Waar is hier die nóódopvang?!

hoofdrekenen….

Ik was me toch boos, laatst. Héél boos. En waar ik soms dan gewoon meteen achter de laptop kruip om een stukje te tikken op dit blog, besloot ik nu om het niet te doen.

Ik was gewoon te boos.

Inmiddels is die boosheid wel wat gezakt en vandaar dat ik het toch met u wil delen. Komt ‘ie.

Het begon meteen onschuldige dialoog in een whatsappgroepje van een aantal ouders van het vriendinnengroepje van Zonne. Dit groepje is er om even snel in de groep te gooien of er nog één van de meiden zin heeft in een speelafspraakje. Daarmee is het zeg maar de voorloper van zo’n whatsapp-groepje dat onze dochter over een paar jaar waarschijnlijk zélf gaan beheren, maar bij afwezigheid van eigen telefoons hebben ze daar nu nog secretaresses voor.

In de groep werd een koffie-drink-afspraak gemaakt tussen twee moeders.
Op zich niet zo veel mis mee.

Maar waar ik zo boos over werd, is dat dit koffie drinken onder schooltijd zou plaatsvinden. Met ook nog een heerlijke wandeling erna. De betreffende moeders hadden hun kinderen naar de noodopvang gebracht. Want ze hebben immers een cruciaal beroep en dan mag dat. En daarom hadden ze een ochtendje vrij om lekker samen koffie te drinken. Dat werd zo ook letterlijk genoemd in het gesprek: “Wij zijn nu toch vrij.”

Kijk, ik gun iedereen zijn of haar koffiemomentje met een vriend of -in. Maar dit geklets in de appgroep, dat ik pas later teruglas, schoot me toch een beetje in het verkeerde keelgat. Tijdens diezelfde ochtend had ik namelijk – zoals de laatste tijd wel vaker – in een spagaat gezeten tussen een gefrustreerd kind dat een slechte verbinding had en daardoor de reken-instructie miste en een groep opdrachtgevers die van mij verwachtten dat ik geconcentreerd en inhoudelijk goed ingelezen, constructieve input gaf tijdens een meeting. En ik wás ingelezen, dat had ik de avond tevoren gedaan. Tussen 11 en 12 uur, wel te verstaan. Omdat mijn efficiëntie nu eenmaal minder hoog is op het moment.

De dag erna ging ik het toch even nazoeken: hoezo had dat éne gezin, met een vader die van de afdeling communicatie van een bedrijf is en een moeder die parttime op een HBO-instelling les geeft, recht op noodopvang?

Nou, dat blijk je dus “al” te hebben als één van beide ouders een cruciaal beroep heeft. Misschien ben ik wel de laatste in Nederland die daar achterkomt, maar ik wist dat dus niet.

Ik bracht het ter sprake bij wat mensen en leerde dat veel mensen toch wel hun eigen interpretatie geven aan dat recht op noodopvang. Zo vertelde een accountant dat een collega van haar de kinderen naar de noodopvang brengt zodat hij zelf ongestoord kan werken, terwijl de accountant met wie ik hierover sprak dat níet deed en ook niet mocht,  want geen cruciaal beroep en de partner ook niet. Iemand anders vulde aan: had wél recht, maar maakte er geen gebruik van want kreeg het ook zo geregeld, dus geen nood.

En vervolgens kwam daar de nieuwsbrief van school. Met sfeerfoto’s van hoe het nu op school is. Ik zag daar een kind rondlopen waarvan de moeder parttime secretaresse is bij een onderwijsinstelling en de vader importeur van dure auto’s. Beide een kantoorbaan net als ik. Zij werken nu beide thuis, net als ik. En ze zullen ook zo nu en dan wel en niet in een overleg zitten of een telefoongesprek voeren, net als ik. En toch gaat dit kind naar de noodopvang want de moeder werkt in een cruciale sector.

Nou. Toen werd ik dus boos.

