Iets met ezels en duizend keer dezelfde steen

Voor een opdrachtgever moest ik iets schrijven. Iets nieuws. Iets dat ik nog nooit gedaan had. Het moest er ruim voor half september zijn en waarschijnlijk zou het stuk nog wel een paar keer heen en weer gepingpongd worden.

Het was een opdracht die ik het liefste heb: iets nieuws, iets uitdagends, iets waarmee ik me kan ontwikkelen.

Ik had alleen geen plan van aanpak, ik kreeg nog even geen beeld van het eindresultaat.

Vorige week had ik eigenlijk tijd zat om ermee aan de slag te gaan: kind weer op school en eigenlijk had ik het helemaal niet zo superdruk. Eén andere opdracht, wat achterstallige huishoudtaken.

Die gaf ik dus voorrang. De was, de tuin. Ik deed iets met baking soda en het vloerkleed maar dat ging niet zoals bij echt handige huisvrouwen dus vervolgens was ik nog uren – en nog steeds – bezig om de baking soda weer uit het kleed te krijgen. Ik verwisselde de stofzuigerzak (dat hielp ook in het project bakingsodavloerkleed). Ik knipte Pippa bij. Ik ging enthousiast aan de slag met die nieuwe opdracht. Kookte vooruit. Maakte lunchafspraken met vriendinnen. Werkte de administratie bij. Poetste de wc. Ik vond dat ik moest genieten van de nazomerzon in de hangmat.

Toen was de week om en ik was nog niet eens begonnen met het stuk en daar baalde ik van. Dat stuk dat ik zou moeten schrijven bleef namelijk maar rondzingen in mijn achterhoofd tijdens het poetsen van de wc, wanneer ik een boek las in de hangmat, terwijl ik de klimop in toom hield. Ik had er geen idee van hoe lang ik er eigenlijk mee bezig zou zijn, misschien zou het wel heel erg tegenvallen. En waarom ik toch nog niet begonnen was.

In het weekend hadden we visite die bleef slapen en deden we leuke dingen. De laptop bleef dus dicht. En vervolgens werd Zonne verkouden en bleef ze thuis. Ik bezwoer haar dat mama het overdag wel gewoon druk zou hebben met werk dus ze moest zichzelf bezig houden. Ik gaf haar wat opdrachten: kastjes uitmesten, was ophangen, vaatwasser uitruimen en een paar bladzijden uit haar engelselesboek waarin ze tijdens de lockdown werkte. In haar boekenkastje stonden boeken die inmiddels niet meer echt bij haar leeftijd pasten. Ze kon er vier stapels van maken; de half ingevulde “vakantie-doeboeken” voor kleuters bijvoorbeeld, die konden bij het oud papier en dan was er een weggooistapel, een ikbeneraangehechtstapel van maximaal vijf boeken, voor op zolder, en een bewaarstapel.

Die opruimklus bleek te lastig dus we deden het samen. Nadat ik eerst met Pippa was gaan lopen. Vervolgens had ik een overleg-op-afstand en toen was de ochtend om. ’s Middags was er iets met de was en moest ik aan de slag met de nieuwe opdracht, dat was een haastklus immers. ’s Avonds bleek dat ik een pijnlijke fout had gemaakt, in die nieuwe opdracht, en dat moest hersteld. Dan was er diezelfde avond nog een overleg-op-afstand met wat bestuursleden van de bond over een evaluatie waarvoor ze mijn expertise nodig hadden. En de volgende ochtend gingen we naar de coronateststraat, had ik overleg met de buurman over de bouwplannen van de gemeente pal achter onze woningen en investeerde ik nog een uurtje in wat er gisteravond fout was gegaan.

Lang verhaal kort: na wat oefenslagen en opzoekwerk op dinsdagmiddag liet ik op woensdagochtend al mijn opvoedprincipes qua overdag geen tv kijken los en ging ik ècht aan de slag met het stuk. In de loop van de middag rondde ik het af. Vijftien pagina’s expertise. Precies zoals ik eigenlijk best wist kostte het helemaal niet zo heel veel tijd dus de rest van de middag voegde ik illustraties toe en besteedde ik aan volgorde en layout en vervolgens stuurde ik het op.

De coronatestafname viel overigens heel erg mee, alle mensen die vinden dat het zo akelig is en dat je die test dus vooral moet uitstellen of ervan af moet zien hebben ongelijk. Je zou maar ongewild drie mensen besmetten en die dan ook weer drie of misschien wel vijf enzovoorts.

De uitslag ontving ik gistermiddag.

Negatief: geen corona.

Dus ze is vanmorgen weer naar school gegaan. En ik heb al mijn werk af. Ik ga maar even mijn zakelijke administratie bijwerken want dat is ook zo’n uitstelklus. En ik ga mezelf inprinten dat ik geen klussen moet uitstellen. Want een zeurend ongemakkelijk gevoel, de hele dag. Zoals ik me in de afgelopen 25 jaar en daarvoor tijdens mijn studie en daarvoor toen ik nog op de middelbare school zat ook vaak voelde.

