Stoppen met werken als je werk alleen maar leuker wordt?

Volgens de regel van 72 is mijn belegd vermogen bij een gemiddeld rendement van 6%, over 12 jaar verdubbeld. Als die beurs niet instort in de tussentijd, he? En het kan ook langer of korter duren.

Maar goed. Regel van 72, dus 12 jaar. Wanneer ik in de tussentijd geen extra inleg doe.

En bij een verdubbeling van mijn vermogen en wat aflossen van mijn hypotheekschuld, dan zou ik kunnen stoppen met werken.


Maar als ik nu wél blijf inleggen, wat dan?

Dan ben ik al eerder financieel onafhankelijk.

En ik blijf extra inleggen, in ieder geval in dit jaar. Dus dan duurt het waarschijnlijk minder dan 12 jaar.

En wat als ik in 2021 en 2022 net zo veel kan investeren in beleggen en aflossen als in 2020? Ja dan gaat het nog sneller. Als ik dat dan zo doorbereken dan zou ik misschien wel over vijf of zes jaar geen geld uit werk meer nodig hebben maar kunnen leven uit de opbrengsten van mijn beleggingen. Dat is al best snel. Vind ik dan.



Toen ik dat besefte, stelde ik mezelf een hele andere vraag. Namelijk: “wil ik eigenlijk wel stoppen met werken?” Ik heb het altijd gek gevonden dat mensen daar überhaupt over moesten nadenken. Want ja: natúúrlijk stop je met werken wanneer je het niet meer voor het geld hoeft te doen.

Of niet?

In een gesprek over moederschap combineren met werk (of studie) besefte ik laatst dat ik onbewust ook wel keuzes gemaakt heb, toen Zonne nog klein was, om de verschillende ballen in de lucht te houden. Ik heb bijvoorbeeld het vrijwilligerswerk waarvan ik hield opgegeven toen ik moeder werd. Ook koos ik ervoor om jarenlang bijna letterlijk dezelfde werkzaamheden uit te voeren: weinig variatie, weinig uitdaging. Gewoon hetzelfde trucje dat ik redelijk beheerste blijven herhalen. Dat werd wel saai op den duur.

Toen ik een zo’n zes of zeven jaar geleden “‘financieel bewust” werd, zat ik nog in die tredmolen. Stoppen met werken klonk aanlokkelijk. Maar nu, nu ik financieel en qua woning (en woonlasten) de boel goed op de rit heb en nu Zonne groter wordt en me op een andere manier nodig heeft dan toen ze nog een baby of dreumes, peuter of kleuter was, komt er als vanzelf weer meer afwisseling en uitdaging. De laatste twee jaar heb ik heel veel nieuwe dingen geleerd in mijn werk. Ik ben inspirerende samenwerkingsverbanden aangegaan met uiteenlopende professionals en daarnaast is zowel de aard als de inhoud van mijn werk veel diverser geworden. Ik geniet daarvan.

En de pandemie heeft die ontwikkeling nog verder versneld: thuis werken – wat ik al jaren doe – is acceptabeler geworden. Ik hoef niet voor een overleg aan de andere kant van Nederland vier uur in de auto te zitten waardoor ik tijd en energie overhoud om net effe wat meer de diepte in te gaan. Inmiddels is het zelfs heel normaal geworden dat je soms aan het werk bent met een kind om je heen. Dat deed ik eigenlijk altijd al maar nu hoef ik het niet meer te verbergen, het taboe is eraf. Werkende ouders zoals ik kunnen nu zonder eromheen te draaien gewoon eerlijk vertellen dat ze die middag na 3 uur niet meer telefonisch bereikbaar zijn omdat het kind dan thuis is òf ze nemen gewoon wèl de telefoon op en dan hoor je soms een kind op de achtergrond. Niets om je voor te schamen. Dat geeft mij persoonlijk veel rust en hoe meer rust in het hoofd, hoe meer uitdagingen in het werk ik kan aangaan.

