Deeltijddecadentie

In de Volkskrant stond laatst een column over deeltijddecadentie. Er werd in de column behoorlijk met een vingertje gewezen naar Nederlandse vrouwen, die een “egoïstische keuze maken om parttime te werken en economisch gecompenseerd worden door de fulltime werkende mannen”.

U kunt wel raden wie zich heeft laten verleiden om daarop te reageren….

“Vrouwen die parttime werken zijn egoïstisch”

De column staat vol kortdoordebochtconclusies waaraan iedere logica ontbreekt. Zo stelt hij bijvoorbeeld dat vrouwen al meteen na het afstuderen parttime zouden gaan werken en dat zij dus bewust zouden kiezen voor financiële afhankelijkheid van een partner. En dat terwijl veel vrouwen helemaal nog geen huishouden delen met een partner, wanneer zij de arbeidsmarkt betreden. De auteur laat het maar even na om zijn wijsheden te onderbouwen met iets van feiten, ik vermoed dat ik weet wat de oorzaak is.

Ook stelt de auteur dat de loonkloof niet veroorzaakt zou worden door genderdiscriminatie. Een opvallende uitspraak omdat er immers door zijn broodheer onlangs een goed onderbouwd artikel gepubliceerd werd waarin het tegendeel bewezen werd.

Uit het artikel:

Een voorbeeld om dit duidelijk te maken: Tim en Lisa werken allebei 40 uur per week voor 3.466 euro bruto per maand. Lisa wil minder uren werken. Voor 28 uur krijgt ze 1.040 euro minder. Terecht, want minder werken is minder geld. Maar behalve dat Lisa in totaal minder krijgt, blijkt uit onderzoek van CBS ook dat deeltijders in het bedrijfsleven gemiddeld een 4,4 procent lager uurloon krijgen, als alle andere aspecten van de baan hetzelfde zijn. Dat is bij wet toch verboden? Klopt, maar het gebeurt toch. Dit kost Lisa nog eens 107 euro bruto per maand.

Hoe “bewust” kies je eigenlijk voor parttimen wanneer de sociale druk hoog is?

Ik hoorde laatst ook iemand met droge ogen vertellen dat de vrouwen zélf verantwoordelijk zijn voor de loonkloof tussen mannen en vrouwen. Moeten ze maar niet gaan parttimen. Dat is immers “hun vrije keuze”, aldus deze nog jonge man. En ze kiezen ook voor de verkeerde beroepen die “nu eenmaal” minder geld waard zouden zijn. Deze meneer vindt het blijkbaar logisch dat arbeidsuren in de zorg of het onderwijs, “minder waar zijn” dan agile scrummed solutions executionnen.
Eigenlijk hebben die vrouwen het wel goed voor elkaar door te gaan parttimen, werd er nog heel sociaal wenselijk betoogd…

Ik blijf me dan maar afvragen wat de rol van sociale druk is wanneer vrouwen na het moeder-worden kiezen voor het parttimen. Als moeder ben je immers “ontaard” wanneer je je kind(eren) te vaak “naar de opvang brengt”. Vaders worden daar veel minder op afgerekend, zij zijn daar niet heel erg mee bezig lijkt het wel.
Zo wandelde ik vorige week nog in het bos met een schoolpleinmoeder die me vertelde dat ze na de geboorte van haar kinderen terug gegaan was van 32 naar 26 uur, terwijl de functie en haar verantwoordelijkheden gelijk gebleven waren. Het voelt voor haar alsof ze minder geld en tijd krijgt voor precies dezelfde functie. Sinds deze wijziging van haar contract werkt ze eigenlijk standaard (thuis, in de avonduren) over. Ze zou graag weer terug willen naar die 32 uur, maar dan zou haar man, die nu nog 40 uur werkt, één middag in de week vrij moeten nemen om de kinderen van school en naar de zwemles te brengen. En die man houdt de poot stijf. Waardoor zij na wat geruzie maar heeft toegegeven en in de avonduren haar werk alsnog afmaakt.

Uit het artikel:

‘Het is te simpel om de parttimebaan van de vrouw en fulltimebaan van de man te bestempelen als een vrije keuze’, zegt Belle Derks, hoogleraar sociale en organisatiepsychologie aan de Universiteit Utrecht. ‘We worden beïnvloed door vooroordelen, stereotypen en sociale normen. Daarbij is ons beeld van de ideale werknemer, iemand die altijd beschikbaar is, in het voordeel van de man’, meent Derks. ‘Dit werkte prima toen er altijd iemand thuis was die alles regelde. Dat model bestaat niet meer. Zowel mannen als vrouwen lopen ertegenaan dat ze dit beeld niet kunnen waarmaken.’

