Brief aan een vriendin.

Ik mis je, ik mis je echt. Ik mis je grapjes, je spontaniteit, je recalcitrantie – die ik met je deel maar er bij mij toch weer helemaal anders uitziet – en ik mis ook de emotionele betogen die je soms kon houden en waarin je je helemaal kon laten gaan. Over wat er anders zou kunnen op school, over hoe stom het is dat sommige schoolpleinmoeders van die kliekjes vormen. Ik mis onze gesprekken over de gebruiksaanwijzingen van onze kinderen, over hun overeenkomsten en over de verschillen en de liefde voor onze kinderen die in dit soort gesprekken met jou zo alomtegenwoordig aanwezig is.

En ja, ik kom daar gewoon eerlijk voor uit. Ik mis je ook als vangnet. Als iemand om op terug te vallen wanneer het kaartenhuis van werk, gezin en alle andere zaken die in het leven gewoon af en toe voorbijkomen iets te ingewikkeld wordt om in mijn eentje overeind te houden. Als alleenstaande moeder, of als “zelfstandige mama”, zoals jij me dan altijd verbetert. Het was zo fijn om iemand zo dichtbij te hebben die zonder woorden snapte hoe die paniek kan voelen als je in de file staat en de school uitgaat. En andersom was ik ook graag jouw vangnet op de momenten dat jij iemand nodig had.

Nou is mijn laatste file-ervaring lang geleden, maar het is maar een voorbeeld.

Ik mis het om iemand in mijn leven te hebben die echt wel ziet hoe sterk ik ben maar daarnaast ook weet en ziet hoe kwetsbaar ik me kan voelen en hoe zwaar het alleenstaande ouderschap gewoon óók kan zijn. Ik mis ook iemand die weet hoe het kan voelen wanneer andere ouders “iets” van je vinden, als “alleenstaande moeder” en hoe sommige opmerkingen zo heel erg kwetsend kunnen zijn.

Ik mis het om samen naar het pretpark te gaan met onze kinderen en dat ik dan in al die achtbanen mee moet omdat jij niet durft en jij stiekem een sigaretje doet en ons trakteert op een lekkere koffie. En ja, man… ik mis jouw stralende lach.

Ik vind het jammer dat ik me al zo lang niet meer heb laten inspireren door jouw leveninstelling en dat ik andersom voor jou een inspiratie kan zijn.

En dat alles omdat we zo anders denken over corona. Ik hield me op de vlakte tijdens ons laatste gesprek, toen je vertelde dat je zo geïnspireerd was door die influencer die naar mijn mening hele domme dingen zegt over corona. Je vertelde vol passie – die passie die ik zo in je kan waarderen – dat je je niet aan de gedragsregels ging houden die door de overheid dringend werden geadviseerd. Je voelde je beknot, je miste mensen, vertelde je. Waar we het in april nog met elkaar eens waren heb jij deze zomer je mening radicaal bijgesteld.

Terwijl jij me vertelde over dat deze pandemie ingepland was om het volk eronder te houden dacht ik eigenlijk alleen nog aan hoe ik zonder kleerscheuren uit dit gesprek kon ontsnappen. En sindsdien is het stil. Ik heb je niet meer gesproken. Het is alsof we niet meer in hetzelfde dorp wonen en alsof onze kinderen niet meer bij elkaar in de klas zitten.

Ik baal daarvan maar als ik dan weer heel even om het hoekje van Facebook gluur en zie welke berichten je daar deelt, voel ik de moed in mijn schoenen zakken. Dit is zo’n thema in jouw leven dat ik niet weet hoe ik daarmee om moet gaan.

En ondertussen mis ik je.

Kut corona.

23 gedachten over “Brief aan een vriendin.

  1. Het gekke is: een beetje gezonde argwaan kan geen kwaad. Zo heb ik iets tegen dat nieuwe plan van de NS: nu is het nog vrijwillig, maar óóit zul je elke treinreis tevoren moeten aanmelden. De infrastructuur ligt dan immers toch al klaar? En het heeft logistiek toch zoveel voordelen?
    Maar als ik dan lees dat corona niet bestaat, of dat het bewust op de mensheid is losgelaten, of dat je met elke vaccinatie meteen gechipt wordt door overheid of commercie — dan denk ik, waar blijft je gezonde verstand. En net als “goed / fout” in oorlogstijd, of bepaalde godsdienstige opvattingen (de Afscheiding bijvoorbeeld), het splijt gezinnen en gemeenschappen. En het blijft moeilijk om dat te hanteren.

