Een periode van actievoeren

Foto door Matheus Viana op Pexels.com

Ik kan me nog goed herinneren hoe vastberaden ik me, toen ik een jaar of 18-20 was, voornam om nóóit van mijn leven mijn “IdeALeN En PriNciPEs Te VerLoOCheNeN”. Ik ergerde me aan al die oudere mensen van dertig plus die gezapig door het leven gingen. Ik moest de afgelopen weken herhaaldelijk terugdenken aan die voornemens van toen. Want ik was nogal activistisch, mijn twintigjarige vroegere versie van mezelf zou trots op me geweest zijn. Het kostte echter ook heel veel energie….

1. Demonstreren tegen racisme.

Natuurlijk gingen wij, toen er op fietsafstand een demonstratie georganiseerd werd tegen racisme. Ik hoef dat verder niet uit te leggen, denk ik. Hier lees je het gesprek dat ik daarover voerde met mijn dochter.

2. In gesprek met de gemeente.

Onze gemeente is op het onzalige plan gekomen om direct achter mijn huis en het huis van mijn buren, hoogbouw te willen bouwen. Dit terwijl er uit een eerder burgerparticiaptietraject een heel ander compromis naar voren was gekomen, een compromis dat ook door de gemeenteraad was vastgesteld in een bestemmingsplan. Er zouden toch maar geen “bovenbenedenwoningen voor starters op de woonmarkt”, maar leuke appartementen komen voor ouderen. Maar dan wel driehoog, anders was de lift niet rendabel. Met balkons en grote ramen bij de woonkamers vanwaar de oudjes zó over de schutting heen, niet belemmerd door een boom – want de bomen werden ondanks tegenstand van de bewoners twee jaar geleden allemaal gekapt – niet alleen mijn tuin maar mijn complete huis zouden kunnen inkijken. Wij hebben immers “tuingerichte woningen” met grote glazen ramen.

Samen met een buurman schreef ik een brief. Ons was immers iets anders beloofd en in het bestemmingsplan was zelfs opgenomen dat er op de derde woonlaag, wat in eerdere plannen nog een schuin dak zou zijn, geen dakkapellen geplaatst zouden worden. Nu was de gemeente van plan er een muppetshow van te maken met tien balkons met bejaarden aan publiek. Nou heb ik niets tegen oudere mensen, echt niet. Maar liever niet als uitzicht vanuit mijn hele huis.

Inmiddels zijn we heel wat e-mail verkeer, een gesprek op het gemeentehuis, een gesprek met een tierende buurman die een kwart ton aan schadeloossteling wil eisen, tig telefoontjes en een inspraakmoment in de gemeenteraad verder. De volgende stap is een gesprek met de wethouder. Bijkomend voordeel is dat ik inmiddels, anderhalf jaar nadat wij hier zijn komen wonen, al mijn buren ken.

3. Pittige vragen aan het bestuur van de sportvereniging.

Wanneer een bepaald type mens te lang een bestuursfunctie heeft dan kan het gebeuren dat zo’n persoon lichte dictatoriale trekjes ontwikkelt. Dat leek een klein beetje het geval te zijn bij de landelijke sportvereniging.
Een jaar geleden alweer werd mij gevraagd of het niets voor mij zou zijn om tijdens de algemene ledenvergadering wat kritische vragen te stellen over het uitgevoerde beleid. Ik stelde me kandidaat als afgevaardigde en werd gekozen. Zo’n ledenvergadering is immers een soort gemeenteraad en je moet “achterban hebben” om mee te mogen praten en stemmen. Dit weekend mochten we schriftelijke vragen indienen over allerlei beleidssstukken; van financiële jaaroverzichten tot voornemens tot statutenwijzigingen. Er werd druk overleg gevoerd tussen de verschillende afgevaardigden en gisteravond, tien minuten vóór de deadline, waren de vragen af. Blijkbaar houd ik ervan om me te verdiepen in beleidsstukken. Ik ben erg benieuwd naar de antwoorden.

4. Een e-mail naar de schooldirecteur.

Zonne vertelde me dat ze graag op school had willen praten over dat we naar die demonstratie over racisme waren gegaan en hoe erg ze het eigenlijk vond dat niet alle mensen in de wereld gelijke kansen hebben. De juf heeft echter 25 kinderen in haar klas en deze keer was het niet aan Zonne om iets in te brengen in de vertelkring, heel begrijpelijk. Toch bleef Zonne er maar op doorgaan en eigenlijk was ik het wel met haar eens dat in de klas even op de actualiteit zou kunnen worden ingegaan.

