Het werkende leven…. voor even….

Het begon met die éne aanvraag van het ministerie. Die klus was eigenlijk wel wat veelomvattend voor een eenpitter en ze hadden ook nog eens iets te veel haast maar de inhoud was fantastisch: vernieuwend, uitdagend, creatief en ook nog eens met een positieve maatschappelijke en duurzame impact.

Oh ja. En goed betaald.

Dus ik zei “ja”.

Vervolgens vroeg dat ene gerenommeerde adviesbureau om samen in te schrijven op een aanbesteding. Nou heb ik normaliter niet zo veel met aanbestedingen vanwege de hoeveelheden gratis tijd, geld en energie die je erin moet stoppen en het pittige eisenpakket dat er altijd ligt. Maar in dit geval was het óók meteen een prachtige kans om mijn expertise te laten zien aan het adviesbureau.
Het was ook wel een hele mooie opdracht waarin ik de kans zou krijgen om vernieuwend bezig te zijn, mijn expertise in volle glorie in te zetten èn veel te leren van het adviesbureau.
Plus als we de opdracht kregen was het een inkomensgarantie tot ver in het nieuwe jaar.

Dus ik zei “ja”.

En na een lang traject en een hoop gedoe kregen we de opdracht.

Toen belde een vaste klant op die haast had. Kleine opdracht en niet zo heel uitdagend, wél behoorlijk wat tijd vergend. Maar het was wèl Jan die me vroeg hem te helpen en Jan is een keigoeje vent.

Dus ik zei ja.

En toen mondde die ene samenwerking die al jarenlang voortkabbelde uit in een nieuwe duo-opdracht, waarin we samen voor een gemeente aan de slag gingen met een “standaard”-klus.
We waren nog niet begonnen of een provincie klopte aan: een offerte was niet nodig maar of we ook voor hen aan de slag konden?
Alwéér een hele gave, vernieuwende, uitdagende opdracht waarin ik graag mijn tanden wilde zetten. Een langdurige opdracht ook, met als mooie bijkomstigheid die omzet tot het voorjaar van 2021…

Dus ik zei “ja”.

En oh ja…. bijna vergeten. Ik kreeg ergens tussendoor een telefoontje van die opdrachtgeefster van twee jaar geleden. Ze zat met de handen in het haar, of ik haar kon helpen want ze was er achtergekomen dat ze die ene klus tóch niet zelf kon uitvoeren. Of ik misschien…? Maar dan wel met die gillende deadline die eigenlijk gewoon onmogelijk was?
Het was niet persé een goedbetaalde klus. Het wás niet eens echt een klus, het was meer een reddingsactie die bestond uit hand- en spandiensten die niet half de tijd en moeite zouden kosten wanneer ik ze zou doen in plaats van haar. En bovendien hadden we eerder zo heel fijn samengewerkt en nu had ze mijn hulp nodig.

Ik zei dus ja.

Wel liet ik haar weten dat het, gezien de drukte, best zo zou kunnen zijn dat ik haar op rare tijden zou mailen of bellen. Dat vond zij geen probleem en we rekten beiden onze werkdagen behoorlijk op om de klus te klaren. We waren blij met elkaar toen er iets online kwam, vorige week. Vanaf nu is het gewoon een kwestie van “bijhouden” en over een week of twee ronden we de klus samen af.

Even schakelen…

Nou moet u weten….: meestal werk ik nog maar aan één of twee opdrachten tegelijkertijd en vaak zijn dat opdrachten die lijken op wat ik al zo vaak gedaan heb. Voor mij is dat prima. Ik ben geen “Young Angry White Man” die de zin van het bestaan laat afhangen van werk. Ik heb leuk werk maar vooral ook een leuk leven náást dat werk.

In de afgelopen weken is dat dus wèl even anders geweest. Ik had zes projecten lopen waarvan er drie echt wel veel van me vroegen: veel werk op locatie, veel nadenkwerk, veel wielen die uitgevonden moesten worden, veel deadlines en gedoe.
Van een comfortabele derde versnelling met zo veel picknickpauzes als ik wilde, ging het tempo enorm omhoog. Pauzes waren er niet meer, behalve dan om voor te lezen op school, om een kinderfeestje en een verjaardag te vieren, om een ochtend mee te gaan met een klasse-uitje en voor de nodige andere moeder-en-dochter momenten.

Ik kàn dit!

De laatste keer dat ik zo hard èn veel werkte is misschien wel tien jaar geleden. Ik kan het nog. Ik vind het nog steeds leuk. Het werk inspireert me net zoveel als toen en ik heb genoten van de veelheid, veelzijdigheid en intellectuele uitdaging van de combinatie van taken in deze periode.

En blijkbaar kan ik – zo lang ik niet ook nog werknemers om me heb die me energie kosten – zo’n werkmarathon die nu al een week of zes duurt, prima aan. Ik krijg er zelfs energie van.

