Huilend in het bos

De dag ervoor hadden ze het gehad over de carnaval-outfits, liet Zonne me ’s morgensvroeg, nadat ze bij me in bed was gekropen, weten. Emma en Evelien gingen als poesje. In identieke outfits en de mama van Emma zou ze identiek schminken. Emma en Evelien zijn zogenaamde “BFF’s”, Best Friends Forever, dus Zonne was er niet echt verbaasd over dat ze dezelfde kleding zouden aandoen.

Carlijn zou als Vaiana gaan. Zonne had een dokters-outfit gekozen. En vervolgens had iemand gezegd dat poesjes nu eenmaal bang waren voor dokters en dat Vaiana de poesjes wel zou beschermen. Zonne zou dus niet mogen meespelen in die dokters-outfit.

Zonne had nog gezegd dat ze dat oneerlijk vond. Maar de scheidslijn was al ontstaan. Letterlijk, blijkbaar. Tijdens de wandeling naar de BSO was het de juf opgevallen dat Zonne “in haar eentje liep te mokken”. Toen ik haar daarnaar vroeg wilde Zonne er niet over praten. Maar nu, ’s morgens, in de lekkere vertrouwde warmte van mama’s bed, kwam het verdriet eruit.

Haar verdriet greep me aan, en al helemaal toen ik hoorde dat er tijdens die wandeling naar de BSO volgens Zonne flink gefluisterd en gekeken was, waardoor Zonne het idee had dat er geroddeld werd. Over haar.

Het was dus méér dan een ongelukkige opmerking geweest…

Op de BSO had ze zich snel herpakt. Zonne is sociaal vaardig genoeg; als deze meiden in zo’n bui zijn dan gaat ze gewoon met andere kinderen spelen. Maar tijdens ons gesprek, die ochtend, in bed, toen ik haar verdriet zag, begon ik me toch wel zorgen te maken: wat is het effect van dit soort incidentjes op het zelfvertrouwen van mijn kind?

Er is weleens over gesproken tussen de ouders onderling, meer dan één keer. De heersende stemming lijkt te zijn dat Emma en Carlijn nogal onzeker kunnen zijn en uit onzekerheid dit gedrag vertonen. Zonne wordt gezien als een zelfverzekerd kind; een meisje waar je niet bezorgd over hoeft te zijn. Carlijn heeft soms de neiging om Emma te claimen en op zo’n moment staat Emma ook niet altijd sterk genoeg in haar schoenen om haar eigen keuzes te maken. Ik kan me dat allemaal heel goed voorstellen.
De ouders vinden ook dat het samen spelen al een stuk beter gaat naarmate de kinderen ouder worden en ik ben het daar wel mee eens. Meestal.

Zonne vindt het overigens geen probleem dat Emma en Evelien Best Friends Forever zijn. Wél vindt ze het erg dat wanneer ze voor elkaar kiezen, dat soms hetzelfde lijkt te zijn als dat ze tégen Zonne kiezen en dat zij zich dan alleen voelt. Het één hoeft het ander wat haar betreft niet uit te sluiten.

Ik vind het heel knap van haar dat ze dat onderscheid kan maken…

Maar goed. De dag was aangebroken en vandaag mochten de kinderen verkleed naar school. Het zou een feestdag worden. Tijdens het ontbijt, het tandenpoetsen en schminken was ik vrolijk. Het incidentje van de vorige middag was nog niet vergeten, namelijk, en ik voelde wel aan dat ik Zonne moest helpen om te relativeren.

Dat is laveren op een dun koord, haar verdriet is namelijk ècht. Het vinden van de balans tussen haar verdriet serieus nemen en tóch proberen om het te relativeren vind ik moeilijk. Zeker ook omdat ik zelf geraakt was door haar verdriet.

Die vrolijkheid moest dus uit mijn tenen komen.Want já, het wás onaardig zoals de meiden zich die middag gedragen hadden. En ik had het gevoel dat Zonne het misschien wel bij het rechte eind had toen ze opmerkte dat het niet aan haar outfit lag, dat als zij bijvoorbeeld als tijger verkleed zou zijn gegaan of óók als poesje, er wel gezegd zou zijn dat de poesjes onderling ruzie zouden krijgen en dat Vaiana ze zou moeten beschermen. Ik besefte dat ik mijn dochter er niet mee zou helpen om haar gelijk te geven.

Waar het nú om ging was dat Zonne vrolijk en huppelend de school in zou gaan. Mijn boosheid op deze meisjes zou gek zijn. Misschien gebeurt hetzelfde ook weleens andersom en weet ik dat gewoon niet. Geven en nemen hoort bij vriendschappen. Vergeten en vergeven, dus maar. En nadenken over groene of paarse oogschaduw en rode wangetjes.

Het werd paarse oogschaduw en Zonne ging huppelend naar school.

Op school aangekomen liep ik bij toeval meteen twee poesjes en een Vaiana tegen het lijf. Glimlachend en vermanend sprak ik ze toe: “Houden jullie het wél gezellig vandaag, meiden? Want dat verhaal over poesjes die bang zijn voor dokters en dat Zonne daarom niet mocht meespelen van jullie, is niet zo leuk hè? Niet buitensluiten!”

En de meiden beloofden het en later hoorde ik van Zonne dat het een hele leuke dag was geweest. Ze had overigens niet zo veel met de poesjes en Vaiana gespeeld maar meer met de zeemeermin en het maskermeisje. Maar ze waren wel aardig geweest, aldus Zonne, die het incident al bijna vergeten was.

Missie geslaagd dus….

