Ik hartje planborden

Op de sporadische dagen dat ik ’s morgens een externe afspraak heb na, maak ik iedere ochtend een hondenboswandeling van een uur. Vaak wandel ik alleen. Bijna dagelijks kom ik dus in het bos: soms ietsjes meer aan de zuidkant, soms wat meer naar het Noorden. En vanzelfsprekend kom ik er met de regelmaat van de klok andere hondeneigenaren tegen.

Intermezzo over de hondencommunity in OnsDorp

Het is echt een kleine community, de hondenboscommunity. Alle soorten en typen mensen zijn er vertegenwoordigd: de joviale iets te kletsgrage vijftiger met het witte pluimstaartblafhondje waarvan hij zegt dat het de hond van zijn vrouw is, de kwieke altijdvrolijke tachtiger met de kwispeltegenjeopspringhond (een persoonlijke favoriet, de man èn de hond), het oudere echtpaar zonder hond maar altijd een hond gehad, de haastigfietsende veertiger met neurotische bordercollie, de chagrijnige oudere buurvrouw met dito teckel die altijd net doet alsof ze niet ziet dat haar hond midden op de stoep of bospad kakt en zeker niet van plan is het op te ruimen, de vriendelijke doktersassistente met energieke jachthond die er altijd vandoor gaat en de buurvrouw met zwart kroeshaar en haar poedel met hetzelfde kapsel. Hoe men Pippa en mij ziet laat ik aan uw fantasie over. Ook wij hebben enigszins hetzelfde kapsel trouwens, dat zich het best laat beschrijven als “niet echt een kapsel en sowieso verwaaid” en we schamen ons allebei niet voor onze wat modderige poten.

Op de fietsmeneer na kom ik mannen jonger dan 50 niet zo vaak tegen. Die hebben een vrouw om de hond uit te laten. Of ze gaan vóór half acht al omdat daarna de carrièrreplicht roept, dat kan ook. Dan zit ik nog relaxed te ontbijten namelijk, ik ben immers een deeltijdprinses.

Een gesprek over doelen, voornemens, afvinklijstjes, planningen, luiheid en neurotisch zijn.

Maar eigenlijk wilde ik het helemaal niet over die community hebben vanavond. Ik was van plan om te vertellen over het gesprek dat ik vanmorgen voerde met een schoolpleinhondenwandelvriendin.

We hadden een leuk gesprek over de Oud-en-Nieuw rituelen: terugkijken naar mooie en soms ook moeilijke momenten en vooruitkijken naar het nieuwe jaar, met de eventuele voornemens of doelen die daar al dan niet bij horen. De vriendin vertelde dat ze nooit echt voornemens en doelen stelt voor zichzelf. Ze liet me weten dat ze er bewust voor gekozen heeft om die voornemens níet te maken omdat ze toch al wat neurotisch van aard is. Ze moet al genoeg van zichzelf.

Ik snap dat best.

Persoonlijk heb ik daar dus niet zo veel last van, van te veel moetens (behalve als ik een beetje doorschiet, maar dat gebeurt maar eens per jaar of zo). Ik ben meer een laat-maar-waaien-type, ik ga behoorlijk laconiek. En júist omdat ik mezelf heb leren kennen als iemand die te veel “meerolt” met het leven zonder plan of doel, maak ik dus wél plannen en doelen.

Over die voornemens plannen en doelen gaat het regelmatig op mijn blog, dit jaar schreef ik er al twee keer over. Ik kan me dus voorstellen dat u, mijn lezer, mij niet persé had ingeschat als zo’n laatmaarwaaientype. Maar dat ben ik dus wel. Echt. Ik heb een natuurlijke neiging tot luiheid en onverschilligheid. Als ik geen doelen zou stellen in mijn leven en die doelen zou omzetten tot gedetailleerde afvinklijstjes dan zou ik het leven als zand door mijn vingers weg laten glippen. Echt. Been there, done that. Was niet fijn.

Daarom stel ik die doelen. Daarom maak ik die voornemens. Inclusief afvinklijstjes en structuurtjes. En die doelen, voornemens, afvinklijstjes en structuurtjes hebben er in het afgelopen decennium voor gezorgd dat ik aan het roer kwam van mijn eigen leven in plaats van dat het me overkwam, zoals in de decennia ervoor.

Mijn schoolpleinhondenwandelvriendin was erg verbaasd om me te horen vertellen dat ik echt heb moeten leren om baas in mijn eigen leven te worden. Zo had me me totaal niet ingeschat, integendeel. Ze vindt juist dat ik bij uitstek bewust keuzes maak, prioriteiten stel en doelen nastreef. Ik vond dat een prachtig compliment, blijkbaar heb ik veel bereikt in mijn leven wat dat betreft….n en dat alles in het laatste decennium.

Om die doelen en lijstjes bij te houden hadden we in het oude huis een whiteboard. Maar in het nieuwe huis was daar geen handige plek voor, bovendien is zo’n whiteboard niet echt gezellig. Dus we maakten een schoolbord. Met taken en doelen maar ook om een stukje ongestucte muur te bedekken waar een verwarmingsradiator had gezeten voordat ik vloerverwarming liet installeren.

20181217_1024312753838437285068411.jpg

Dat zag er mooi uit hè?

Maar in de loop van het jaar kwam ik erachter dat het driedubbel verven van een stuk triplex met schoolbordverf zoals beschreven in de gebruiksaanwijzing niet persé het beste schoolbordresultaat gaf. De letters gingen niet meer helemaal weg tenzij hard boenen en dan kwam er ook verf mee. Het schoolbord bleef dus leger en leger in de loop van het jaar. Ik stapte over op een digitale planningsmethode. Werkte ook goed, maar ik vond de analoge bordversie eigenlijk toch leuker…

Daarom kocht ik een maandje geleden een rol transparante whiteboardfolie en in december werd mijn planbord in ere hersteld. Ik werk er weer dagelijks mee en vandaag was de eerste dag na de kerstvakantie dat ik weer heerlijk los kon gaan. Kijk maar:

… en bewondert u ook even die prachtige tekeningen van Zonne die in het hoekje hangen…?

5 gedachten over “Ik hartje planborden

  1. Ik gebruik per week 1 envelop, dus ik snap het. (Ik wordt zenuwachtig als t altijd in t zicht hangt. en een envelop past ook in je broekzak dus altijd bij me, ook op werkkamer enzo)
    Kan Zonne ook tekeningen maken voor mensen die geen artistiek kind hebben, en die in de oma-rij achteraan staan? Want je wordt er idd vrolijk van. Snap ook prima dat die daar hangen. Misschien een tekening plakken op een blok dat af is? nog leuker dan afvinken!

    Liked by 1 persoon

    1. Nee joh, als het blok af is dan beginnen we weer opnieuw!
      Zonne heeft overigens haar eigen “planbord” voor onder andere tekeningen. Maar omdat haar (echte) naam daarop staat houd ik die weg van internet.

      Like

  2. Prachtig, de tekeningen van Zonne ❤️
    Planborden etc. heb ik na mijn pensionering afgeschaft: ik plan alleen de reizen naar mijn kinderen en kleinkinderen down under.

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Janne1950 Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s