Allergisch voor micromanagen

In het afgelopen jaar ben ik druk geweest met het oprichten van een ondervereniging van de nationale sportvereniging. Dat is best ingewikkeld, vooral omdat het nogal politiek gevoelig ligt. Ik zal u niet met verdere details vermoeien.

In dit oprichtingstraject heb ik te maken met de directeur van de werkorganisatie. Deze directeur heeft veel macht: in tegenstelling tot het bestuur, dat bestaat uit vrijwilligers, is deze meneer gewoon fulltime aan het werk. Hij houdt alle touwtjes strak in handen en heeft een managementstijl die zich maar op één manier laat omschrijven: het is een micromanager.

Voor mensen die niet weten wat dat is: een micromanager kijkt hijgend over je schouder met je mee op het beeldscherm en kan langdurige discussies voeren over of je een puntkomma of een komma moet gebruiken. Daarbij verliest hij uit het oog waarom je eigenlijk überhaupt een stuk tekst aan het schrijven bent.

Ik ben allergisch voor micromanagers. Zeker wanneer ik me als vrijwilliger inzet voor de goede zaak wil ik niet dat mensen me vermoeien met hun opdrachten over hoe ik tot een einddoel kom en ik ben slecht in het door hen opgehouden hoepeltjes springen.

Ik ben niet voor niets zelfstandige geworden. Saillant detail is overigens dat ik zelf de neiging tot micromanagen had, toen ik nog personeel had. Gelukkig is de tijd sindsdien verder gegaan…

In ons meest recente telefoongesprek heb ik deze meneer geprobeerd op een “hoger niveau” te trekken door hem uit te nodigen om eens samen met mij te kijken wat er nu eigenlijk gebeurde in een email-dialoog waarin hij discussies met mij aanging over een sub sub sub onderdeeltje van een inleidende dia in een presentatie. Deze dia was sowieso niet echt van belang in mijn hele verhaal. Mijn oplossing (laten we deze dia eruit halen wanneer dit voor jou zoveel weerstand oproept, het doet namelijk niets af aan mijn hoofdargument en dáár zijn we het gewoon over eens) kwam niet aan. Hij zat in de “ja maar” stand. Zelfs toen ik me hardop afvroeg wat het ongewenste bij-effect van dergelijke discussies was op een prettige samenwerking lukte het me niet om deze meneer uit zijn komma’s en puntkomma’s te halen.

En gisteren kwam Emma bij ons spelen. Emma zit in de klas van Zonne (ze heet natuurlijk niet echt Emma). Ik had haar al een tijdje niet meer gezien. We raakten aan de praat over thuisonderwijs. Emma liet weten dat ze wel veel ruzie gehad had, de laatste tijd, met haar ouders over school. Maar nu ze met haar moeder had afgesproken dat ze niet langer náást elkaar, maar tegenover elkaar zaten te werken zodat haar moeder niet meer kon meekijken op haar beeldscherm ging het beter.

Micromanagement van kinderen. Tja. Ik begrijp wel hoe dat kan gebeuren. Dan denk ik bijvoorbeeld terug aan de tijdschema’s die Zonne en ik een klein jaar geleden, tijdens de eerste corona-schoolsluiting, hadden. Een groot whiteboard met daarin het overzicht van de dag, inclusief tijden.

Tijdens die eerste schoolsluiting waren de juffen en meesters van de school nog lerende, tegenwoordig hebben ze het afstandsonderwijs helemaal in de vingers. Van thuisonderwijs is nauwelijks nog sprake; het is ècht afstandsonderwijs geworden. De school bewaakt inmiddels de indeling van de dag weer met een prima afwisseling tussen instructietijd voor de hele groep, zelfstandig oefenen inclusief helpdesk, èn begeleiding in kleiner groepsverband (of één op één voor diegene die het nodig heeft). Eerlijk gezegd weet ik nog amper wat Zonne uitvoert, de hele dag. Ik zit op zolder en zij zit in de huiskamer. Zo om het uur loop ik even binnen om met haar te kletsen. Meestal gaat het dan niet over school.

In de middagen hoor ik haar wel vaak geiten en kletsen met klasgenootjes, al videobellend. Maar dat hoort ook bij de structuur van de school: ’s morgens rekenen en spelling, ’s middags chaos samenwerken in opdrachten die vallen onder vakken als “Wereldoriëntatie”, “Begrijpend lezen”, “Expressie” of “Studie”.

Ik vind het mooi om te merken dat ik het hele schoolgebeuren kan loslaten. Nou heb ik ook wel makkelijk praten hoor, mijn dochter heeft veel leerplezier, ze is een gemakkelijke leerling die eerder vóór dan achterloopt op haar leeftijdsgenootjes. En ze heeft – voor een kind van negen – behoorlijk wat discipline.

Misschien werkt het wel voor Emma en haar moeder, sommige mensen vinden het misschien wel fijn.

Maar ik niet. En gelukkig is het niet (meer) nodig dat ik dat doe.

De meester heeft nadat ik deze vraag stelde, zélf even contact opgenomen met Zonne om te vertellen wat de bedoeling was. Ik bleef heerlijk op mijn zolderkamer.
Kijk… als die scholen dan tóch een keertje dicht moesten, dan was deze tijd, de tijd van snelle communicatie, dan toch wel het meest geschikt….

6 gedachten over “Allergisch voor micromanagen

  1. Heel herkenbaar om zelf een jeukend aura te krijgen van micromanager maar het zelf ook wel eens uitvoeren. Ik zeg altijd, ik ben geen levende computermuis die je stuurt en klikt.

    Mijn meisje zit op de middelbare, en daar heb je (de meeste scholen) Magister. Een app en omgeving waarin alle aantekeningen, cijfers, (niet) ingeleverde opdrachten etc in te lezen is.

    Toen ze in de 2e zat werd ik er helemaal in gezogen en was ik dagelijks de cijfers aan het checken en zat ik op haar nek. Dat was natuurlijk super bevorderlijk voor onze interpersoonlijke relatie, en haar intrinsieke motivatie.

    Waar jij en ik vroeger met een gekreukeld rapportje in je tas met terechte vijfjes nog even konden wachten tot je ouders uit de nachtdienst kwamen, krijgen ouders nu de cijfers te zien voordat de kinderen het goed en wel weten. Dus ik heb op een dag rigoureus die app van mijn telefoon getrokken en de login verborgen ergens. Zijn we allebei een stuk gelukkiger onder.

    Geliked door 1 persoon

  2. Mijn voor-voor-vorige baas deed ook aan micromanagen: elke keer als ik een fout(je) maakte, nam ze de taak bij me weg en ‘deed het zelf wel weer’. Zonder dat aan mij te vertellen… Daarmee nam ze ook de mogelijkheid om te leren bij me weg, èn deden we alles dubbel.

    Geliked door 1 persoon

  3. Oeoeoeoh, ik deel die allergie. Als mijn ‘baas’ te druk is, dan zie ik ook micromanagement ontstaan. We hebben er vorige week knallende ruzie over gehad, maar nu snappen we elkaar weer en geef ik een signaaltje als ik weer controlfreakgedrag bemerk. Wij kunnen er dus gewoon goed over praten en om lachen uiteindelijk.

    Bij de puber (bijna 14) moet ik af en toe moeite doen om het los te laten. Ik opper soms nog een extra controle moment, maar anders moet ze zelf met de consequenties dealen. En bij slechte cijfers wordt overhoren weer verplicht ipv optioneel 🙂

    Geliked door 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s