“Vrouwen moeten maar eens gewoon gaan onderhandelen”

Ik hoorde laatst iemand zeggen dat vrouwen “nu eenmaal” niet of slecht onderhandelen. Mannen èn vrouwen zien hierin een oorzaak van de loonkloof tussen mannen en vrouwen. Men vindt dat vrouwen “gewoon maar” moeten onderhandelen.

In het artikel staat het volgende, over verzoeken om loonsverhoging:

‘Werkgevers verwachten zo’n verzoek bij mannen, maar bij vrouwen niet’, zegt Babette Pouwels, die voor het College van de Rechten voor de Mens de beloningsverschillen onderzocht bij de verzekeringsbranche, ziekenhuizen en hogescholen. Ze kreeg daarvoor inzage in de personeelsdossiers. ‘Bij mannen gaat het gesprek al snel over de hoogte van het bedrag, bij vrouwen over de vraag of het verzoek wel gerechtvaardigd is.’
Hier spelen ook gender-stereotypen mee, aldus Pouwels. Tijdens een verzoek om een hogere beloning wordt op vrouwen negatiever gereageerd, bleek uit onderzoek van de Harvard-universiteit. Vrouwen worden gezien als veeleisend wanneer ze om meer geld vragen, terwijl zo’n verzoek bij mannen als teken van assertiviteit wordt gezien.

In het artikel worden de oorzaken van de loonkloof veel beter omschreven dan dat ik dat kan. Ik word namelijk al snel veel te pissig over al die naïeve dommige uitspraken die ik om me heen blijf horen. En dan ga ik mopperen. Pas ik metéén weer in het beeld van de “niet lieve, zeikerige, mopperende feminist”.

Dus je kunt maar beter het artikel lezen waarin de mogelijk oorzaken van de loonkloof echt goed onderzocht zijn.

Allebei een stapje zetten.

Persoonlijk voel ik er véél meer voor om de keuze voor parttime of juist fulltime een gedeelde verantwoordelijkheid te maken. Beide partners zouden immers een dagje of twee minder kunnen gaan werken. Beide partners kunnen dat stapje zetten.

Daarover schreef ik al eerder een keertje een blogartikel:

En die oplossingen zijn er. Want als jij en je man ieder 20 of 28 uur werken, dan verdienen jullie genoeg geld. Misschien niet genoeg voor die leuke vrijstaande villa en allebei een BMW onder je billen. Misschien niet genoeg voor iedere maand kekke nieuwe laarsjes en misschien kun je dat huis dat ik met mijn inkomen wél kan kopen, net niet betalen. Zo is het leven en zo zal het altijd zijn: sommige mensen hebben meer geld dan jij en andere mensen hebben minder geld. Maar fuck dat. Ga leven. Deel je leven met de man waarvan je houdt in plaats van hem op zondag het vlees te laten snijden. Geef hem de kans om te genieten van die snottebellen en lieve kusjes.

Wie het laatst lacht…

Overigens ben ik ook zo’n parttime werkende vrouw, trouwens. Ik ben echter niet financieel afhankelijk van een partner, ik ben dat nooit geweest. Toen ik mijn huishouden nog deelde met een man gold het omgekeerde: hij was financieel afhankelijk van mij; wij werkten beiden fulltime en ik verdiende aanzienlijk meer geld dan hij. En in een eerdere relatie waarin ik een huishouden deelde met een man, verdienden wij allebei ongeveer evenveel en werkten we evenveel uur per week.

Inmiddels ben ik weer wat jaartjes ouder. Ik weet het zeker: parttime werken maakt mij helemáál niet het lachertje van Europa, zoals de columnist stelt. Integendeel, ik lach juist om alle fulltime werkenden. Dat ik hierom lach, maakt het overigens niet minder oneerlijk dat ik minder betaald zou krijgen dan een man in een gelijke functie; dat blijft gewoon f#cking oneerlijk. Maar los van die loonkloof: fulltime werken is wat mij betreft echt iets van de vorige eeuw. Inmiddels zouden we toch allemaal wel moeten hebben geleerd dat er meer in het leven is dan alleen werken, toch?

Dan maar niet dat veelstegrote huis met die veelsteveel gadgets erin.

