Stakingsmoe

Ik ben maar een simpele ZZP’er en moeder. Wij staken niet, geloof ik. Voor de zekerheid typte ik “staking” en “ZZP” in een zoekmachine en ik kreeg geen oproepjes om me met spandoek en al richting het malieveld te begeven. “Mijn staking” is dus niet gewoon compleet aan mij voorbijgegaan… en ook geen verslagen te vinden van woedende Zzp’ers die een provinciehuis binnendringen. Ik heb niks gemist.
De zoekresultaten leidden tot websites die me zouden kunnen helpen om te stoppen als ZZP’er. Dat is natuurlijk óók een oplossing voor wanneer je wil dat er iets verandert….

Staken vroeger en nu.

Vroeger heb ik wel gestaakt. In de jaren ’80 ging ik met mijn ouders mee en staakten we tegen kernwapens. In 1993 was ik bij wat toen de grootste jongerenstaking ooit was. Ook later was ik regelmatig in Den Haag te vinden; voor mensenrechten en tegen milieuvervuiling (ja toen maakten wij ons daar ook al druk om en er is niets ten goede gekeerd…). Staken hoorde er een beetje bij voor mij, in die tijd. Gedurende een jaar of vijftien was ik er jaarlijks bij.

Ik nam me ook voor, toentertijd, om altijd mijn stem te blijven laten horen. Nog steeds kan ik me boos maken om die zwijgende meerderheid die misschien wel een mening heeft, maar niet bereid is om een nek uit te steken.
Maar…. eigenlijk hoor ik inmiddels óók bij die zwijgende meerderheid….

Want hoe druk ik me ook maak over het milieu, ik heb nog géén dag vrij genomen van werk en mijn kind afgemeld van school om me aan te sluiten bij de vele klimaatprotesten die er zijn geweest (en nog steeds…). Blijkbaar ben ik ook zoiemand geworden die is gaan geloven in argumenten en smoesjes om vooral op mijn achterste te blijven zitten en niet in beweging te komen… hmmmz….

Het enige dat ik gedaan heb is af en toe digitaal lawaai te maken: niet persé goed voor mijn imago en wel erg goed voor mijn rol van zwart schaap, zo hier en daar, maar ach ik heb al vrienden en me uitspreken en af en toe boos maken is beter dan niks….

“Een goed stakingsjaar”

Nadat het jarenlang vrij rustig was in Nederland, lijkt er dit jaar heel wat afgestaakt te worden: stakingen in het openbaar vervoer, onder ziekenhuismedewerkers, jeugdzorgmedewerkers en grondpersoneel in de vliegtuigindustrie. En dan had je laatst iets met boeren, en tractoren, geloof ik… en aan de andere kant van het spectrum zijn daar natuurlijk de mensen die zich inzetten voor een ommekeer in de klimaatcrisis.

Stakende leraren.

Gisteren ontving ik een mailtje van de directeur van de school: op 6 november is de school dicht. De leraren gaan weer staken. Ik heb even moeten opzoeken waarvoor ze deze keer precies staken, want soms gaat het me duizelen. Maar ze willen dat er meer geld gaat naar het onderwijs. Dat zou vooral terecht moeten komen bij salarissen in het primair onderwijs, want er is een lerarentekort. Gelukkig heeft dat tekort OnsDorp nog niet bereikt, maar toch…. ik kan me nog goed herinneren hoe het ging op Zonnes vorige school. Daar werden de kinderen regelmatig naar huis gestuurd of verdeeld over andere klassen omdat er weer een leerkracht omgevallen was.

Sinds ik bijna dagelijks rondloop op een basisschool heb ik veel respect gekregen voor leraren aan het primair onderwijs. Ik zou het niet kunnen: al die individuutjes die allemaal weer een iets andere handleiding, leertempo en leeruitdaging hebben en daarbovenop nog eens alle ouders die het daar dan met jou over willen hebben.

De stakingen van een paar jaar geleden hebben overigens wel verschil gemaakt: twee jaar geleden had Zonne dezelfde docent als nu. Ook toen werkte zij vier dagen in de week. Maar het verschil met nu is, dat ze op donderdag nog maar een uur of twee voor de klas staat. De rest van die dag krijgt Zonne les van een meester. Haar vaste docent heeft dan tijd voor individuele gesprekjes met kinderen, administratie en communicatie met ouders. Dat verschil is merkbaar en zichtbaar: de juf is vrolijker en blijer. Bovendien heb ik me al een paar keer laten verrassen door uitgebreide overlegjes over hoe het met Zonne gaat en wat de plannen zijn. Zonne is namelijk blijkbaar zo’n kind waarover nagedacht moet worden omdat ook zíj in staking gegaan was: ze wist alles al, had ze bedacht. De juf is nu dus druk met het op maat aanbieden van onderwijs waardoor ze meer uitdaging op haar niveau krijgt.

Dat kan namelijk, tegenwoordig. En met name in het primair onderwijs is dat een hele lastige en tijdrovende uitdaging: de verschillen tussen de leerlingen zijn enorm; speciaal onderwijs is immers een veel minder gekozen route vergeleken met vroeger omdat we tegenwoordig aan “inclusief onderwijs” doen. Wat dat betreft hebben docenten aan middelbare scholen het een stuk makkelijker: de klassen op de middelbare school zijn een stuk homogener en bovendien komen die kritische ouders wat minder “verhaal halen” op school, schat ik zo in.

