De PamPamPambuurman

Kantoortuin in OnsDorp.

Vorig voorjaar, toen ik mijn eerste uurtjes in de tuin doorbracht nadat wij hier in november gingen wonen, hoorde ik voor het eerst mijn hoogbejaarde buurman “pampampammen” in de tuin.

Dat doet de man.

Continu.

Een soort neuriën maar dan harder.

Ik besloot toen meteen dat ik dat schattig vond. Zodra je je eraan gaat ergeren is je tuinplezier een stuk minder namelijk en de buren wonen daarvoor te dichtbij. Dat dat betreft heb ik mijn lesje wel geleerd, in mijn oude huis: de ergernissen over de continu blaffende honden zal ik niet snel vergeten.

Ook mijn buurvrouw is continu hoorbaar in de tuin. Ze belt. Met iedereen. En tussendoor geeft ze de tussenstanden door aan de buurman die dan Zijn “Pampam-gezang” onderbreekt met een zichzelf herhalend “Oh? Ja. Jajajajaja!”.

Ze zijn beide in de tachtig en wat hardhorend, dus ik kan ieder woord dat gezegd wordt in de buurtuin horen. In de afgelopen maanden zat ik met dat schitterende weer regelmatig thuis te werken, dus ik was wel van alle ins en outs, van de hele familie, inclusief de gezondheid van ome Jos en de financiële situatie van hun onlangs gescheiden dochter, op de hoogte.

Ambulance voor de deur

Een maandje geleden kreeg de buurman een hersenbloeding, zo ongeveer rond dezelfde tijd dat die coronacurve op haar top zat. Ik herinner me nog de paniek, de ambulance, de urenlange telefoongesprekken van de buurvrouw waar ik – ongewild – getuige was: telefoongesprekjes met vrienden en familie en ook met het ziekenhuis. Ik herinner me ook nog de dagen erna: de volwassen dochter die de hele dag in de tuin zat en door de open deur met mijn buurvrouw sprak: moeder binnen en dochter buiten. De buurvrouw die zich hardop afvroeg – in ieder telefoongesprek dat ze voerde – wanneer ze de handschoentjes die ze aan had in het ziekenhuis nou het beste uit kon doen en dat het zo zonde was ze weg te gooien, of eventuele virussen zouden overleven wanneer ze die handschoentjes een nachtje in de diepvries zou leggne.

Ik voelde me zo machteloos. Maar…. tot mijn verbazing was buurman al na een dag of drie thuis.

Het bleek een subduraal hematoom: bloeding van het hersenvlies. De buurman is nog een beetje wankel en soms valt ineens zijn spraak een paar minuten uit waarna hij langzaam weer op gang komt. De eerste keer dat die spraak wegviel was er natuurlijk wederom paniek in de tuin naast mij en stond er opnieuw een ambulance voor het huis. Maar ook dat lijkt inmiddels gewoon te zijn geworden: ineens hoor ik mijn buurman dan tegen zichzelf zeggen: “iik… kannnn… weeerrrrr…. praaaa…. tennnnn….

Asperges

Ik bood het al vier keer eerder aan en steeds was het niet nodig, maar laatst mocht ik dan toch voor het eerst wat boodschapjes voor ze halen. Ik dacht: “Ik probeer het nog één keer” en vertelde mijn buurvrouw dat ik zo even naar de boer zou rijden voor verse asperges, of ik ook een kilootje voor hen zou meenemen. Dat was een aanbod waar ze graag op inging en het goede nieuws is dat ik nu haar mobiele nummer heb: ik stuur nu zo eens in de drie dagen een berichtje of ik als ik dan zometeen toch naar de bakker / de supermarkt fiets, wat voor ze mee kan nemen. Ze doen nog steeds bestellingen aan huis maar voor wat kleine dingetjes maken ze inmiddels gebruik van mijn hulp, het is natuurlijk ook geen enkele moeite voor mij.

Iedere keer wanneer ik mijn buurman nu hoor “Pampammen” in de tuin, zoals het laatste half uur bijvoorbeeld, ben ik blij. Hij is er nog. Ze zijn nog samen. En ik ben blij met mijn leuke schattige buren in het huis naast dat waar wij inmiddels anderhalf jaar wonen. Ik kijk uit naar nog veel gepampam.

10 gedachten over “De PamPamPambuurman

  1. Wat een gezonde reactie van je! Ik wilde wel dat ik dat kon. Mijn buurman hoor ik al twintig jaar vanuit zijn huis de naam van zijn vrouw (die dan in de tuin is) brullen, gevolgd door “waar is de …”. Kijk toch eens wat beter uit je doppen, man! Of loop even naar haar toe.

    Op het terrein achter ons huis zijn huizen gebouwd, hoewel ons was verzekerd dat het groen zou blijven. Helaas wordt een deel van die huizen bewoond door schreeuwers, met schreeuwende kinderen en terugschreeuwende (groot-)ouders, keffende honden en dove muziekliefhebbers met een muzieksmaak die nogal verschilt van de mijne.

    En dan is er nog het verkeerslawaai van de snelweg, wat steeds erger wordt omdat het steeds drukker wordt, eerder in de ochtend begint en later in de nacht ophoudt. Een vriendin die tegen me zei dat ik dat geluid kon omdenken naar het geluid van de zee had ik graag een klap verkocht. Kon ze misschien wel omdenken naar een knuffel van een olifant?

    Dus, chapeau voor al die positiviteit. Ik kom hier vaker lezen, in de hoop een beter mens te worden.

    Geliked door 1 persoon

  2. Wat een prachtig verhaal.
    Knap van je dat je al een tijdje geleden had besloten je niet aan al die geluiden te ergeren. Daar help je jezelf enorm mee.
    En wat bijzonder toch hè, dat je nu zo heel anders naar het ge-pampampam luistert. Fijn dat ze zich een beetje door je laten helpen en inderdaad: fin dat ze er nog zijn, samen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Daar ben ik het helemaal mee eens!

      Ik heb het moeilijk met geluid, en dus ook met de geluiden van mijn buren. Mij lukt het helaas niet om ze afdoende te dempen. Ik hoor niet goed, en het is net of mijn oren voordurend openstaan omdat ze bang zijn iets relevants te missen. Oordoppen gebruik ik vaak, maar toch liefst niet in de tuin, ik hoor de vogels zo graag!

      Like

  3. Het is inderdaad te hopen dat er nog lang ‘gepampampamd’ mag worden. Ik vind het echt grappig en lief klinken. Echt fijn om een ander zo te kunnen helpen. Jullie hebben het getroffen met elkaar.

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Anuscka Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s