Als je de regels erop naslaat dan hebben kinderen zoals Zonne, van een in een niet-cruciaal beroep werkende ouder die de opvoeding alleen doet (dus niet in co-ouderschap, want dan heb je immers “kindvrije” dagen), mínder rechten op noodopvang dan wanneer diezelfde kinderen een “extra” ouder hadden gehad die wél een cruciaal beroep had.

Dat vind ik dus niet logisch. Ik zou al blij worden als die virtuele mede-ouder op zaterdagmiddag iets leuks ging doen met onze dochter zodat ik zonder schuldgevoel achter mijn laptop kruip, namelijk. Maar ja, díe is er niet. Dus hallo schuldgevoel of dan toch maar weer ’s avonds.

Er zit een jongen in de klas van mijn dochter, wiens moeder in de fabriek werkt. In een niet cruciaal beroep. Er is geen andere ouder in beeld. Deze jongen zat overdag alleen. De hele dag, vijf dagen per week. Hij is tien. Inmiddels mag hij aanschuiven aan de keukentafel van een andere alleenstaande moeder die op dit moment zonder werk zit.

Ik ben me daar toch een potje boos over geweest! Niet eens over mijn persoonlijke situatie en ook niet eens (hoewel ik hier wel zo mijn mening over heb…) over die twee moeders die in een groepsapp afspreken gezellig koffie te gaan drinken terwijl ze weten dat andere ouders die géén recht hebben op noodopvang kunnen meelezen. Ik was ook niet boos (hoewel… wel een beetje) op die secretaresse van die onderwijsinstelling die aanspraak maakt op de noodopvang, terwijl zij én haar man ieder in hun eigen werkkamer achter hun scherm zitten.

Wel was ik boos op het gebrek aan proactiviteit van de school. Ik was boos omdat er vanuit de overheid niet wat meer maatwerk wordt geadviseerd. Niet ieder kind uit een éénouder gezin is immers een “kwetsbaar kind” of zit in een “moeilijke thuissituatie”. Eigenlijk was ik gewoonweg niet op het idee gekomen om noodopvang te vragen, maar nu ik die beelden zag en die koffiedrinkchat teruglas vroeg ik me af waarom eigenlijk niet?

En nu we een week later zijn ben ik ook wel een beetje boos op mezelf. Waarom ik toch weer vind dat ik de hele wereld moet aankunnen. Waarom ik het zo lastig vind om hulp te vragen. Waarom ik het braafste jongetje van de klas moet zijn terwijl andere ouders zich met de ellebogen in een riante situatie weten te werken.

Dus ja. Ik heb contact met school opgenomen.  Niet toen ik nog boos was, dát was niet zo handig, maar daarna. Ik heb zelfs een e-mail geschreven naar een paar kamerleden om hier eens goed over na te denken. Aan school heb ik de situatie uitgelegd. Er was begrip. En vanaf deze week gaat Zonne één dag per week naar school, naar de noodopvang. Eén dag natuurlijk, niet meer, want het voelt toch een beetje alsof ik aanspraak maak op iets waar ik geen recht op heb.

Maar de andere kant van het verhaal is dat ik liever niet wil wachten tot mijn kind écht in die categorie valt, de categorie van dat kwetsbare kind in een moeilijke thuissituatie. Wanneer ik een burnout zou krijgen, bijvoorbeeld.

Niet dat ik een burnout krijg natuurlijk, want ik kan de hele wereld aan.

Toch?

28 gedachten over “Waar is hier die nóódopvang?!

  1. Mijn dochter gaat volgende week elke ochtend naar school. Op verzoek van school gaat heel groep 8 elke ochtend naar school. er waren te grote achterstanden opgelopen als gevolg van een schoolbrand, de noodlocatie, vervolgens de nieuwe noodlocatie, de lockdown, de nieuwe lockdown. Verschillende juffen en meesters in een week. een zwangere juf. Etc.etc. Zo kunnen ze een kind niet van school laten gaan. Ik ben dankbaar. En ook vind ik het wat eng.
    En ja, het gaat me ook wat rust geven.

