Een weekmenu, al twee maanden…!

20190114_1129556908892949588179847.jpg

Op 15 november vertelde ik dat ik toch maar weer eens met een weekmenu ging werken.

We woonden toen nog in het boshuisje, maar niet lang meer. En bij het inpakken en uitpakken viel me op dat het me toch weer gelukt was om een aanzienlijke keukenvoorraad aan te leggen.

Ik verwacht blijkbaar een nieuwe wereldoorlog of overstroming. En dat terwijl ons huis boven de zeespiegel ligt…. …..

Doorgaan met het lezen van “Een weekmenu, al twee maanden…!”

Vakantie voorbereiden, werken, verhuizing voorbereiden… hm waar zal ik ‘es mee beginnen…?

Ik besloot een paar weken geleden dat we niet op vakantie gingen naar het buitenland, maar in Nederland blijven. Ook gaan we minder lang dan gebruikelijk: twee weken in plaats van dik drie weken. Als je niet ver hoeft te rijden, kan dat natuurlijk ook.: we rijden 200 kilometer naar het noorden in plaats van 1.000 kilometer naar het zuiden.

De verhuizing komt er immers aan. Dat kost geld. En tijd. En energie. Reden genoeg om het rustigaan te doen dit jaar. Dat halen we wel weer eens in…

Opruimen: de never ending story…

En oh ja: er moet nog opgeruimd, ingepakt en weggegooid worden….

Ik heb natuurlijk al veel gedaan in april, voordat ik mijn huis te koop zette. Maar zodra de rondleidingen voor potentiële kopers voorbij waren stopte ik met het opruimen. En dat terwijl ik best wist dat je sommige kasten beter niet kunt opentrekken.

Doorgaan met het lezen van “Vakantie voorbereiden, werken, verhuizing voorbereiden… hm waar zal ik ‘es mee beginnen…?”

Hou jij ook zo van plannen maken en niet uitvoeren? Dan heb ik voor jou een give-away!

De mensch is een gewoontedier en lui van nature, bovendien.

…. of had ik het nu eigenlijk gewoon over mijzelf in plaats van ons allemaal…..? hmmzz…..

 

Dusss… even opnieuw….

 

Ik ben een gewoontedier en lui bovendien. Er is wat voor nodig om mij in beweging te krijgen. Een deadline, bijvoorbeeld. Als er zo’n deadline aankomt, kan ik bergen verzetten.

Ik heb dus een baan die bij me past. Ik blijf in beweging. En eigenlijk krijg ik – op mijn eigen onnavolgbare manier – best wel wat gedaan. Ik sport zelfs.

Maar nu komt die verhuizing er dus aan en ik kijk er niet naar uit. Veel werk, immers.

Ik maakte dus een leuk schema met heel veel taken. Lekker doorstrepen, dacht ik. Maar na twee dagen raakte ik achter op dat schema en inmiddels zijn we een paar weken verder. Weken waarin ik best veel deed maar niets wat op opruimen en inpakken lijkt.

Doorgaan met het lezen van “Hou jij ook zo van plannen maken en niet uitvoeren? Dan heb ik voor jou een give-away!”

Bedankt, buurman!

Zoals de meeste nederlanders heb ik buren. Naastburen aan twee kanten, achterburen en ook tegenoverburen.

Nu er een “te koop!!!” – bord in mijn tuin staat, merk ik consternatie. Er gaat wat veranderen in de buurt en de mensen zijn nieuwsgierig. Met name de buren met wie ik het meeste contact heb en die het dichtsbij wonen – ik heb immers een hoekwoning – vragen bijna dagelijks wat de stand van zaken is.

Doorgaan met het lezen van “Bedankt, buurman!”

Een foto-afspraak

Ik heb vanmorgen een afspraak gemaakt met de huizenverkoopfotograaf. Komende maandag wordt mijn huis op de gevoelige plaat vastgelegd.

En dus nog een week voor de laatste opruimloodjes.

Het moest ervan komen, vindt u niet?

Dat dus.

En nu aan de slag!

Schermverslaving…

LekkerLevenMetMinder schreef vandaag een raak stuk over de digitale detox. Zoals ik in een reactie al liet weten: dat stuk zou zomaar over mijn kunnen gaan.

