Er is maar één persoon die voor mezelf kan zorgen en dat ben ik

Het moge duidelijk zijn dat die marshmellowtest die corona heet, veel van ons geduld vergt. Ik schreef al eerder dat de lege en eenzame dagen ook bij mij zwaar vallen. Het afgelopen jaar is het me lang gelukt om mijn zegeningen te blijven tellen en te hertellen tot ik er zelf niet goed van werd. Toch blijf ik het doen, want het is voor mij gewoon echt belangrijk om die focus te houden. Dus ja daar komen ze weer:

Zegeningen:

  • dat mijn kind zo zelfstandig kan leren en veel leerplezier ervaart hielp ons samen door de scholensluitingen heen
  • dat we in een dorp wonen met vaak een speelkameraadje binnen handbereik, gaf Zonne de sociale contacten die ze nodig heeft en mij voldoende tijd om aan mijn werk te kunnen besteden
  • dat ik het zo druk had met werk was niet altijd leuk, maar laten we eerlijk zijn: zoveel beters was er niet te doen en door dit drukke jaar heb ik enorm kunnen investeren in meer passief inkomen en heb ik veel mijlpalen richting financiële onafhankelijkheid veel eerder bereikt dan ooit gedacht
  • door dat fijne bos om de hoek en dankzij het thuiswerken, dat iedereen inmiddels normaal vindt (voor mij was het dat al immers) heb ik nog meer dan anders kunnen genieten van veel daglicht in sombere tijden, geen gebrek aan vitamine D hier
  • ik had toch maar mooi geluk dat ik werk heb dat ik thuis kan doen en grotendeels zelf kan indelen waardoor voor mij het thuisonderwijs niet meteen onmogelijk was
  • wij hebben een fijn huis, geen burengerucht en een fijne tuin waarin het heerlijk toeven is; als je dan toch in je huis moet blijven dan maar liever in dit huis
  • oké het was soms wat eenzaam en nog steeds, maar toch maar mooi geen relatiecrisis of terugkomende ergernissen binnen het gezin
  • fijn om psychisch gezond te zijn en te kunnen relativeren, dus geen last van achterdocht, angst of het gevoel achtergesteld te worden ten opzicht van anderen; de lakmoesproef doorstaan en niet gevangen geraakt in de fabeltjesfuik van complottheorieën

Maaaar….

Maar het wordt lastiger, ik schreef daar hier al over. Ik heb niet zo veel ideeën meer. Ik ben wel uitgepuzzeld en uitgespelletjesmiddagd. We zijn toe aan een zomer: lekker lang op een terrasje zitten en mensen kijken, eens een keertje spontaan ergens naartoe en dat je dan ook gewoon naar de wc kan als je moet plassen en iets kunt eten wanneer je honger hebt. Spontane bezoekjes. Sociale contacten. Dat het leven dat wij gewend zijn en dat eigenlijk gewoon superdeluxe is, weer gewoon lekker op gang komt.

Lief zijn voor jezelf is niet toegeven aan “inner child” die om een snoepje zeurt

In het afgelopen jaar was ik lief voor mezelf en dat was prima. Ik stond mezelf toe dat ik veel tijd zat weg te swipen op sociale media. Wanneer ik ’s avonds niet hoefde te werken hing op op de bank en bingewatchte ik series. Ik gaf mijn “inner child” haar zin en deelde koek en snoep uit.
Maar weet je, uiteindelijk kun je je afvragen of dit aan mezelf toestaan om onbeperkt te beeldschermen en snacken, dus mijn hoofd en mijn lijf vol te stoppen met “troep”, wel gelijk staat aan “lief zijn voor jezelf”. Dat geldt óók voor het lezen van kranten en volgen van politieke en andere discussies die – daar ben ik dan toch wel van overtuigd – op een bepaalde manier heel belangrijk zijn. De afgelopen tijd worstelde ik daarmee: nieuws, politiek, seksisme, racisme. Superbelangrijke thema’s voor de wereld en voor ons land, maar wat levert me daarin verdiepen míj eigenlijk op? En lamballen en lamlendigheid, alles leuk en aardig, maar het is voor mij niet de richting die ik wil inslaan in mijn leven. Ook: ik kan wel de schuld aan corona geven in met een pruillip weer een zak chips opentrekken en een Netflix-serie op zetten, maar ondertussen gaat er dan wel weer mooi een dag voorbij die niet meer terugkomt.

Voor mezelf zorgen.

Nét op tijd bedacht ik me dat de dat snacken sowieso een slecht idee is. Goed gezond eten is gewoon belangrijk, om meerdere redenen. Niet in de laatste plaats óók omdat een goed mooi lijf ook gewoon fijn is voor mijn gevoel van eigenwaarde. Iedere kilo die eraan komt, moet er ook weer af. Dus sinds de zomer let ik erop: niet meer gedachtenloos snacken. (Nóg) meer wandelen. Even tussendoor een trap op en af.
Ik maakte geen eindeloze schema’s, ik stelde geen doelen. Ik besloot gewoon alleen om niet meer steeds de voorraad met lekkers aan te vullen. Ik besloot dat een bakje chips genoeg is, die zak hoeft niet op.
En het effect is er: ik viel vijf kilo af en ben weer op mijn streefgewicht. Die laatste halve kilo die ik eigenlijk ook nog wil afvallen die komt wel. Of niet. Maar de buikregio wordt in ieder geval niet met lichtelijke bezorgdheid bekeken wanneer ik voor de spiegel sta en dáár ging het me om.

Eigenlijk heb ik dus ondanks al het gebaal en de lamlendigheid om iets heel moois bereikt: ik had door kunnen groeien naar 70 kilo, ik was aardig onderweg. Maar in plaats daarvan weeg ik nu 60 kilo en dat gewicht dat past bij mij. Dus door – zoals ik hier al deelde – het resultaat niet centraal te stellen maar me te richten op het proces, behaalde ik opeens zomaar een doel. In coronatijd nog wel.

Dat smaakt naar meer!

Dat behaalde streefgewicht en – vooral – de wijze waarop ik daarop terecht kwam – door doelen juist níet SMART te stellen maar te focussen op het proces, zonder tijdsdruk, zonder tussendoelen, zonder gedrag te meten, dat voelt heel fijn. Tijd om de volgende stap te maken en de “troep voor mijn hoofd” een halt toe te roepen. Zonder plannen te maken, mezelf tijd “toe te bedelen” of hierin “doelen te stellen” want ik heb ontdekt dat ik het procés ook fijn vind, zónder die focus op resultaat. De term “sociaal media dieet” is een term die dus niet bij mij past. Ik ga niet op dieet. Ik ga andere keuzes maken, ik ga focussen op het proces.

Ik houd u op de hoogte van wat dát op gaat leveren.

3 gedachten over “Er is maar één persoon die voor mezelf kan zorgen en dat ben ik

  1. Goed dat je je realiseert dat even loslaten, chillen en snacken soms ook moet kunnen. Maar dat je op termijn meer hebt aan fit blijven. Ik las laatst ergens over de lange termijn. Wat je nu doet heeft effect over tien jaar. Ook op je hersenen. En dan wil je ook gewoon fit zijn.

    Geliked door 1 persoon

  2. Dat is een mooie weg! En ook een fijn resultaat! Geeft mij ook weer de bevestiging dat het niet zo planmatig en rationeel hoeft altijd: ik denk altijd dat je planmatig moet werken om je doelen te bereiken maar fijn dat je vanuit de overtuiging beter voor jezelf te willen zorgen je doelen aan het bereiken bent!

    Geliked door 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s