Het is dus eigenlijk best gek dat júist docenten aan het primair onderwijs minder betaald krijgen dan docenten aan de middelbare school. Mij zou het niet verbazen wanneer dat verschil in inkomen wellicht ook te maken heeft met het feit dat er op het primair onderwijs nu eenmaal meer vrouwen werkzaam zijn. Vrouwzijn is hedentendage immers nog steeds voldoende reden om de taken en verantwoordelijkheden niet helemaal naar waarde te schatten.

Prima dat ze willen staken, maar…..

De school is dus dicht, volgende week woensdag. En ik heb het druk. Er woont geen opa of oma in de buurt waar ik mijn kind kan droppen en de lokale kinderopvang biedt geen extra faciliteiten.

Ik weet zo snel dus even geen oplossing voor volgende week woensdag en daar lopen meer ouders tegenaan.

Het lost zich wel op hoor. Zoals altijd. Ik heb nog een week om het te regelen dus ik ben nog niet in paniek.

Maar weet je…. na de files van de boze boeren en de stakingen in het openbaar vervoer… ben ik er ondanks dat de leraren het júist ook doen voor de nieuwe generatie die ook al onze CO2 problemen moeten oplossen… waaronder mijn eigen dochter…. gewoon heel even klaar mee.

Misschien dat ik ze morgen weer van harte kan ondersteunen, maar vandaag heel even niet.

7 gedachten over “Stakingsmoe

  1. Ik denk dat een beetje geld erbij het probleem niet oplost. De grootste klacht (zo zeggen de meeste leerkrachten) is de werkdruk. Die verminder je er niet mee. Meer geld is slechts een tijdelijke prikkel, zodra die weer ‘gewoon’ is, komt toch gewoon die ontevredenheid weer opborrelen.

    Ik heb een hekel aan staken, op elk front. Het gebeurt nagenoeg altijd ten laste van mensen die er niets aan kunnen doen. Als je vindt dat je teveel lijstjes moet bijhouden en extraatjes moet leveren naast je werk als leerkracht, stop dáár dan eens mee. Overleg met elkaar wat wel nuttig is en wat een boel onzinnige bureaucratie is en beslis gezamenlijk hoe je verder handelt. Benadeel nu toch eens bewust degene die het probleem veroorzaakt.

    Zelf werk ik in de zorg (in een ziekenhuis, maar zelf geen zorgverlenende functie) en koersen ‘wij’ ook af op de 1e staking over de onderhandelingen voor de CAO. Op zich begrijp ik het, maar degenen die ervoor zorgen dat het CAO-aanbod voor de meeste ziekenhuizen simpelweg niet te betalen is, benadeel je er niet mee. Zeer benieuwd dus hoe dat zich verder ontwikkelt.

    Succes met het vinden van een oplossing voor Zonne op die woensdag. Het blijft gewoon een gedoe voor hardwerkende ouders die er ook niks aan kunnen doen.

    Liked by 2 people

    • Ah bedankt voor je medeleven..

      Dat van die werkdruk ben ik niet met je eens. Ik vraag me af waar jouw idee vandaan komt? Op de school van Zonne is de werkdrukregeling duidelijk zichtbaar. De juf is zo’n 4 uur vrijgeroosterd om te besteden aan individuele leerplannen etcetera. Volgens mij betwist ook niemand het nut van dat soort zaken, trouwens, maar misschien is dat in de zorg anders, qua veel vergaderen en onzinbanen?. Op een gemiddelde school zijn die namelijk niet te vinden…

      Oh ja, de juf heeft ook een half uur per week een voorleesmoeder… 😉
      Maar dat is vrijwilligerswerk….

      Like

      • Dat ze de werkdruk te hoog vinden is één van de grootste punten van staking geweest de afgelopen twee jaar (naast een klap extra geld natuurlijk). Dat er op de school van Zonne voor haar juf een oplossing is gevonden, is natuurlijk fijn. Maar aangezien er een enorm lerarentekort is, lijkt me dat zulke oplossingen zeer schaars zullen zijn. Ze kunnen überhaupt maar met moeite de klassen draaiende houden.
        En zeker wordt het nut van een heleboel bij te houden ‘ontwikkelingszaken’ over kinderen in twijfel getrokken, die door allerlei instanties worden opgelegd. Ook dat is in alle actiejaren nadrukkelijk aangeven.

        In de zorg speelt ongetwijfeld ook teveel bureaucratie, maar daar doelde ik niet op overigens.

        De juf van Zonne heeft het aardig getroffen geloof ik met de mogelijkheden die er zijn aan hulp!

        Like

  2. De leraren hebben groot gelijk dat ze staken. En ik heb makkelijk praten, als moeder wiens kind net uit huis is. En ik neem ook geen dag vrij om andere kinderen op te vangen.
    Maar toch: onderwijs is de basis voor elk land, en zeker voor een kennisland als Nederland. Die mensen mogen gewaardeerd worden, in respect (ook hoe je als ouder zo iemand benaderd), in geld en in andere arbeidsvoorwaarden (onderwijs assistenten, duo banen etc).

    Liked by 2 people

  3. Grappig – ik dacht nét vanmorgen aan het feist dat ik blijkbaar zo “oud” ben geworden dat ik thuis blijf…. En nog maar heel zelden naar demonstraties ga. Ik heb nog nooit van mijn leven gestaakt – in loondienst in de sociale / non-profit sector…

    Like

Laat een reactie achter op MvhJ Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s