Ik reageerde via mijn telefoon. Terwijl ik in het zwembad zat te wachten tot de zwemles van Zonne voorbij was. Ik was vergeten een boek mee te nemen en ook mijn laptop had ik thuis gelaten. Haast-haast, u weet misschien wel hoe dat gaat…

Doorgaan met het lezen van “Schermverslaving…”

Blij dansje

Na een doorwaakte hoestnacht – damn you, virus! – met spierpijn opstaan.

Erachter komen dat de heesheid heeft doorgezet.

En niet zo’n beetje.

Fluisteren tijdens het ontbijt. En hoesten.

Geen honger dus glimlachen met een theetje-met-honing en toekijken hoe de dochter haar yoghurt met muesli eet.

Telefoon doorschakelen naar de antwoordservice.

Met koortsig hoofd op weg naar de school met zakdoekjes. Hoestend. Mama gaat vandaag maar even niet mee naar binnen, lieverd.

Een verplicht rondje met het hondje.

Terug naar huis en op de bank. Nog een theetje. En hoesten.

De was doen. De vaatwasser uitruimen. Douchen en hopen dat die stoom ervoor zorgt dat er weer normaal geademd kan worden.

Email checken. En beantwoorden. Administratie bijwerken. In de badjas en met sloffen aan. Hoestend. Zakelijk blog verder schrijven…

Mailing voorbereiden.

Weer even op de bank. Onder een dekentje. Met een theetje. Met honing.

Naar de winkel om keelsnoepjes en hoestdrank in te slaan. En vitaminepillen – alsof die nu nog helpen… En yoghurt. En brood. En groente. En fruit. En vers geperste sinaasappelsap uit zo’n automaatding. En hoesten.

Afspraak voor kraamvisite toch maar afzeggen. Een baby onderhoesten lijkt me geen goed idee…. Gelukkig kan dat afzeggen via een berichtje want de stem is weg.

Een landingspagina maken voor een panel.  Foto’s bestellen. Zuigend op keelsnoepjes die hun belofte vanzelfsprekend niet waarmaken.

Toch maar besluiten om die leuke netwerkafspraak van vanavond ook af te zeggen. Zonder stem kun je niet praten, immers.

Vaag rondlopen.

Weer even op de bank met thee en honing en hoestdrank en keelsnoepjes.

Maar weer even de mail checken. Zakdoekjes in de aanslag.

 

En dan?

Goed nieuws. Die éne offerte. Die waarmee ik een beetje van de slappe tijd van de afgelopen maanden zou kunnen goed maken. Waarvan ik amper durfde te hopen dat het door zou gaan, laat staan erop rekenen…

Gaat die nou door? Is ’t echt?

 

 

Ja. Ik lees het goed. Heéél goed. Een opdrachtbrief. Met daarin precies het bedrag dat ik geoffreerd had. Fijn. Meer dan fijn. Superfijn. Superdeduperfijn. Megasuperfijn.

Met koorstig vol hoofd toch maar een heel heel heel blij dansje.

 

 

 

E.i.n.d.e.l.i.j.k.

 

Er gaat weer geld binnenkomen…..!!!

 

 

Hoe het gaat met de voorbereidingen voor huisverkoop

… nou… dat gaat best heel voorspoedig!!

Natuurlijk heb ik minder gedaan dan dat ik van plan was. Dat is immers “tha story of my life”. Maar de reden was prima: beweging op het werk (nee geen mega-klappers gemaakt, maar wel weer wat aanvragen en eerste verkenningen tot aanvragen). Dat is dus prima-prima.

En ja.. oké… ik had ook een gezellige afspraak met een vriendin, die drie uur duurde….

Maar goed. Meer aandacht voor sociale contacten was ook een doel, toch…?!

Doorgaan met het lezen van “Hoe het gaat met de voorbereidingen voor huisverkoop”

 En dat het weer goed komt

Dus ja: mijn leidingen zijn kapot gevroren. Onder de grond. En ook de radiator in de tuinkamer. Maar ik heb er niet direct – nu – veel kosten aan. De verbinding “naar buiten en naar achter” is afgesloten en dat was zó gepiept. Het is een korte termijn oplossing maar vooralsnog is ons huis weer heerlijk comfortabel. In overleg met mijn toekomstige makelaar ga ik beslissen wat we verder met die leidingen gaan doen.

Het bezoek van Murphy op maandag kostte me veel tijd en energie. Maar inmiddels is het woensdag en die dag is voorgoed voorbij. Het leven gaat door.

Er is nog meer goed nieuws.