    Like

  2. Alleen al dat je even ‘tot tien’ telt en daar later rustig over schrijft. Ik vind dat echt goed. Dat zou social media ook moeten verplichten: berichten in quarantaine en eerst een check of je er 2 dagen later nóg zo over denkt. Maar ja, sprookjes bestaan niet.

    Anyhow: ik snap je boosheid. Ik vind het sowieso al raar als men een subgesprek voert in een groepsapp. Je kunt elkaar dan toch ook individueel benaderen? En dan ook nog met zo’n discutabele actie. Je zou bijna denken dat ze op zoek waren naar een discussie ofzo.

    Ik vind het voor jou wel superfijn dat het resultaat is dat ook jij ruimte hebt gekregen om gebruik te maken van de hulp. Sterk dat je daarom hebt gevraagd en terecht toegewezen. Ik hoop dat het je wat ruimte geeft om het goed vol te blijven houden.

    (ik ben wat wispelturig geweest in accountnamen enzo, voorheen was het mvhj, haha, dan weet je uit welke hoek het komt, min of meer.)

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik heb gebruik gemaakt van de noodopvang op een dag dat ik niet werkte. Mijn man werkt locatiegebonden en ik werk in de zorg. Had 9 van de 10 dagen ervoor gewerkt met in die periode 4 maal bereikbaarheidsdiensten waarin je ’s avonds en ’s nachts gebeld wordt voor overleg (of moeten komen). De kinderen 3 en 1 en meestal nog 1 of 2keer gestoord per nacht. Ik dacht ik wil overeind blijven. Ze gaan lekker naar de opvang en ik rust uit.(was niet zo gepland qua werken maar werd meer door een collega die met corona uitviel)

    Like

  4. Wat heerlijk om jouw gedachtenspinsels te lezen. Ook al was je boos en gefrustreerd (en terecht): je doet er vervolgens ook nog iets mee. Chapeau!

    Weet je wat het (helaas) is? Misbruik maken van regelingen, subsidies, uitkeringen en wat dan ook zal nooit verdwijnen.

    Vind die twee moeders trouwens wel heel dom dat ze dit in een groepsapp doen.

    Geliked door 1 persoon

  5. Ik vind het wel een heftige situatie ja voor mensen met schoolgaande kinderen. Ik zit zelf niet in die situatie maar begrijp dat je best wel veel ballen (understatement) in de lucht probeert te houden. Hoop dat je steeds compassievoller naar jezelf kan zijn en vind het tof te lezen dat Zonne nu 1 dag in de week naar de noodopvang gaat. Hoop dat het je wat ruimte geeft.

    Geliked door 1 persoon

  6. Hier op de lagere school in een Belgisch dorp is de voor- en naschoolse opvang sowieso alleen voor die kinderen die dat echt nodig hebben. Als ze erachter komen dat je je kind daar laat spelen omdat het graag nog een uurtje met vriendjes wil spelen (alle vriendjes zitten op de opvang, kind zit alleen met de ouders thuis), wordt je vriendelijk verzocht je kind niet meer naar de opvang te laten gaan. Nu met corona wordt iedereen om de week eraan herinnerd dat de opvang echt alleen voor nood is, en voorzover ik kan zien, houdt iedereen zich daar ook aan.

    Het effect van je kind naar school sturen als het niet nodig is, is ook vandaag duidelijk geworden: in het dorp hiernaast heeft een kind 2 leerkrachten besmet, waardoor alle leerkrachten nu in quarantaine moeten, en de school dus dicht moet. Iedereen thuis…..

