Tja eigenlijk zei ik dus helemaal geen nee…

Dit plaatje heeft geen enkele link met de inhoud van dit stukje, maar dat is oké

Vandaag was zo’n dag dat ik tevoren dacht dat het relaxed zou worden maar dat werd het niet. Niet dat ik veel stress had hoor. Ik ben niet zo stressgevoelig. Of niet zo stressgevoelig meer…. dat is bij mij met de leeftijd gekomen dus jonge menschen er is nog hoop.

Omdat Zonne in het weekend ging logeren en daar tot en met maandag bleef – dat is dan wel weer het voordeel van thuisonderwijs, dat kan ze óók ergens anders doen – kon ik in het weekend heerlijk vooruit werken. Zonder schuldgevoel. Dat was ook wel nodig want in plaats van de drie tot vijf opdrachten die ik normaliter heb, lopen er nu tien. Tien opdrachten in combinatie met kind dat altijd thuis is, hoe lief en zelfstandig dat kind ook is en hoe goed de school het allemaal begeleidt, dat is gewoon pittig.

Maar goed. Ik werkte in de schoolvakantie rondom kerst op alle gestolen momenten waarop die dame buiten of binnen speelde met vriendinnen, alvast vooruit. En gewoon de avonden natuurlijk, als ze sliep. Er was verder toch geen bal te doen ’s avonds. Die voorsprong die ik rond kerst opbouwde was ik na drie dagen kwijt, maar met die logeerpartij erbij kwam het helemaal goed. Toch?

Ik haalde haar gisteren op en dacht dus ècht: vandaag wordt het relaxed. Maar het was een topdag qua gekke dingen tussendoor. Alle ballen in de lucht. Schakelen en handelen. Alles in goede banen. Ik vind dat fijn, ik krijg daar energie van. Het fijne was dan óók weer dat Zonne een speelafspraakje had. Voor mij betekent dat tegenwoordig dat ik ’s middags door kan werken. Tenzij de dames ruzie krijgen zoals vandaag, nét toen ik met een opdrachtgever aan de telefoon zat maar die belde ik wel terug nadat de ruzie opgelost was. Er staan as we speak overigens nog vijf taken op mijn lijstje, taken die ik best kan doorschuiven naar morgen, maar daar stonden al taken. Ik heb ook te veel mijn best gedaan in het proberen te blussen van een brandje, billen gebrand, blaren. Dus zometeen nog even door als ik dit berichtje weg getikt heb.

Waar ik het dus eigenlijk over wilde hebben is dat Richard belde. Richard van de gemeente Wittewel, die ik goed ken omdat ik zo eens in de vijf jaar een opdracht voor hem uitvoer. En ja hoor, het was weer vijf jaar geleden, de laatste keer. Dus Richard belde. Met een opdracht.

En weet je wat ik zei? Ik zei nee.

Of nou… eigenlijk zei ik niet meteen keihard nee want hee dit is een vaste-met-tussenpauzes-van-vijf-jaar opdrachtgever en de volgende keer heb ik die opdracht misschien keihard nodig als ik dan nog niet met vroegpensioen ben.

Ik zei dat ik erg vol zat en dat het sowieso vóór maart niet ging lukken om tijd te maken.

Richard klonk zo teleurgesteld dat ik toen toch maar zijn uitnodiging voor een overleg accepteerde.

Zo’n push-over ben ik.

Dus eigenlijk zei ik helemaal geen “nee” en slaat dit stukje nergens op, maar tóch ben ik trots op mezelf dus bij deze een schouderklopje. Want ik kan gewoon alsnóg nee zeggen volgende week.

Oh ja. Ik meldde me ook af voor een meeting omdat ik stukken zou krijgen en die hebben ze niet opgestuurd en ik wil niet onvoorbereid die meeting in. Wat een assertiviteit he?

Nou, dan ga ik nu nog maar een uurtje werken. En nog een fijne avond dan maar!

Foto door Nubia Navarro (nubikini) op Pexels.com

10 gedachten over “Tja eigenlijk zei ik dus helemaal geen nee…

  1. Ik kan me voorstellen dat ‘nee’ zeggen lastiger is als je zelfstandig bent. Je hebt maar beperkt tijd, maar inkomsten in de toekomst zijn toch ook altijd een achterhoofdissue. De ZZPwederhelft (sinds 1,5jr) doet dat nu ook anders dan vroeger.
    Ik ben in loondienst en hoewel ik me altijd dienstbaar opstel en het geen probleem vindt om iets urgents af te maken buiten werkuren (27/week), bepaal ík wel die urgentie.
    Nadeel van mijn baan is dat je vaak aan t eind van de stroom zit. Dus eerst overschrijden 3 andere mensen de deadline, zodat jij op zondag nog aan de bak mag. Dat doe ik dus niet meer.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik vind nee zeggen heel lastig, zeker wanneer ik de gun-factor heb zoals in het geval van Richard.

      Voor mij is klanten vinden jarenlang heel moeilijk gevonden. Dat gaat immers op basis van vertrouwen. En als je dat vertrouwen er eenmaal is, wil je daar wel naar handelen.

      En daarnaast inderdaad: je moet als zelfstandige niet alleen nú een beetje opportunistisch denken maar ook rekening houden met de toekomst.

      Like

  2. Ik ben ook heel erg bezig met proberen nee zeggen en de ene keer lukt het al wat beter dan de andere. Maar als het dan eens een keer lukt is het toch altijd nog beter dan steeds ja zeggen.

    Like

  3. Oefening baart kunst zeker? Ik heb wel een beetje medelijden met Richard nu…

    Wat ik zo mooi vind, is dat je over ‘vooruit werken’ praat, waar ik het gewoonlijk over ‘overwerken’ of ‘avondwerk’ of ‘weekendwerk’ zou hebben. Geen idee of het aan Nederlands-Vlaams ligt of dat je die tijd ook écht terugneemt op een ander moment, maar in elk geval, die shift moet ik misschien ook maar eens gaan maken.

    Geliked door 1 persoon

    1. Voor mij voelt “vooruit werken” als zonder tijdsdruk. Als ik “overwerk” is dat omdat ik iets nog niet af heb,met alle stress van dien. Ik geloof niet dat dat een taaldingetje is.

      De bedoeling was inderdaad tijd terugnemen, maar vandaag werd dat: tijd kunnen maken voor plotseling opkomende zaken die aandacht behoefden.

      Like

Laat een reactie achter op hetgoudensleuteltje Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s