De afgelopen weken heb ik veel ervaringen gelezen en gehoord van mensen van kleur en dat raakte me. Ik heb geen oplossing hiervoor. Ik luister, ik leer, ik vertel mensen dat ik het vreselijk vind, ik vraag wat ik kan doen. Ik ging naar dat park maar terwijl ik daar stond met mijn verplichte mondkapje op, met mijn dochter, voelde ik gewoon dat dat niet genoeg was. Vijfentwintig jaar geleden ging ik ook naar antiracisme demonstraties. Dat heeft toen ook niet echt een verschil gemaakt…

Ik ondertekende wat petities en schreef wat e-mails naar leden van de tweede kamer. En ik schreef na wat aarzeling toch ook maar maar een vriendelijk verzoek naar de schooldirectie. Met de vraag of er ook leermethoden waren waarin een kind van kleur de hoofdrol heeft? En of er ook boeken werden gelezen waarin jantje twee vaders of twee moeders heeft? Of er in de klassen weleens gepraat wordt over dat de papa van V. een vrouw aan het worden is? Of het “huidskleur” kleurpotlood nog steeds bestaat en of het niet tijd wordt om niet alleen “donkerbruin” donkerbruin te noemen, maar “beige” gewoon beige? En – nu ik toch bezig was – of het de directie ook opgevallen was dat de luizenouders en kook-ouders op de school altijd de moeders zijn terwijl de ouders in de MR en ook de voorzitter van de ouderraad papa’s zijn? En dat de jongens tijdens de vrije uren voor timmeren kiezen en de meisjes voor dansjes? Ik bleef echt aardig, echt. Maar ik wilde het onderwerp “diversiteit” toch even onder de aandacht brengen.

Ik betrapte me er meteen op dat ik beter ben in het zien van genderstereotyperollen dan kleur-voorbeelden. Als witte deugmoeder….

Nou. Dat was het wel even in de afgelopen twee weken. Het gesprek met de gemeente wordt voortgezet. Ik kijk uit naar de ALV die over een maandje plaatsvindt. En over dat racisme… getver… ik voel me daar behoorlijk machteloos in. Verder dan petities tekenen en roepen dat het stom is lijk ik niet te komen. En dat is geen fijn gevoel.

19 gedachten over “Een periode van actievoeren

  1. Je mening laten horen en het gesprek voeren helpt zeker maar ik ben ook opzoek naar wat ik nog meer kan doen.

    Tussen alle vreselijke dingen die gebeuren zijn er ook kleine lichtpuntjes. Gisteren kreeg ik een uitnodiging voor een presentatie. Op de uitnodiging stond een plaatje van een team met blanke, donkere, Aziatische teamleden. Bij het zien van het plaatje werd ik blij. Ik dacht dat het mij niet uit maakte maar blijkbaar wel. Ik heb de collega een mail gestuurd dat ik het leuk vond. In het kader van positief feedback.

    Geliked door 1 persoon

  2. Toen ik op mijn 8E (in 1958) geen misdienaar mocht worden omdat ik ‘n meisje was moest ik huilen omdat dat oneerlijk was: jongens waren blijkbaar belangrijker.
    Vanaf die tijd heb ik geprotesteerd tegen alles wat oneerlijk was en mijn dochters opgevoed tot aardige, sociale mensen die goed in het leven staan en ageren tegen alle oneerlijkheid in de wereld.
    De veranderingen gaan zo vreselijk langzaam dat ik bang ben dat Zonne (en mijn eigen kleinkinderen ook) als volwassenen weer moeten demonstreren en petities moeten tekenen zoals wij, 70+, deden en nog steeds doen!

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik vind het lastig. Op de kleuterschool hadden ze een project ‘iedereen anders – iedereen hetzelfde’, waarna mijn donkere dochter van 4 geschokt thuis kwam vertellen dat ze bruin was, en daarna voelde ze zich ook echt anders dan haar witte klasgenootjes…… ik heb de directie gevraagd dat anders aan te pakken, want op die leeftijd zien ze nog geen kleur, waarom zou je dat dan aanwijzen?

    Ik ben West-Europees, mijn man Afrikaan, onze dochters West-Europees met een kleurtje. Mij wordt zó vaak gevraagd of ik ze geadopteerd heb. Klasgenoten en leerkrachten hebben al helemaal bedacht dat ik de stiefmoeder van mijn dochters ben, en willen dat dan ook corrigeren in de stambomen die dochters om het jaar op school moeten maken…… Ik zie er blijkbaar niet uit alsof ik met een Afrikaan getrouwd zou kunnen zijn (nu al 12 jaar, en meestal gelukkig …).