Ik zou niet willen ruilen. Niet met die fulltime werkende man of vrouw. En al helemáál niet met de vrouw van die man die denkt dat het aan háár ligt dat zij minder geld verdient dan hij omdat ze niet zou onderhandelen “en ik had het haar nog zó gezegd!”. Want jezus, als je man zo’n dik bord voor zijn hoofd heeft, dan knal je daar toch weer iedere keer tegenaan, als vrouw. Is het niet tegen het glazen plafond op je werk, dan is het wel tegen die houten plank in je huis en in je bed.

Nee. Laat mij maar lekker. Meestal parttime werkend en dan zo nu en dan een paar maandjes fulltime. En zonder reistijd. Zo blijft er zelfs in drukke weken voldoende tijd over om níet te werken. Terwijl ondertussen de noodzakelijkheid om überhaupt nog te werken voor mij steeds kleiner wordt.

En daar glimlach ik nu maar eens even om. Van oor tot oor.

Iemand een part-taartje, misschien?

29 gedachten over “Deeltijddecadentie

  1. Hear hear! Ik zou het goed vinden als stellen al voor het begin van een zwangerschap afspraken maken. Ik zou echt passen voor een vent die niet bereid is minder te gaan werken als er een kind komt… Nu is in ons geval de situatie nu eigenlijk al geschikt voor een kind qua opvang, dus dat is mooi.

    Dat onderhandel-argument is inderdaad ook de grootste bullshit. Dat heb ik bij mijn vorige baas – nota bene zelf een vrouw – wel ervaren. Ze begreep maar niet dat een vrouwelijke collega boos was dat haar ondergeschikte meer verdiende dan zij…

    Liked by 1 persoon

  2. Toen mijn man in 1978 2 dagen (per week) minder wilde gaan werken was het antwoord van zijn baas: Ben je helemaal betoeterd, daar beginnen we niet aan! Omdat er in zijn vak niet veel aanbod van werk was is hij dus 5 dagen per week blijven werken en hebben we voor 2 dagen per week een oppasmoeder ingeschakeld.
    In 1985 zijn we aan huis een bedrijfje begonnen, hij fulltime en ik werkte 2 dagen mee en 3 dagen in loondienst. Toen er steeds meer werk binnenkwam ben ik fulltime thuis gaan werken.
    Ik begrijp niet dat vaders (bijna) altijd voor ‘n fulltime baan kiezen. Je zou toch meer voor je kind moeten zijn dan “de man die van 8 tot 18.00 uur” niet thuis is.
    Het verschil in salaris vind ik meer dan erg. Je moet betaald worden voor het werk dat je doet en je sekse moet er niet toe doen!

    Liked by 1 persoon

    • Ik word héél blij van jouw benadering. Er wordt al zo snel zo hard gewezen naar de moeders terwijl de vaders buiten schot blijven. Ik begrijp daar niks van. Het lijkt wel een soort spasme.

      Doet me ook denken aan een schoolpleingesprek over een fulltime werkende leerkracht op de basisschool met een partner die niet werkte en 4 kinderen.
      Toen zij met een burn-out thuis kwam te zitten was het verhaal: “tja wat wíl je dan ook, fulltime werken met vier kinderen…!”

      En ik werd echt, werkelijkwaar, raar aangekeken toen ik opmerkte dat haar mán toch voor de kinderen en het huishouden zorgde.

      Snap ik ook nog steeds niet.

      Like

  3. Hear hear!
    Ik werkte ook al voor ik een kind kreeg parttime. En ik had gelukkig een vriend die nog voor ik überhaupt zwanger was in zijn arbeidscontract in zijn nieuwe baan liet vastleggen dat hij mocht er een kind komen, pt zou gaan werken.
    Ik heb om mij heen zoveel stellen gezien als die boswandeling moeder van jou. En verbaas me erover dat dit soort zaken niet op voorhand wordt besproken en uitgezocht.

    Liked by 1 persoon

      • Dat zegt een hoop over de angsten van zoiemand (krijg ik nog wel een partner als ik zo gemeen ben dat ik dit eis). Over hoeveel macht en belangrijkheid zo iemand zichzelf toedicht (en de ander). Het is namelijk best eng voor jezelf op te komen en “gemeen” te doen, zeker als je vaak en van iedereen hebt gehoord dat je sympathiek&lief&charmant&vrouwelijk moet zijn. Kijk maar naar de boodschappen in alle media over vrouwen.

        Liked by 1 persoon

      • Het komt op mij over als een gebrek aan betrokkenheid. Maar ook onwil om het leven zoals ze het gewend zijn aan te passen aan andere ritmes. Grappig genoeg ken ik ook wel vaders die als ze eenmaal overstag gingen (na veel weerstand) om pt te werken en meer voor de kinderen te zorgen, helemaal opbloeien.