Dat ik nadat ik Zonne had afgezet op school, huilend met Pippa door het bos liep… dat zal Zonne nooit weten. En de poesjes en Vaiana ook niet. Want het zijn wél haar vriendinnen….

Toch…?

Naschrift: genderstereotyperende reacties worden verwijderd. Ook jongens kunnen gemeen zijn.

13 gedachten over “Huilend in het bos

  1. Dit soort incidenten had ik niet. Ik kwam niet op school, want zoonlief zat op speciaal onderwijs=te ver weg om langs te brengen. Mijn zoon vond het ook heel lastig om dit soort verhalen te vertellen (en zat mede daarom op speciaal onderwijs).
    Dus hij heeft dit soort samenspelen nooit kunnen doen, want hij is altijd uit de groep gegooid. Zonder dat de leraren hier wat aan konden doen.
    Mijn huilen komt nu, nu hij niet mee kan komen met allerlei sociale evenementen, totaal de introductieweek aan toe. Al is het geen huilen meer, maar gewone wanhoop.
    Veel plezier met Zonne

    Geliked door 1 persoon

  2. Oh meiden (en jongens! 😉 ), tell me about it. Recent weer een boel gedoe gehad, ik schreef er vorige week nog een log over.
    En ik snap je verdriet en je gerelativeer, dat doen we hier ook. Volop. Maar soms, soms is de maat vol.

    Geliked door 1 persoon

  3. Zonne boft maar met jou. Vaak is het met zulke incidenten al genoeg om een luisterend en opgewekt oor te zijn en dat heeft ze gelukkig met jou.
    Gelukkig is het geen pesten maar zo jammer dat kinderen soms zó hard kunnen zijn.
    Maar ik heb ook wat huilend door het bos gelopen, heel herkenbaar dus;)

    Geliked door 1 persoon

  4. Goed opgelost! Zelf heb ik de neiging soms te veel te relativeren.
    Jongste dochter kon haar draai niet vinden in de brugklas. Buitensluiten en pesten. Afspreken op haar te wachten en dan snel lachend wegfietsen, dat soort werk. Uiteindelijk heb ik haar mentor gebeld, piepjong ventje, met het verhaal. Benadrukkend dat dit het verhaal van mijn dochter is, dat ik besef dat kinderen sociaal experimenteren, of hij er eens op wil letten, nuance, nuance. Mentor zei niet veel en ik verwachtte er weinig van. Bleek hij de volgende dag de meiden waar het over ging apart genomen te hebben en een soort donderpreek gegeven te hebben. Waar ze mee bezig waren? Een ander kind zo ongelukkig maken? De meiden schrokken zich rot en hielden er gelijk mee op. Tien jaar later zijn ze nog steeds vriendinnen😀

    Geliked door 1 persoon

    1. Haha, héérlijk, zo’n mentor die jou sereieus neemt en door het relativeren heen kan prikken!!

      Je beschrijft héél goed mijn dilemma en het balanceren dat ik beschreef. Daar kun je ook te ver in gaan en daarmee negeer je het oprechte gevoel van je kind…!

      Gelukkig is er in dit geval wel ècht sprake van incidentjes. Als het te vaak gebeurt ga ik zeker weer meteen in gesprek hierover.

      Onze kinderen hebben gelukkig ook een leerkracht die hier bovenop zit. Zij is erg druk geweest dit jaar, vooral met het pestgedrag van de jongens in de klas.

      Like

  5. Ik zit hier met tranen omdat mijn oudste kleinkind van 6 op school ook zoiets aan de hand heeft. Met het kindje waar ze naast zitten moeten ze maatjes zijn, dat wil zeggen: samen lezen, samen rekenen. Elkaar een beetje helpen.
    Dat kind heeft tegen hem gezegd dat ze hem stom vind en dat ze geen maatje wil zijn. En hij heeft daar moeite mee, omdat hij totaal niet zo is. Hij is open, vindt iedereen wel aardig, zal nooit iemand bewust kwetsen en is heel gevoelig.
    Ik heb ook een flink pestverleden op de lagere school, dus bij mij hakt er dit ook wel aardig in, want je wilt dat niet voor je (klein)kind.
    Snap jouw tranen dus heel goed. En dat je de poesjes tegenkwam…….weet je…..toeval bestaat niet!
    Fijn dat ze het leuk gehad heeft 🙂

    Geliked door 2 people

    1. Sneu is dat, hè?

      Overigens zie ik dit niet als pesten. Het is een incident. Sommige incidenten komen terug. En zoals ik al zei, soms is het misschien ook wel andersom. Alleen dan hoor je het niet omdat het dan het andere kind raakt, en niet dat van jou.

      Like

  6. Kinderen kunnen zeer gemeen zijn… Maandag schoolreis, groep 4..ze hadden bedacht met wie ze zouden lopen… De 2 kindjes met wie dochter zou lopen besloten vrijdag net na school te zeggen dat ze liever met z’n 2en zouden lopen… Zo wou ik t weekend niet in.. Eigen pest /buitengesloten verleden kwam weer helemaal boven dus deze mama stond zelf ook huilend bij de juf… Oops… De juf zou t er voor vertrek over hebben de groepjes stonden niet vast en er mocht gewoon gewisseld worden en als ze niemand had zou ze met de juf samen lopen! Fijn die zekerheid ❤️ zo bizar hoe hard kinderen kunnen zijn zonder zelf te beseffen dat ze een leuke dag hierdoor zo kunnen verpesten.. Haar schoolreis was leuk! Maar die vrijdag ervoor weet ze nog steeds… Met de kindjes is ze gewoon nog bevriend gelukkig.

    Fijn dat zonne ook een leuk carnaval had! En je tranen herken ik maar al te goed.

    Geliked door 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s