    Geliked door 1 persoon

  7. Oh ja, en ik vind het zielig voor die jongen bij jullie die 5 dagen alleen thuis zit. Ik vind dat die minimaal 3 dagen naar school hoort te gaan, het liefst de hele week. Het kan toch niet zo zijn dat die helemaal alleen thuis zit terwijl er ouders koffie met elkaar drinken en hun kinderen op school hebben. Oh ik was daar ook een partij boos om geweest. En fijn dat je dochter een dagje mag zodat jij door kunt werken.

    Geliked door 1 persoon

  8. Wij wonen in een klein dorp, kleine school en we hebben al een brief gehad vanuit de bso en school of wij er alsjeblieft om willen denken of het echt noodzakelijk is dat de kinderen komen. En dan moeten we nagaan dat er op de BSO gewoon, op maandag na, altijd plek is op de BSO. Dus waar komen al die kinderen ineens vandaan dat die ouders denken dat ze recht hebben op de noodopvang. Anders kunnen ze het toch ook oplossen met opa’s en oma’s toen we voor de kerstvakantie nog naar school gingen. Want bso is te duur, maar nu wordt het vergoed. En ja, ik word daar ook kwaad om. Mijn kind gaat anders naar de bso, maar dat mag nu niet en nu zitten daar kinderen die daar anders nooit komen en nu ineens wel, want ouders cruciaal beroep terwijl ze het anders ook opgelost krijgen. Ik draai er ook alleen voor op, partner werkt buitenhuis wat thuis niet kan, en ik begin het steeds zwaarder te vinden. Maar we overleven het wel…..

    Geliked door 1 persoon

  9. Hier hetzelfde. Ik had niet eens bij stil gestaan dat ik recht op zou hebben als alleenstaande tot dat ik van een collega hoorde dat haar zoon naar school mocht omdat haar man een paar weken weg is voor zijn werk. Ze gebruikt het om te kunnen werken en niet om gezellig koffie te drinken.
    Het siert je dat je principes hebt en niet alleen uit eigenbelang handt.
    Heel goed dat je nu noodopvang hebt geregeld ook al is het maar voor een dag. Het is best zwaar in je eentje.

    Geliked door 1 persoon

  10. Mijn vriendin werkt in de noodopvang. Het is me daar toch een partijtje druk!
    En hoe drukker met kinderen, hoe meer het virus wordt verspreid. Door de kinderen, maar ook door de extra mensen die nodig zijn voor de noodopvang. Er zijn daar geen mondkapjes voor de begeleiding van jongste kinderen (vinden ze eng en zijn erg fysiek)!
    Dus alsjeblieft. Niet naar toe gaan, alleen als het echt niet anders kan. Die twee wandelaars die jij beschrijft doen hier verkeerd aan; ik vind het een schande.

    Geliked door 1 persoon

      1. Voor de opa en oma ook zwaar hoor 4 dagen een peuter van 2 in huis pfffffft.
        Het wordt maar makkelijk geschreven naar opa en oma.
        Wij zijn dadelijk 5 weken ingezet.
        Er zijn omas met meerdere kleinkinderen. Eigenlijk te gek hoor.
        Je mag niet naar je grootouders maar ze mogen wel op je passen weken lang.

        Like

  11. Onze buurkinderen gaan drie dagen naar de noodopvang. Papa werkt thuis en mama werkt bij opticien achter kassa en die opticien is cruciaal beroep. Ik maak me er maar niet meer boos over.
    Kinderen van alleenstaande ouders mogen bij ons de ochtenden komen.
    Op dinsdag zit 60% van zoons klas dus op school.
    Ik las over groepen 3 en 8 en een hele school die als ‘zorgleerling’ was aangemeld. Te absurd.
    En zo zitten we straks alleen maar langer in lockdown…

    Geliked door 1 persoon

    1. Fijn dat Zonne een dagje naar de noodopvang kan. Het lijkt me pittig om
      alle ballen alleen hoog te houden. En als alleenstaand ouder moet je wel overeind blijven…

      Hier gaat dochter 3 dagen naar de opvang. Het gaat simpelweg niet om haar les te geven met zoon erbij. Dat ik m’n (enige) vaste vrije ochtend mis gaat wel steeds zwaarder voelen, maar dat probeer ik anders op te lossen (meer Netflix en leuke dingen / minder schoolwerk).