Ik hoop dus dat dat taboe er voor altijd af is. Ja: ik ben alleenstaande moeder en ik werk thuis. Maar dat zegt niets over de kwaliteit van mijn werkzaamheden.

Maar goed ik dwaal ENORM af. Het punt dat ik vandaag wilde maken is dat het dus best een relevante vraag kan zijn: wil ik eigenlijk wel stoppen met werken?

Ik kom voorlopig tot de slotsom dat ik niet zo nodig hoef te stoppen met werken. In ieder geval niet totdat mijn dochter zelfstandig woont en dat duurt nog wel even. Als ik al zou stoppen met werken dan zou ik bijvoorbeeld graag naar India gaan fietsen of iets soortgelijks. Als je een kind van 13 hebt dan is dat natuurlijk niet echt een optie.

Nou had ik al eerder bedacht dat ik gewoon steeds wat mínder wil gaan werken. Dat besluit ging een half jaar geleden de prullenbak in. Nee zeggen tegen een aanvraag is in de praktijk een stuk lastiger dan in theorie, maar toch is het me al twee keer gelukt. Nu nog effe wat ietsjes afmaken en dan kan ik weer lekker parttimen. Zo ongeveer op het moment dat die vaccinaties het verschil beginnen te maken, schat ik zo in.

Wat een timing toch weer, he menschen?

Foto door Asad Photo Maldives op Pexels.com

10 gedachten over “Stoppen met werken als je werk alleen maar leuker wordt?

  1. Ik heb een kleine 15 maanden geen werk gehad en eigenlijk heb ik mij in die tijd geen moment verveeld.
    Nu ik fulltime aan de slag ben en mij kostelijk amuseer denk ik wel eens, gek dat ik dit niet gemist heb. Maar ik heb het niet gemist. Het heeft beide z’n charmes.

    Geliked door 1 persoon

  2. Leuk zoals dat loopt en ook herkenning. Mijn man en ik hoeven sinds een jaar of vijf niet meer te werken. We waren toen vijftig. Tegen de verwachting in ben ik echt gestopt en begonnen met de studie die ik altijd had willen doen. Mijn werk heb ik geen seconde gemist, de collega’s wel. Mijn man werkte altijd met lichte tegenzin, maar neemt als zzp-er nu alleen de opdrachten aan die hij erg leuk vind. Het idee was misschien twee dagen per week… De realiteit is dat hij eerder zes dagen per week werkt😁Hij heeft nog nooit met zoveel plezier gewerkt. Ik vraag me echt af wat een basisinkomen voor goeds zou doen voor de samenleving.

    Geliked door 1 persoon

  3. Thuiswerken met een kind om je heen, dat is momenteel dus de norm (of het gaat althans die kant op). Dat je een alleenstaande moeder bent, zoals jij hierboven noemde, is voor de buitenwereld niet relevant, lijkt me. Voor hetzelfde geld heb je een echtgenoot die zijn bezigheden buitenshuis heeft. Of in een ander vertrek zit te werken.
    Overigens lijkt het dat jouw leven een stuk, eh, leefbaarder is geworden sinds je de stap nam om te verhuizen.

    Geliked door 1 persoon

  4. Goed hoor 🙂

    Ik zit ongeveer in hetzelfde stadium als jij, misschien net ietsjes verder. En ik merk inderdaad dat het me doet nadenken over mijn werk: wat wil ik gaan doen? Er hoeft (binnenkort) niks meer, maar alles mág natuurlijk. Da’s wel rijkdom, en tegelijkertijd is het iets waar ik nog nooit echt diep over heb hoeven nadenken.

    Misschien dat je tegen die tijd wel een sabbatical kunt nemen: een paar maanden even expres geen opdrachten aannemen en kijken hoe dat voelt en wat er op komt borrelen qua activiteiten?

    Geliked door 1 persoon

    1. Goede tip!

      Dit is de eerste keer dat ik erbij stilstond, en aangezien het “uur u” nog jarenlang in de toekomst ligt vind ik zo’n eerste gedachtenspinsel voor nu wel even genoeg.

      We zien wel!

      Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s