als eigen baas hangt mijn leven aan elkaar van de side hustles en bovendien verdien ik al genoeg geld.

Toch heb ik deze week voor mezelf een bijbaantje gecreëerd. Ik ga spontaan glimlachen, iedere keer wanneer ik eraan denk, ook al is het een ieniemini baantje van slechts een kwartier tot een half uur per week.

Nadat de kinderen mij met gejuich ontvingen toen ik na op maandag voorgelezen te hebben, twee dagen laten wéér onverwacht voor de klas stond en de juf voor de derde keer tegen me zei dat ze vond dat ik zo goed kon voorlezen, bood ik aan om dit schooljaar de vaste voorleesmoeder te worden.

Van dat aanbod ging de juf van Zonne – die toevallig de allerbeste juf is van de hele wereld – spontaan een juichend dansje doen. En van dat dansje ging ik dan weer helemaal stralen.

Dit is immers het mooiste baantje dat er is:

  • Ik vind het leuk
  • Ik ben er goed in
  • De kinderen genieten er zichtbaar van
  • Ik help de juf ermee
  • Ik geef mijn dochter de kans om trots op mij te zijn
  • Ik geef mezelf, mijn dochter, de juf èn de hele klas een mooie herinnering: “weet je nog, toen, die winter, toen de moeder van Zonne de GVR voorlas….?”
  • Misschien is er ooit, over 30 jaar, een vader of een moeder van een kind op de basisschool, die denkt “Goh vroeger was er zo’n voorleesmoeder. Dat was leuk. Misschien moet ik dat ook eens gaan voorstellen aan de juf of meester van míjn kind”. En misschien zijn het er wel drie. En zo: pay it forward.

Het is dat ik er geen geld mee kan verdienen, anders was dit een Ikagai baantje.

Maar ik heb ervaring met Ikagai-redenen-voor-mijn-bestaan waarmee ik geen geld kan verdienen en ik weet dat geld verdienen het minst belangrijke onderdeel is van wat je met je leven doet. Als trainer was ik óók vijftien jaar lang een vrijwilliger en dat baantje kostte me wel wat meer uurtjes per week, gemiddeld een uur of tien schat ik. Dat ik er geen geld mee verdiende werd pas een probleem toen een klimhaleigenaar mij wilde gaan uitbuiten; tot die tijd vond ik het prima om het gratis te doen. Toevallig heb ik immers werk waarmee ik al genoeg geld verdien en dat ik zo ongeveer naadloos kan combineren met alles wat ik verder belangrijk vind in mijn leven.

Het voorlezen is het eerste kortetermijnantwoord op de vraag die ik mezelf de laatste weken stelde over wat ik wil met de rest van mijn leven. Ik begin na de herfstvakantie en dinsdag is mijn vaste dag. Omdat ik nu eenmaal ook eigenbaas en kostwinner ben en mijn flexibiliteit weliswaar groot is maar toch grenzen kent, mag ik steeds op maandag even doorgeven welk tijdstip het beste past: ’s morgens om half negen of tussen de middag.

De GVR ligt al klaar.

Dit baantje is een eerste mini stapje. En er komen er nog meer aan. Wacht maar af!

* “J” van vanhernaarhot liet me weten dat deze quote door George Eliot gedaan zou zijn. Voor degenen die haar niet kennen: dit is de pseudoniem van één van de meest toonaangevende auteurs van het Victoriaanse tijdperk. Haar echte naam was Mary Anne Evans, zij gebruikte een mannelijke pseudoniem omdat zij wilde ontsnappen aan de heersende opvatting dat vrouwen alleen oppervlakkige romans zouden kunnen schrijven.

8 gedachten over “Een side hustle voor de lol, niet voor het geld

    • Ik ook, dat is ook waarom ik dit zo’n geweldige kans vind!

      Ik herinner me ook nog een leraar Nederlands – dit was inderdaad al op het gymnasium, een plek waar niet zo veel meer voorgelezen wordt behalve misschien in vreemde talen – die zó enthousiast opging in zijn verhaal dat het schuim letterlijk op zijn lippen stond….

      Like

  1. Mooi hoor, van die dingen waar anderen blij van worden én die je zelf ook heel leuk vindt om te doen. Geld is dan niet belangrijk. Zo ga ik al ruim 20 jaar twee keer per jaar mee als vrijwilliger op een vakantie voor mensen met een beperking. Een wintersportvakantie in Oostenrijk en een zomervakantie in Nederland. In die weken neem ik de persoonlijke verzorging van een deelnemer op me, ben de hele dag beschikbaar voor hulp aan iedereen, ga skieen met deelnemers, enzovoort. Ja, het kost me tijd en moeite en ik verdien er niets mee maar ik word er zo blij van. Ik ervaar het zelf altijd als vakantie, ondanks dat het ook ontzettend zwaar en vermoeiend kan zijn. En het leuke hiervan is dat ik door deze vakanties uiteindelijk mijn baan in de administratie in eerste instantie heb verwisseld voor de zorg en dat ik nu als ZZP-er beide combineer.

    Liked by 1 persoon

  2. De leerkracht van de vijfde klas kon zo machtig mooi voorlezen, dat ik zijn stem nog hoor wanneer ik Brief voor de Koning, of Kruistocht in spijkerbroek lherees. (om maar een paar voorbeelden te noemen).
    Voorgelezen worden is zo belangrijk.

    Liked by 1 persoon

  3. De juf van groep 5 las altijd na de pauze voor. Maar volgens mij genoot die er zelf ook zo van. Want ik weet nog goed dat het eigenlijk maar 1 kwartiertje was. Maar dat wij als klas heeeeel weinig moeite hoefden te doen om er nog een hoofdstuk bij te krijgen. Heerlijk was dat, een beetje rozig na het buitenspelen nog luisteren naar allemaal avonturen. Fijne herinneringen zijn dat. Die wens ik “jouw” klas straks ook toe! (De boeken die zij heeft voor gelezen heb ik in de loop van de jaren zelf gekocht, zodat mijn kind deze ook ooit kan lezen (of wij voorlezen).

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s