    De kerk waar dochters en ik heengaan is ‘gemengd’: 2/3 Europees (uit 7 verschillende landen), 1/3 Afrikaans (uit 15 verschillende landen), en 1 Aziaat :). Ook dat mengt alleen binnen de huidskleuren. Ik ga bewust om en om bij de verschillende mensen zitten, en betrek zoveel mogelijk anderen bij het gesprek, juist om gemengde contacten te bevorderen.

    In het groot kan ik niet zoveel veranderen, maar in het klein wel.

    Geliked door 3 people

  4. Zelf zit ik met dezelfde vragen. Wat kan/moet ik doen om mijn steentje bij te dragen. Ik heb de webinar van Chanel Lodik (marketingprofessional) gevolgd. Het is een begin. Er valt nog zoveel te verbeteren maar het begint bij bewustwording en dat heeft al veel te lang geduurd

    Geliked door 2 people

  5. “Leuke kinderen heb je. Geadopteerd? Nee, zelf gemaakt.” Gesprek was over en ik merkte hoe ik 2 punten daalde in hun achting.
    “Is jouw man overal zo zwart?”
    “He…nergens aankomen”.
    “Oh…bent u zijn moeder. Dan komt het wel goed met school”.
    “Waar kom jij vandaan?” Lutjebroek.
    “Ja, maar oorspronkelijk?” Oh, Utrecht.

    Wat kleine steken onder water. Die je niet hoort als je er nooit mee te maken hebt. Discriminatie. En soms heel subtiel. En soms niet – door bij de Belastingdienst afdeling Toeslagen op achternaam te selecteren er ervan uit te gaan dat er wel gefraudeerd zou zijn.

    En leuk met elkaar spelen is wat anders dan echt in elkaars leven geinteresseerd te zijn en respect te hebben juist voor de verschillen. Dat jouw manier van leven en de kijk op het leven niet beter is, of de enige juiste manier is.

    Geliked door 2 people

    1. Ik herken het zo! Het zit ‘m echt in kleine dingen, bijvoorbeeld toen oudste dochter 9 was en met een paar klasgenootjes na school aan het spelen was. 1 van de (witte) jongetjes werd een beetje geplaagd dat hij mijn dochter wel leuk vond, en zijn reactie was ‘maar ze is bruin!’, toen zaten ze toch al 6 jaar bij elkaar in dezelfde klas en hadden diverse projecten gehad over verscheidenheid en gelijkheid.

      Geliked door 1 persoon

  6. Mooi en raak stukjel. Ik ben heel erg van ‘wat gij niet wilt dat u geschied …’ en voed mijn kinderen ook zo op. Iedereen is gelijk en we moeten vooral lief zijn voor elkaar. En lief zijn betekent echt niet dat je over je heen moet laten lopen. Je mag alles vinden, alles zeggen, maar op een normale en respectvolle manier. En soms is het beter om je mond te houden.

    Tegelijk vind ik het ook wel lastig dat er ineens ook helemaal niets meer aan ‘ons witte mensen’ lijkt te deugen. Dat vind ik echt heel moeilijk.

    Geliked door 1 persoon

  7. Zo. Jij bent actief. Met niet je idealen verloochenen. Ik had een zwarte Amerikaanse vriendin aan de telefoon. Die vroeg waarom ik er nog niet op uit ging. Zij ziet de coronaregels als een manier op de protesten in te perken. Ze is het er niet zo mee eens. Er worden veel meer zwarte vrouwen gedood door de politie dan mannen. En het geweld van zwarte mannen tegen zwarte vrouwen en hun kinderen is ook groot. Ze vind dat ook meneer Floyd het aan zich zelf te danken heeft. Crimineel leven, crimineel sterven. Waar blijft de beweging black woman and their childs mater. Vraagt ze haar af. Is om die reden met een witte Nederlandse man getrouwd. Wat moet ik dan zeggen ? ?

    Like

  8. Je kunt als individu niet meer doen dan je best, denk ik. In de opvoeding vond ik het belangrijk dat mijn kinderen wisten wat white privilege is en hoe dat werkt. Naar een gemengde basisschool gaan, hielp enorm daarbij trouwens. Verder is het pick your battles. Ik zal altijd het gesprek aangaan op de voetbalclub als homo of dames als scheldwoord wordt gebruikt. Op de werkvloer spreek ik mensen aan als ik merk dat ze discrimineren (en ja dat gebeurt veel te vaak). In de familiekring kies ik ervoor om de ooms en tantes op leeftijd niet aan te spreken op hun racisme, ook al doet dat van binnen pijn.

