Een kerstverhaal

Eén van de vriendinnetjes in Zonnes klas heeft een bijzonder verhaal. Dat wil ik vandaag graag vertellen.

Een kleine geschiedenisles.

De Democratische Republiek Congo kent een turbulent verleden. Ooit was het een koninkrijk met een levendige handel en productie in ivoor (yep…), koper, kleding en aardewerk. Toen kwam in de 16e eeuw de slavenhandel (tot ver in de 19e eeuw!!) en werden wij in Europa rijk en bleef er van het koninkrijk weinig over. Congo werd een kolonie van ons buurland België en ondanks deze onderdrukking ging het bestuurlijk best goed met redelijke welvaart, vooral voor bepaalde klassen in dat land.

In 1960 trok België zich terug en kwam het land in grote chaos terecht. Na vijf jaar wanorde en burgeroorlog won president Mobutu. Die bracht onder zijn dictatuurschap redelijke stabiliteit voor een periode van 30 jaar. In 1994 ontstond echter weer veel etnische strijd, ook vanwege de instabiele situatie in buurlanden en migratiestromen. Sinds 1997 is het met wat kleine tussenpozen continu goed mis in Congo. In 2006 waren er voor het eerst verkiezingen, maar die brachten alleen maar meer oorlogsgeweld met zich mee. Soms ging het wel weer een jaartje goed. Maar ondanks dat er soms een president was die een tijdje soort van de baas was, is er in Congo in de afgelopen 30 jaar heel wat afgemoord, verkracht en ontvoerd. Volgens de UNHR (de vluchtelingenorganisatie van de VN) is de situatie in Congo één van de meest complexe humanitaire situaties van de wereld. Mensen worden op grote schaal vermoord, verminkt en verkracht. Het land is eigenlijk continu in burgeroorlog. Hele dorpen zijn in vlammen opgegaan. Oost Congo is een tijdlang zelfs het verkrachtingscentrum van de wereld genoemd. Er zijn op dit moment meer dan 6 miljoen ontheemde Congolezen in binnen- en buitenland. Het land vangt daarnaast ook weer vluchtelingen uit andere landen op.

En dan nu het persoonlijke verhaal van Moambe en Bidia.

Moambe en Bidia zijn typisch Congoleze gerechten, in het echt hebben deze dames een andere naam.

Nou en uit dit land ontsnapte de moeder van Bidia, Moambe, zo’n tien jaar geleden. Bidia werd vervolgens in een AZC geboren, Moambe was toen 16 jaar oud. Je kunt wel een paar scenario’s bedenken over de ontstaansgeschiedenis van haar zwangerschap maar hoe dan ook, het was een zware tijd voor Moambe. Ze is ondanks alles een liefdevolle moeder en Bidia is een vrolijke, goedlachse en prachtige jongedame. Ze is bijna negen jaar oud. Ze kan fantastisch dansen, heeft een heerlijk aanstekelijke lach en sinds kort zit ze ook op zwemles. Dat vond Moambe best een hele stap omdat Moambe zelf ook niet kan zwemmen en het best heel spannend vindt, al dat water met haar dochter erin.
Ik neem mijn hoed diep af voor hoe Moambe zorgt voor haar gezin.

Op familiebezoek naar Oeganda.

In november hoorden wij op het schoolplein dat Bidia met haar moeder op vakantie zou gaan. Ze zouden op 4 december vertrekken. De reis zou naar een zus van Moambe gaan. Die woont in een Oeganda, een buurland van Congo. Ze keek er erg naar uit. De middag voordat ze zouden vertrekken liepen Zonne en ik samen van school naar huis en Bidia liet weten dat ze het toch wel heel spannend vond, in zo’n vliegtuig. Anna, een vriendinnetje met veel vliegervaring, gaf nog wat laatste tips mee.

Of toch maar niet…?!

Groot was dan ook mijn verbazing toen Bidia twee dagen later gewoon op school bleek te zijn. Er was iets mis met de paspoorten, aldus Bidia. Ze waren ook nog naar de politie geweest en haar moeder had erg moeten huilen. Maar nu gingen ze in april.