        Liked by 1 persoon

  4. High five! Hier nog zo’n (zwaar) parttime werkende vrouw die gewoon voor zichzelf zorgt. Decadent? Dus omdat ik geen geld verspil aan allerlei onzin en genoegen neem met minder ben ik decadent? Dan glimlach ik van oor tot oor met je mee! Ik weet namelijk dat er meer in het leven is dan betaald werk.

    Liked by 1 persoon

    • High five terug!

      Ik moest ook zo lachen vanmorgen, toen ik ergens een nieuwsbericht las over dat een politieke partij fulltime werken wil stimuleren “omdat dat goed is voor de economie”.

      F#ck die economie en het meermeermeer-gedachtengoed, dacht ik meteen.

      Genoegen nemen met minder, of -liever nog- genieten van wat er al is maakt veel gelukkiger.

      Like

  5. Ik heb meestal fulltime gewerkt. Net zoveel verdiend als manlief (1e man, voor-tijdens-en-na kinderen krijgen). Nu verdien ik meer dan manlief (2e, en ik verdien 3x zoveel als hij Wel in een mannenberoep).
    Uitzondering was toen zoonlief klein was en 1e ex niet bleek te kunnen zorgen – toen heb ik 32 uur gewerkt en daarmee mijn eigen huishouden betaald. Ik was trouwens heel blij dat dit kon, want alimentatie was een gevecht dat ik niet kon winnen. Die power voelt echt heel goed.
    Nu ga ik op een andere manier parttime werken. Want als je weet wat jouw genoeg is, zoals Mariiamma hier keurig uitlegt, kun je best 2 maanden goed leven uit 1 maand fulltime hoogopgeleiden salaris (en in mijn geval op dit moment zelfs meer). Ik ga, na een aantal jaren bewust fulltime te hebben doorgewerkt, van het voorjaar stoppen met werken, ca. 16 jaar voor mijn pensioendatum. En ik ben er trots op!

    Liked by 1 persoon

  6. Mijn man was laatst met zoon naar het consultatiebureau. Normaal ga ik altijd mee, maar nu lukte het niet door werk. En we vinden allebei dat dat een prima oplossing is, ten slotte een verantwoordelijkheid van ons allebei. Krijgt hij de vraag of de mama volgende keer ook mee komt… Die vraag wordt gek genoeg nooit andersom gesteld…

    Liked by 1 persoon

      • Dat werk inderdaad 😉 ik ben er toevallig inderdaad bij, dus ik zit al te broeden op iets bijdehands. Jij nog inspiratie? 😉 De betreffende jeugdverpleegkundige is er één van de oude stempel, hadden we al eerder gemerkt.

        Like

  7. Mooi stuk. Jammer dat die ouderwetse opvattingen nog altijd heersen. Mijn vriend en ik hebben al vrij snel nadat we een relatie kregen, besproken wat we zouden doen als er kinderen kwamen. We werken allebei bij hetzelfde bedrijf met ongeveer dezelfde functie en verdienen dus ook ongeveer evenveel (ik net iets meer, omdat ik langer een contract heb, hij begon als uitzendkracht). We zijn er direct op uitgekomen dat we allebei wat minder zouden gaan werken.

    Nu helpt het wel dat hij als jonge jongen altijd heeft geroepen dat hij huisvader wilde worden 😉

    Liked by 1 persoon

  8. Tegen die moeder in het bos zou ik willen zeggen, kom eens voor jezelf op zeg. Je baas moet je minder werk geven voor minder uren/inkomen en je man heeft het recht niet te dicteren dat jij de zorgtaken voor het gezin alleen oppakt. Regel een extra opvangdag voor je kinderen en verplaats de zwemles naar het weekend en ga gewoon werken als je dat wilt. Of zorg dat je werk past bij je aantal uren en ga lekker zelf met je kinderen op pad die dag.
    Ongelooflijk dat je zo over jezelf heen kunt laten lopen door baas, man én moederschuld.

    Geldt trouwens voor alle vrouwen die een plafond lijken te raken. Het plafond kan onterecht en oneerlijk zijn, maar erdoorheen breken zul je toch zelf moeten doen. Leg je er niet bij neer, ga niet om je heen zitten wijzen naar wie zijn schuld het allemaal is, maar regel je shit en kom voor jezelf op. Niemand anders gaat het doen.

