De wind mee

Het ministerie waarvoor ik een opdracht uitvoer heeft haar eerste deelbetaling gedaan. Ik heb er hard voor gewerkt en ik word er goed voor betaald. Met deze betaling heb ik mijn belangrijkste en moeilijkste financiële doel van dit jaar gehaald: een buffer goed voor 8 maanden uitgaven.

Het is voor het eerst dat ik een inkomstenbuffer heb waar ik langer dan een maand of twee op kan terugvallen en die binnen afzienbare tijd nog in stand blijft ook.

Overigens had ik altijd nog wel een potje met geld in de BV, dus niet getreurd. Tot onze verhuizing van een jaar geleden kwam het regelmatig voor dat ik daar geld uit leende. Maar fiscaal gezien is dat niet mijn geld; het is een pensioenvoorziening en het verstandigste wat ik daarmee kan doen, is beleggen. Daar was dus wél nog “even” voor nodig dat ik ergens anders een noodpotje opbouwde.

Uurtarief omhoog

Nu ik voor het eerst in mijn leven een inkomstenbuffer opbouw waaruit ik zónder enig gedoe met de belastingdienst geld uit kan putten wanneer dat nodig is, kan ik gewoon lekker blijven beleggen en zo doorgaan op de ingeslagen weg naar een grotere financiële zelfstandigheid. En aangezien de nieuwe opdrachten nog net niet aan de lopende band binnen blijven rollen maar zich wèl gestaag aandienen, heb ik een tijdje geleden besloten om mijn uurtarief omhoog te doen. Dat is overigens voor het eerst sinds jaren, het was de hoogste tijd.
Qua inkomsten ziet het er goed uit, dus. Oók voor volgend jaar, want ik werk nu aan een aantal opdrachten die tot ver in 2020 doorlopen. Ik verwacht dat dat inkomstenpotje nog flink gaat stijgen.

De belangrijkste arbeidsvoorwaarde: vrijheid en flexibiliteit

In mijn vakgebied is het vierde kwartaal van het jaar vaak dé tijd waarin de omzet het hoogste is. Ook de haast is in deze maanden het grootst omdat budgetten en subsidiepotten “op moeten”. Dat betekent voor mij dat ik echt wel mijn uurtjes draai: waar ik een paar maanden geleden nog blij vertelde dat ik maar zo’n 24 uur per week werkte, is dat inmiddels wel wat meer geworden. Gelukkig blijft de voor mij belangrijkste arbeidsvoorwaarde intact: zo lang mijn opdrachtgevers tevreden zijn (en dat zijn ze…) bepaal ik zélf hoe ik mijn werk uitvoer en op welke uren van de dag ik werk.

Schipperen

Soms is het een beetje schipperen. Zo vroeg ik bijvoorbeeld gistermiddag aan de jongedames die ons huis hadden uitgekozen als de plek waar samen gespeeld zou worden, of ze even braaf (en vooral zonder te veel geluid) boven op Zonnes kamer zouden willen spelen: ik moest nog even een zakelijk telefoontje plegen. En een half uurtje later, toen dat telefoontje afgerond was, maakte ik alsnog even warme chocolademelk en ging ik als een volleerde serveerster naar boven om ze even flink te verwennen.

Vandaag is het de enige dag in de week zonder externe afspraken. In alle hectiek van de laatste weken is dat een zeldzaamheid waar ik extra van geniet.
Ook vandaag is het een heerlijke mix van allemaal leuke dingen:

  • ’s morgens het vaste ochtendritueel van tandenpoetsen, ontbijten en naar school
  • aansluitend aan de wandeling naar school het bos in met Pippa
  • een uurtje zakelijke administratie: openstaande rekeningen betalen, nieuwe rekeningen sturen en de BTW-aangifte doen
  • even snel dit blogje dat ik gisteravond schreef doorlezen en publiceren
  • een kort verslagje schrijven van werkzaamheden die ik vorige week deed voor een gemeente in de buurt
  • tussen de middag voorlezen voor Zonnes klas en vervolgens toch maar weer even het bos in met Pippa. Het is een prachtige herfstdag, namelijk, en deze dag komt nooit meer terug. Dus boterhammen en een thermos met thee neem ik mee het bos in.
  • een powerpoint voorbereiden voor een presentatie die ik donderdag geef.
  • starten met het afronden van een rapport.
  • als Zonne thuis komt van school ga ik even een kwartiertje wat huishoudelijke klusjes doen en vervolgens wat leuks met zijn tweetjes doen, waarna we vertrekken richting klimtraining (en ook ik trek dan de klimschoenen aan).
  • koken, eten, samen een half uurtje tv kijken, avondritueel.
  • een half uurtje huishoudelijke klusjes.
  • ’s avonds twee zakelijke gesprekken voor morgen voorbereiden en het rapport verder afronden.

En dat alles met een glimlach. Ik heb de wind mee, namelijk.

Wel zo lekker…!

5 gedachten over “De wind mee

    • Ja ik had niet verwacht dat zo’n “zoals het hoort buffer” zo’n lekker vrij gevoel zou opleveren. Ik heb echt jarenlang op de nullijn geleefd, júist ook in de tijd dat ik nog een BV met personeel had. Dan zou je denken dat ’t went. Maar nee…. het went niet….

      Like

  1. Pingback: Het werkende leven…. voor even…. | Struikelen

  2. Pingback: Project bevrijd-de-goudvis; een weekoverzicht. | Struikelen

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s