Maar deze keer heb ik ervan geleerd. Echt.

Foto door chris carroll op Pexels.com

28 gedachten over “Iets met ezels en duizend keer dezelfde steen

  1. Zoals de meesten hier al zeggen: heel herkenbaar. De crux zit hem in dat het altijd toch nog goed gaat. Zolang het elke keer net nog af komt pas je ook je gedrag niet aan… Dus laat ik het maar. Tot het echt fout gaat…
    Oftewel: je hebt je nog helemaal niet gestoten aan die steen!

    Geliked door 1 persoon

  2. Ja, tuurlijk heb je geleerd… tot het weer gebeurd. Fijn he dat het toch altijd op tijd lukt, alleen zo jammer dat het zo in je hoofd zit vooraf! Wees gerust niets is meer menselijk dan dit. Zo zit je in elkaar en zo zal het altijd zijn. Ik ben iemand die alles altijd meteen doet, en geloof me, dat heeft ook zo zijn nadelen. Te snel iets gedaan of gezegd, moet het weer overnieuw, of was het uiteindelijk toch niet nodig en dus zonde van de tijd. Om met die bekende voetballer te spreken, ieder voordeel heb zijn nadeel!

    Geliked door 1 persoon

  3. Mag ik lachen? Ik ben 68 nu, en ik doe het nog steeds. Ondanks inprinten, overal briefjes ophangen etc…
    Misschien kun je onder druk beter werken? Dat maak ik mezelf wijs tegenwoordig….

    Geliked door 1 persoon

  4. Sinds ik ergens in een boek iets las over “gewoon beginnen”, werkt dat principe heel goed voor me. Dus niet “gewoon doen”, maar ‘gewoon een begin maken’, dan is er iig iets. En dan valt me altijd weer op hoe simpel het is en dat het eigenlijk zo af is.

    Geliked door 1 persoon

    1. Herkenbaar. Daarom was ik ook blij dat ik dinsdag op een totaal ongestructureerde manier wel maar gewoon dingen bij elkaar ben gaan zoeken. Dat maakte de drempel voor de volgende dag een stuk lager. 🙂

      Maar ondanks dat ik dat best weet en keer op keer ervaren heb… uitstellen it is…

      Like

  5. O, zo herkenbaar dat uitstelgedrag, en meestal betekend het bij mij dat de opdracht mij nog niet helemaal duidelijk is maar dat ik ook nog niet weet welke informatie ik dan mis. En dat kan heel lang duren want ik zal ook niet snel verduidelijking vragen.

    Dan die coronatest. of het meevalt of niet hangt heel erg af van wie ‘m af neemt en of ie wel diep genoeg afgenomen wordt. Het goede punt van afname is het punt waarop de patient gaat kokhalzen of de tranen in de ogen komen (bij de neusafname). Mijn dochter heeft er 2 dagen neusbloedingen van gehad. Ik twijfel dan ook vaak aan de gevonden resultaten doordat ik weet dat lang niet alle testen diep genoeg in de keel en de neus worden afgenomen.

    Like

  6. Ik denk dat in de tussentijd dat je met allerhande zaken bezig bent je opdracht ‘rijpt’ in je hoofd en dat je dan ineens alles op kan schrijven.
    Fijn dat je dochter geen corona heeft 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat denk ik ook. Ondertussen borrelen je gedachten of vang je (onbewust) input op voor je werkstuk. En dan opeens komt alles eruit. In de loop der tijd ben ik gaan vertrouwen op dit proces, vanuit de ervaring dat het uiteindelijk – op tijd – goed komt. Het is een uitstel- maar ook rijpingsproces.

      Geliked door 1 persoon

  7. Heel herkenbaar. En dan kun je nog zo’n mooi planningssyteem, to-do-lijsten systeem of wat dan ook hebben, als iets niet wil, dan doe ook ik allerlei andere klussen, om tenminsre ‘iets nuttigs’ te hebben gedaan. Als die ene klus dan toch af is, heb ik er meestal met veel plezier aan gewerkt, en kijk er positief op terug. Waarom lukte het dan niet vroeger? Geen idee, maar het overkomt mij steeds weer. Soms denk ik ook, dat het met dicipline te maken heeft. Geen idee…tips welkom!

    Like

    1. Ja ik ben dól op to-do-lijsten en planningssystemen, mijn leven hangt ervan aan elkaar! Maar ik schuif ze dus net zo rustig door naar de volgende dag als ik redenen kan verzinnen om iets uit te stellen.
      En dan die andere klussen inderdaad wél doen zodat je in ieder geval soort van nuttig bezig bent geweest en om dat stemmetje in je achterhoofd tot zwijgen te brengen en dat dat dan nooit écht lukt…

      Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s