En belangrijker is nu: ik kan zulke werkweken zelfs goed combineren met die nog véél belangrijkere rol die ik heb in mijn leven, namelijk het moederschap. Zonne heeft geen idee gehad dat haar moeders leven er zo anders uit heeft gezien sinds zij weer naar school ging na de zomer. Ik werk doordeweeks immers niet of nauwelijks tussen 3 uur ’s middags en half 8 ’s avonds, behalve dan wat huishoudelijke klusjes misschien, maar dat is natuurlijk geen “werk”.
Ik heb dit schooljaar misschien een keer of vier naast die éne middag per week, een extra BSO-dag gekocht en ook is er een keer of drie na het avondeten een oppas binnen komen vallen om Zonne naar bed te brengen.

Geen kleuter meer.

Wat geholpen heeft is dat Zonne geen kleuter meer is. Ik hoef een speelafspraakje niet meer in goede banen te leiden: de jongelui verdwijnen naar haar kamer of naar buiten en in zo’n geval is het regelmatig voorgekomen dat ik nog even een uurtje mijn laptop open klapte om wat mailtjes te verzenden of iets door te lezen. Of ik deed iets met een vaatdoekje in de keuken. Ook dat wij vorig jaar bij de school om de hoek zijn gaan wonen scheelt enorm veel: was ik tot vorig jaar nog iedere ochtend èn middag een half uur (of langer) onderweg, sinds november vorig jaar kan Zonne in principe zelfstandig van-en-naar school lopen. Meestal wandel ik samen met Pippa met haar mee, maar da’s voor de gezelligheid, niet omdat het niet anders kan. Afgelopen twee weken heb ik haar zelfs een paar keer ’s morgens om 8 uur een kus gegeven en heeft zij zélf een kwartiertje later de deur achter zich dichtgetrokken. Dat zij dat kan en daar zelfs heel trots op is, maakte het voor mij een stuk makkelijker. Kinderen kunnen veel meer dan wij tegenwoordig denken. Ook hun kamer opruimen, hun eigen lunchtrommel vullen en de hond eten geven, bijvoorbeeld.

En die andere taken…?

Sinds wij, gewone menschen, ons brood niet meer zelf bakken en de was niet meer met de hand hoeven te wassen, sinds wij de melk niet zelf uit de koe meer halen, is het huishouden geen “fulltime job” meer. Als je het bijhoudt en bijvoorbeeld tijdens het klaarmaken van het ontbijt even tussendoor die vaatwasser uitruimt kom je een heel end. En dan op zaterdagen even dat wasje dragen en iets met de stofzuiger of zo.

Alleen Pippa had wat minder buitenwandel-en-speeltijd dan dat zij gewend was. De wandeltijd werd terug gebracht naar nog maar een uurtje per dag. Gelukkig kon ze op drukke of externe dagen ’s middag ook gewoon mee met een buurhond omdat ik die hond dan weer mee nam op ochtend- of avondrondjes. Voor Pippa zijn die gezamelijke wandelingen zeker geen straf geweest.

Nog één weekje…!

In de afgelopen week was ik veel op pad: projecten opstarten, overlegmomenten, veldwerk op locatie. Ik gaf een daverende presentatie aan de provincie; nog wat losse eindjes en ik kan de eindfactuur sturen. Daardoor kan ik de komende week voor die éne gemeente in de buurt aan de slag.
Volgende week ga ik weliswaar weer veel op pad, maar dan wél op de momenten die goed in mijn week passen en ik hoef er ook geen pumps voor aan, dat scheelt.

Ondertussen denk ik al een week of drie: “nog één weekje en dan kan ik weer even terugschakelen”. Alleen al dat ik dat toch alweer een week of drie denk, geeft aan dat het leven dat ik de laatste twee maanden gehad heb toch niet meer helemaal bij me past.

Genoeg bereikt.

Ik heb veel bereikt in de afgelopen twee maanden, zó veel dat ik het prima zou vinden om over een jaar – of twee – weer eens een maand of twee te knallen. Voor nu is het echter helemaal prima dat er even geen aanvragen meer zijn, op die éne na. Sowieso heb ik nu al die acht maanden inkomstenbuffer kunnen opbouwen en dan moet het merendeel van de facturen nog verzonden worden. Bovendien heb ik voor het komende jaar al heel wat omzet in het vooruitzicht en als kers op de taart hebben die uitdagende opdrachten mijn veelzijdigheid vergroot. Voor mij zijn er hele mooie ondernemerskansen bijgekomen. Ik ga dus vol vertrouwen het nieuwe jaar tegemoet.

Maar ook: nog één weekje. En in november kan ik dan weer even een klein beetje terugschakelen. Dat is een fijn vooruitzicht.

En dan ga ik nu maar naar bed. Het is kwart over één. Weer een mooie dag voorbij!

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s