Het was een beetje een raar verhaal. Iets met data die niet klopten. Ik heb nog wat vragen gesteld maar Bidia wilde het er niet meer over hebben, daar kon ik me dan weer alles bij voorstellen.

En vanmorgen hoorde ik het echte verhaal. Moambe heeft blijkbaar nog een vluchtelingenpaspoort, maar ook daarmee mag ze gewoon reizen. Echter, deze moet nog een bepaalde periode ná de terugreis geldig zijn om een visum te krijgen of om überhaupt te mogen reizen, daar weet ik het fijne niet precies van. En het paspoort van Moambe was vijf dagen te kort geldig. De reis ging dus niet door.

Moambe spreekt nog niet zo goed Nederlands (hoewel beter dan ze zelf denkt…) maar haar grootste probleem is haar verlegenheid en bescheidenheid. Daardoor krijgen de andere ouders maar lastig contact met haar en heeft ze de neiging zich te isoleren. Eén moeder kent haar al wat langer en heeft haar een beetje onder de hoede genomen, maar ook zij loopt regelmatig tegen grenzen aan. Moambe is namelijk ook een vrouw die niet in een slachtofferrol wil zitten en zich niet graag laat helpen.

Door Moambes trots, verlegenheid en bescheidenheid en wellicht ook haar trauma(‘s) en het taalprobleem (extra lastig als je al zo verlegen bent) loopt ze regelmatig tegen dingen aan die wij heel vanzelfsprekend vinden. Voor haar is het best lastig om haar weg te vinden in “normale” Nederlandse situaties. Zo regelde ik bijvoorbeeld een keertje een bibliotheekpasje voor Bidia toen ze een keertje toevallig met ons meeging, volgens haar wist haar moeder niet dat de bibliotheek überhaupt bestond.

En blijkbaar had Moambe niet de kleine lettertjes van alle voorwaarden gelezen voor haar reis.

De koppen bij elkaar steken.

Vanmorgen hoorde ik dus tijdens een schoolpleingesprekje over het reisdebacle en met pijn in mijn buik liep ik naar huis. Moambe heeft jarenlang gespaard voor de tickets, ze had er enorm naar uit gekeken om na al die jaren eindelijk weer haar zus, die blijkbaar ziek is, te zien. Nu zit ze thuis, in zak en as. Ze heeft de mogelijkheid gekregen om de tickets om te boeken naar april maar daarvoor moet ze 500 euro bijbetalen. En 500 euro bij elkaar sparen in een paar maanden tijd is voor haar een onmogelijke opgave. Moambe is er blijkbaar ziek en depressief van. Ik heb haar ook al een hele tijd niet meer op het schoolplein gezien.

Nadat ik vanmorgen het verhaal liet bezinken was ik al bijna naar de dichtsbijzijnde pinautomaat gegaan om vervolgens een gevulde envelop in de brievenbus van het huis van Moambe en Bidia te doen. Ik vind 500 euro ook veel geld maar ik kan het wél gewoon pinnen en dan eten we er geen boterham minder om. Maar ik besloot toch eerst maar even de telefoon te pakken. De moeder die me het verhaal vanmorgen vertelde had me namelijk laten weten dat zij en haar man ook al hadden overwogen om geld in een envelop te doen en ik wilde hen niet het gras voor de voeten wegmaaien.

Het telefoongesprekje was heel inspirerend, verbindend en ontroerend. Dat geld komt er wel. En een mooi aangeklede mand met lekkere en mooie kleine kadootjes komt daarbij: een anonieme gift, zomaar voor de deur. Niet pas met kerstmis maar liefst vanavond al.

Dat is pas ècht een mooi kerstgeschenk; om te krijgen maar voorál ook om samen met onze kleine oudergroep te geven…

Naschrift: mocht jij nou die ene anonieme klassemoeder zijn die al twee jaar mijn blog volgt, en wil je meedoen, dan weet je me te vinden. Het hoeft niet natuurlijk. Maar wel graag mondje dicht, wil willen Moambe en Bidia niet in verlegenheid brengen dus het is echt anoniem. Maar dat kun jij wel, je hebt mij namelijk ook nooit verteld dat je met me meeleest…

Doneren aan Congo kan ook hier.

8 gedachten over “Een kerstverhaal

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s