Weer bij zijn.

Het begon in de week vóór Zonnes negende verjaardag. Ze wilde een speurtocht en een escaperoom en ik haalde samen met mijn zus alles uit de kast: puzzels, uv-stift, raadsels, gedichten. De zolder werd helemaal omgetoverd in een spannende magiërskamer met toverdranken, ratten, spinnen en geheimzinnige stenen en tekens. Een week lang hadden zus en ik nauw contact en werden plannen gesmeed en taken verdeeld. Werk schoof ik dus maar eventjes door.

Ik ben wel in te huren voor het organiseren van kinderfeestjes trouwens. Lijkt me best leuk voor wanneer ik barista-fire ben (wat dat is lees je hier).

En oh ja. ’t Kind wilde een barbiehuis. Heeft u zich weleens verdiept in barbiehuizen? Ze zijn plastic, roze, lelijk en duur. Daar wilde ik mijn geld niet aan uitgeven en ik wilde het ook niet in mijn huis. En de mooie van hout zijn onbetaalbaar. Dus moest er iets anders komen en dat werd een zweedse hack: ik kocht een boekenkast en maakte er een dak op.

Dat was het plan tenminste.

De uitvoering was wat moeizamer dan dat halve zinnetje “en maakte er een dak op” doet vermoeden.

U moet namelijk weten dat ik niet erg veel gereedschap in bezit heb. Dat heeft een reden: gereedschap vasthouden is niet mijn hobby. Ik kan echt wel wat – ik zal wel moeten als single huisbezitter. Maar ik heb bijvoorbeeld maar één zaag en die is voor takken.

Hoe je een schuin dak bevestigt aan een boekenkast, daar ging ik pas over nadenken toen de boekenkast af was. Met de stelling van pythagoras berekende ik hoe groot de plankjes moest zijn en gelukkig heb je dan de zaagservice van de bouwmarkt. Fijn dat er dan ook altijd wel medewerkers zijn die een beetje met je willen meedenken in de keuze van materialen. Maar het moet ook een beetje stevig, he? Ik bedoel, spelende kinderen….

Ik kreeg verschillende adviezen van verschillende medewerkers. Het beste idee was een achterwand achter het dak bevestigen. Maar daarvoor zou er schuin gezaagd moeten worden en dat doe de zaagservice niet. En ik ook niet want geen zaag en geen zaagbank en geen intentie om dit soort zaken voor eenmalig gebruik te kopen.

Uiteindelijk deed ik zelf gewoon maar wat, zonder die achterkant dus, en het is stevig zat. Gewoon schroeven erdoorheen en een klein balkje in de nok van het dak waar de dakplaten op vastgeschroeft konden worden.

Dit klusje waar een ervaren timmerman tien minuutjes over doet, kostte mij een uur of drie inclusief twee keer naar de bouwmarkt. En dan was ik ook al naar dat blauwgele woonwarenhuis geweest voor die boekenkast en die had ik ook in elkaar moeten zetten.

U begrijpt al dat ik die week amper aan werken toegekomen ben maar het was een verjaardag om nooit te vergeten.

En toen was het herfstvakantie en Zonne was thuis en ik ook. En ik dacht dat ik “best wel af en toe” zou kunnen werken maar dat viel tegen. Zonne had weinig speelafspraakjes en dan is ze als vanzelf op mij aangewezen. Ze kan prima een paar uurtjes alleen spelen, zéker als ze net jarig geweest is en cadeautjes gekregen heeft. Maar er zijn grenzen natuurlijk, ik kon het kind niet een week lang in haar kamer opsluiten …

En toen kwam ik in die spagaat terecht. De spagaat van te veel te doen in te weinig tijd. Het getouwtrek tussen werk en gezin. Als je een fulltime werkende vader bent die op zondag het vlees snijdt dan kom je niet in zo’n situatie terecht maar die luxe is mij helaas niet gegeven.

En weet je. Dan kost de stress eigenlijk de meeste tijd. Zinloze tijd waarin ik ook gewoon wat leuks had kunnen gaan doen met mijn prachtige negenjarige kind. En in plaats van te lopen stressen had ik best gewoon af en toe, die twee of drie uurtjes per dag, desnoods in de avond, wél efficiënt aan het werk kunnen gaan. Met dat gestress heb ik mezelf en Zonne echt tekort gedaan.

Die stress heeft zich voortgesleept. Ik had het niet druk, echt niet. Zeker niet als ik gewoon zonder te veel gedraal aan de slag was gegaan. Maar dat gedraal hoort voor mij blijkbaar bij stress hebben. Dralen, naar een takenlijst kijken en vervolgens eerst maar eens even de krant gaan lezen of tijd verdoen met chatten. En dan de vaatwasser uitruimen, één taak kunnen wegstrepen uit de lijst, inbox opschonen, zuchten.

Kent u dat?

En dat dan die éne belangrijke taak (en ook die vijf kleinere trouwens) gewoon nog op die stomme lijst staat, aan het einde van de dag, en dat je dan uitgeput bent van het niet naar die taak kijken.

Dat dus. De afgelopen weken. En vorige week lukte het me eindelijk om de laatste doorschuiftaak af te strepen.

Ik ben weer bij, deze week. En dat voelt heerlijk.

Foto door Breakingpic op Pexels.com

8 gedachten over “Weer bij zijn.

    1. Herkenbaar, en toen las ik het voorwoord van Dankboek en daar stond in: gewoon beginnen.
      Niet: gewoon doen, maar begínnen. En dat pas ik nu echt vaak toe bij potentiële uitstelklusjes. En als je eenmaal begonnen bent blijkt 9 vd 10x dat je eigenlijk ook weer zó klaar bent als je in die flow komt.

      Lekker gevoel in ieder geval dat je vinkjes staan!

      Like

    1. Ik heb het opgegeven om bij te zijn. Gaat me de komende 10 jaar niet meer lukken denk ik. En alleen dat idee al geeft me heel veel rust. Het hoeft niet meer. Dus alles wat ik wel doe is fijn 🙂

      Geliked door 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s