    Geliked door 1 persoon

  2. Wat heb je dit recht uit je hart geschreven en wat voel ik je pijn en je verdriet. Verdomme… júist in deze tijd dat je elkaar zó nodig hebt groei je door een onoverbrugbaar verschil van mening uit elkaar. En zoals jullie zijn er velen – dat mag ook wel uit de reacties blijken. Dieptriest. Ik hoop dat jullie allebei een modus kunnen vinden om meningen over dit onderwerp bij de ander te kunnen laten; elkaar (weer) te waarderen om wie jullie ZIJN, en niet om wat jullie over een onderwerp denken…. 😢

    Geliked door 1 persoon

  3. Wat schrijf je dit mooi op…
    Ik begrijp je. Heel goed.
    En ik hoop dat jullie je vriendschap ooit weer voort kunnen zetten. Ik zou het heel knap en goed van je vinden ook trouwens. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik dit waarschijnlijk niet zou kunnen. En daar ben ik dan ook weer niet trots op. Maar hé, ik hoef ook niet perfect te zijn, toch?
    Sterkte met het gemis.

    Like

  4. Oh wat naar dat het zo gaat tussen jullie beiden. Voor wat het waard is, ik ben blij dat jij in elkaar zit zoals je in elkaar zit. Corona is er en corona is GEEN griepje.

    En ga er maar aanstaan: de beslissingen nemen. Maar goed, ik denk dat je wel weet hoe ik erin zit.

    Er zijn al genoeg gekkies die veel te veel aandacht krijgen op dit moment. Aandacht die we beter aan constructieve zaken zouden kunnen besteden. Maar tegelijk: wat leven we toch in een fijn land dat je gewoon zo’n gekkie mag zijn. 😉

    Geliked door 1 persoon

  5. Ik heb ook zo’n vriendin…ik zie haar eraan onderdoor gaan maar ze zet door…koste wat kost.
    Ik hoop voor jou dat de vriendschap z’n glans niet heeft verloren en jullie elkaar weer terugvinden…

    Geliked door 1 persoon

  6. Wat naar, maar wat eerlijk en kwetsbaar geschreven.

    Ik hoop dat er ruimte komt om elkaar terug te vinden, waarbij je dit onderwerp wellicht op de verboden lijst kunt zetten.
    Agree to disagree. Maar ik kan me ook voorstellen dat verschillen soms te groot zijn.

    Sterkte!

    Geliked door 1 persoon

    1. Op het moment hoop ik maar gewoon dat die hoopvolle berichten over de vaccins door zullen zetten. Hoewel zij vanzelfsprekend een antivaccer is….

      En dan maar afwachten of we de vriendschap weer kunnen voortzetten.

      Like

  7. Ik voel een zelfde pijn als ik aan een paar goede vrienden denk. Hun berichten maken me heel bang, ik had nooit gedacht dat we ooit zó ver uit elkaar zouden komen te staan. Een van hen was voorheen een vrolijke vader en zzp’er in de installatietechniek. Nu houdt hij zijn zoon van 15 thuis van de middelbare school omdat hij weigert zijn zoon een mondkapje te laten dragen en gaan ze met het hele gezin naar den haag om tegen politici te schreeuwen. Echt, wat gebeurt er met ons??

    Geliked door 1 persoon

  8. zo triest dat we elkaar verliezen, juist nu we elkaar, misschien wel meer dan ooit, zo nodig hebben. Heel veel sterkte, ik hoop dat jullie elkaar (gauw) weer zullen vinden.

    Geliked door 1 persoon

  9. Een digitale knuffel voor jou. Alhoewel je het liefst een knuffel zou krijgen van je vriendin, die je nu zo mist. Heftig als je plots zo uit elkaar gerukt wordt door zo’n groot verschil van inzicht.

    Geliked door 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s