    Geliked door 1 persoon

  9. In heb 25 jaar, tot 1975, in Amsterdam gewoond en kan me eigenlijk niet herinneren dat er toen echt discriminatie aan de orde was. Bij het scannen van schoolfoto’s zag ik dat een vriendinnetje erg donkerbruin was, dat herinner ik me helemaal niet, wel dat het erg lekker eten was bij haar thuis, ik mocht vaak tussen de middag daar zijn omdat ik wat verder van school woonde.
    Ook bij uitgaan was in mij ogen iedereen toch wel hetzelfde al had je wel bepaalde kroegen waar meer of minder donker publiek kwam.
    Groot deel van mijn werkzame leven zat ik bij een NGO met veel contacten met mensen in de derde wereld, ze kwamen ook vaak voor cursussen, geel , rood, en alle kleuren bruin-zwart waren fijne mensen

    Like

  10. Wat je kunt doen is wat we allemaal zouden moeten doen. Mensen accepteren als mensen en niet zien als die blanke en die zwarte (want helaas gaat discriminatie beide kanten op).

    Er zijn overigens zeker schoolspullen met getinte kindjes en 2 vaders of 2 moeders. Bij mijn kinderen lees ik heel vaak dat niet jantje maar yousef naar de winkel gaat incl. plaatje (even als voorbeeld).

    Ik denk alleen dat dat niet het belangrijkste is. Juist door kinderen te wijzen dat discriminatie leeft, leeft het voort. Een kindje ziet een kindje. En een hoofddoek of een pet, het zal dat kindje echt niet interesseren.

    Geen aandacht geven aan dingen zorgt er denk ik eerder voor dat het weggaat. Niet als in kop in het zand, maar bewust.

    Als we nou van iedereen de positieve punten benadrukken, zonder van de “andere” partij iets te zoeken wat niet positief is.

    Dan, dan pas denk ik dat we op de goede weg zijn. Maar ik ben bang, zolang er geld verdiend kan worden over de rug van een ander, ookal lijkt het alsof je het juist voor iemand opneemt, dan blijft discriminatie bestaan.

    Like

    1. Daar ben ik het geloof ik niet mee eens, dat negeren iets oplost.

      En dat va die boeken met andere rolmodellen was dus precies mijn voorstel, zoals je kunt lezen in mijn blog. Maar toch bedankt voor je uitleg.

      Like

  11. Dat is een goede vraag. Inmiddels ben ik op een leeftijd dat actie voeren niet meer tot mijn prioriteiten behoort. Ik probeer te stemmen op partijen die open staan voor veranderingen op dit gebied. In onze eigen omgeving geef ik Nederlandse les aan mensen met taalachterstanden. Mijn man helpt mensen met financiële problemen. We proberen daadwerkelijk in gesprek te gaan met onze kinderen en kleinkinderen over de ongelijkheid in de maatschappij. Wij zitten in een praatgroep van onze geloofsgemeenschap, waar dit thema niet geschuwd wordt. We proberen om het onderwerp racisme actueel te houden. We hopen zo een kleine bijdrage te leveren.

    Geliked door 1 persoon

  12. In mijn jeugd was ik bij de protesten tegen de oorlog in Vietnam. Achteraf denk ik dat ik als zestienjarige nauwelijks wist waartegen ik protesteerde. Later deed ik mee aan de demonstratie tegen de aanwezigheid van kruisraketten. Protesteren om te laten weten dat je het ergens niet mee eens bent, is een goede zaak. Maar met alleen een protest ben je er nog lang niet. Bij al dit soort acties ontbreekt een plan van aanpak: hoe gaat het concreet verder. Met alleen boosheid en spandoeken doe je weinig.

    Like

      1. Tja wat dóe je dan inderdaad.

        Ik denk dat het belangrijk is om mensen uit andere culturen te kennen. Zoon heeft een vriendinnetje wat uit Eritrea komt en dochter is compleet weg van een bruin jongetje in haar klas.

        Ik denk dat dat belangrijk is.

        Mijn ouders hebben ons meegegeven dat het niet uitmaakt of iemand zwart / wit / directeur / straatveger / dement of verstandelijk gehandicapt is.

        En dat vind ik ook. Als de kinderen (soms) negatieve opmerkingen maken over iemand zijn uiterlijk (of gedrag!) dan is dat altijd een reden om daarover in gesprek te gaan.

        Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s