    Liked by 1 persoon

    • Ja dat ben ik helemaal met je eens, maar aan de andere kant snap ik ook wel weer dat het soms gewoon echt lastig is, gezien alle rolpatronen en de andere verwachtingspatronen die nu eenmaal gelden voor mannen en vrouwen.

      Like

      • Is ook lastig, maar ze kan het blijkbaar prima onder woorden brengen naar jou (en god weet hoeveel vriendinnen, collega’s, zwemlesmama’s), en dat stoort me dan vaak…
        Maar inderdaad, ik vind het zelf dan weer minder moeilijk om voor mezelf op te komen… dus kan me daar dan weer weinig bij voorstellen 😉

        Liked by 1 persoon

  9. Toen onze oudste 25 jaar geleden werd geboren hadden mijn man en ik daarvoor allebei een fulltime baan. Wij zijn beiden parttime gaan werken, in eerste instantie allebei op basis van ouderschapsverlof. We zijn allebei vier dagen gaan werken, allebei dus een een dag thuis, de andere drie dagen verdeeld over een dag oppas aan huis door mijn schoonouders en twee dagen kinderdagverblijf. Dat hebben we kunnen uitsmeren tot onze tweede twee jaar later werd geboren en toen heeft het proces zich herhaald. Na twee jaar was ook dat ouderschapsverlof op . We zijn toen beiden officieel parttime gaan werken. We hadden immers bewezen dat het prima ging in vier dagen dus de werkgevers konden niet weigeren (het recht op parttime werk stond in onze cao’s). We hebben thuis altijd de werkzaamheden verdeeld, ook alles wat de kinderen betrof. Is nooit een probleem geweest. Mijn man is er nog steeds heel blij mee dat ook hij veel tijd heeft kunnen doorbrengen met de kinderen.
    Ondertussen zijn de kinderen de deur uit en is er een hoop veranderd. Ik ben nu zzp-er in de zorg voor twee dagen, de andere dagen pas ik op honden bij mij thuis. Mijn man werkt nog steeds bij dezelfde baas maar nog steeds parttime. Volgend jaar gaat hij terug naar drie dagen in de week, hij is dan ondertussen 60 en wil zo langzaam gaan afbouwen richting zijn pensioen.
    Thuis verliep dus eigenlijk altijd alles wel soepel, wij kwamen er wel uit met zijn tweeën. De buitenwereld had vaak wel commentaar. Mij werd namelijk altijd gevraagd hoe we dat deden als de kinderen ziek waren, dat werd nooit aan mijn man gevraagd (overigens nam hij net zo vaak vrij als ik). Ook het huishouden werd door velen (bijvoorbeeld mijn schoonouders) toch als mijn verantwoordelijkheid gezien want ik kreeg altijd commentaar als het wat rommelig was in huis, mijn man nooit.
    Ik heb nooit begrepen waarom parttime werken een probleem zou zijn. Als je het redt met zijn tweeën met allebei parttime werk (of alleen in jouw geval), waarom zou je dan in vredesnaam meer gaan werken ? Je hebt meer tijd voor jezelf en je gezin en bovendien zorg je inderdaad voor meer werk voor anderen. Win-win lijkt mij.
    Marjorie

    Liked by 1 persoon

  10. Ooit werkte ik meer dan fulltime (op een oproepcontract nota bene), daarna heel lang fulltime. Na de geboorte van zoon parttime en ik ben zelfs een tijdje helemaal gestopt met werken. Vader wilde een dag in de week minder gaan werken maar kreeg te horen dat hij dan ook wel vijf dagen in de week minder mocht gaan werken.
    Na de scheiding ben ik eerst fulltime aan de slag gegaan, daarna (tot aan mijn ontslag) tussen de 32 en 30 uur. In de zorg is dat nog steeds bijna fulltime.
    Nu werkzoekend, en ik houd alle opties tussen 24-36 uur open. Dat laatste alleen maar als het hier om de hoek van de deur kan (weinig reistijd) en 4×9 mogelijk is. Drie vrije dagen per week is toch wel het minimum.

    Liked by 1 persoon

  11. Ik vind alleen vrouwen die partimen en daarnaast vrijwilligerswerk doen terwijl hun vent fulltime werkt egoïstisch. Als je aan kinderen begint moet je er beide voor ze zijn. Binnenkort komt er een parodie op die man die op zondag het vlees snijdt. Zoiets als wie zijn die mensen die me op vrijdagavond in bed stoppen.

    Like

  12. Pingback: Ik ben een verwende deeltijdprinses en het is heerlijk - Lonneke Lodder

Laat een reactie achter op Audrey Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s