      Geliked door 1 persoon

  12. Ja, die interpretatie hè… Ik werk op een HBO en heb officieel docent als functie. Maar ik heb geen lesgevende taken (alleen onderzoek). Partner werkt bij uitvoering overheid. Dus ja, volgens de regels zouden wij noodopvang mogen aanvragen (want docent en cruciale overheid) maar wij werken thuis. Dus wij vinden niet dat we aanspraak mogen maken op noodopvang. En gaan dus zelf minder werken (bij mijn baas makkelijk want ik mag corona-uren schrijven en werk momenteel ook maar 3 dagen ivm betaald ouderschapsverlof, bij partner is het gedeeltelijk onbetaald ouderschapsverlof en gedeeltelijk betaald door de baas). Werk lijdt er wel onder… Kinderen tot op heden niet (al mist de oudste wel het sociale van de kleuterklas). Maar zie hier in de app ook gevallen voorbij komen, waarvan ik denk: die ouders hebben toch geen cruciaal beroep allebei??

    Geliked door 1 persoon

  13. Die boosheid herken ik. Mijn man werkt in het basisonderwijs. Werkt zich een slag in de rondte om zijn klas online ‘bij de les’ te houden met duidelijke instructies, filmpjes op verschillende niveaus, directe online verbindingen om te inventariseren hoe het met zijn leerlingen gaat, overleg met collega’s en externe instanties over kinderen in zorgelijke situaties, administratie, mailtjes van kinderen en ouders beantwoorden, online vergaderingen over allerlei zaken die ook gewoon doorgang moeten vinden… en twee keer per week moet hij ook nog eens noodopvang op school verzorgen. Terwijl van hem verwacht wordt dat hij er op dat moment ook voor zijn eigen klas is, heeft hij daarnaast een klas vol kinderen van groep 0 tot en met 8 voor zijn neus. Ongeveer 1/3 van alle leerlingen gaat daar gewoon naar de noodopvang, omdat 1 van de ouders in een cruciaal beroep zit. Vervolgens wandelen de moeders vrolijk langs het plein. Als school kun je daar met de huidige wetgeving niet veel aan veranderen. Als ouders aangeven dat het ‘nood’ is, mag je vanwege de privacy niet verder doorvragen.

    Zelf werk ik als docent in het MBO. Met kunst- en vliegwerk lukt het ons om onze kinderen niet naar de noodopvang te laten gaan. Maar als ik dan in de appgroep van onze dochter lees dat vriendinnetjes daar wel zitten, omdat moeder ook even uit wilde rusten…. de stoom komt uit mijn oren!

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik vind dit dus echt een heel naar effect van deze pandemie. Dat je een hekel krijgt aan het egoïsme van anderen. Dat je het vertrouwen in dat mensen okay zijn, een beetje kwijtraakt zo nu en dan.

      Maar wat ik dan ook wel weer besef is dat je niet het hele verhaal kent. Misschien moet die moeder van dat vriendinnetje wel “even uitrusten” omdat ze ook een taak als mantelzorger heeft en misschien is dat kind van de secretaresse van die onderwijsinstelling die dag toevallig alleen die éne dag op school omdat zijn ouders naar een crematie zijn.

      Zo probeer ik het maar een beetje te relativeren….

      Like

      1. Ik merk ook dat ik moet oppassen, geen hekel aan mensen te krijgen. Ik doe mijn best alles te relativeren maar ik vind wel dat Rutger Bregman een aanvulling moet gaan schrijven op zijn boek: de meeste mensen deugen………….

        Geliked door 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s