Doorgaan met het lezen van ” En dat het weer goed komt”

Prioriteiten stellen qua opruimen

Als je – zoals ik – je huis opruimt voor een verhuizing dan doet dat éne kastje onder de gootsteen er niet toe. Bij een eventuele rondleiding gaan mensen dat deurtje echt niet zomaar opentrekken.

Voor mij, echter, maakt zo’n kastje een groot verschil. Ik bedoel: die Helemaal Opgeruimde Zolder is een pak van mijn hart. Ik dacht daar echt wel een week mee bezig te moeten zijn en nu is ‘ie na twee dagen gewoon leeg op de dozen die er horen na.
Het was de meest puinhoperige ruimte in mijn huis – want ik kwam er nooit – dus het helpt me echt wel om het begin van het einde van Het Grote Opruimen te zien, nu die ruimte “af” is.

Toch…. ik kom nooit op zolder. Het is gewoon een simpele vliering waar je een paar of een paar meer dozen op kwijt kan. Met de kerstversiering, inderdaad. Ik kreeg pas last van die zooi toen ik een half jaar geleden, na vijf of tien jaar twijfelen, eindelijk besloot dat ik nu toch echt ging verhuizen.

Dat éne keukenkastje dat er nu keurig-netjes uitziet, helpt me om juist ook wat meer aandacht te geven aan “de lopende zaken”. Ik doe het kastje blijkbaar best vaak open en iedere keer ben ik blij. Die combi van het “pak van mijn hart, de zolder is af” en “hoera kijk eens wat een gezellig opgeruimd kastje!” dat doet het ‘em voor mij qua energie en zin om door te zetten. Doorgaan met het lezen van “Prioriteiten stellen qua opruimen”

Wat er na een maand van de goede voornemens overbleef

Ik maakte zoals altijd voornemens. Dat doe ik wel vaker. Dagelijks, wekelijks, maandelijks, jaarlijks..

Maar laat ik het nu eens over de jaarlijkse voornemens hebben. We zijn immers een maandje verder, wat is er van gekomen?

Zolder opruimen / tuinkamer opruimen / ieder twee weken GFT-bak vol en iedere twee weken spullen op MP en wanneer het na twee weken niet verkocht is, weg doen.

De zolder en ook de tuinkamer zijn niet leeg, wel leger. Die taktiek van op MP zetten en dan vervolgens wegdoen werkt eigenlijk best goed. Ik verkocht al een koffiemachine, twee kinderfietsjes en een beeldscherm. Ik gaf een grote doos klappers weg. Er komen af en toe advertenties bij, meestal heb ik er een stuk of acht online staan. Prima.

Doorgaan met het lezen van “Wat er na een maand van de goede voornemens overbleef”

…. en als je goed je best doet…

Deze week ben ik mezelf uit de passiviteit aan het worstelen. Het heeft lang genoeg geduurd, dat aankeutelen. Tijd om aan de slag te gaan!

Nu heb ik wel ervaring met zowel lui aankeutelen als mezelf daaruit trekken. Al in mijn studententijd leerde ik dat het voor mij goed werkt om grote taken op te delen in deeltaken, om mezelf vervolgens na iedere taak een kleine beloning toe te staan.

Doorgaan met het lezen van “…. en als je goed je best doet…”

2017: goed genoeg!

Ik ben dus niet zo van bespiegelen over het voorbije jaar.

Ik ben nog steeds niet perfect. Mijn leven ook al niet…. dus pfff wat valt daar nou op terug te kijken?!

Maar hee. ’t Was best een goed jaar hoor…. financieel ging ’t oké. Qua gezondheid was het wèl perfect. ’t Zou bijna een vanzelfsprekendheidje worden…. maar sinds een paar jaar sta ik er wel bij stil.

En die Zonne die blijft maar super. Ook al zo’n vanzelfsprekendheidje dat nooit vanzelfsprekend mag worden. ’t Was de laatste IVF-poging immers….

Doorgaan met het lezen van “2017: goed genoeg!”

Hoe je goede voornemens maakt

Voornemens zijn net als Paul de Leeuw. Je bent er dol op of je vindt het verschrikkelijk.

Ik ben dol op goede voornemens. Ze houden de mens in beweging. Hier staan die van mij…

Mijn eigen voornemens voor 2018 heb ik nog niet geconcretiseerd, dat komt nog wel. Ik heb er ook helemaal geen moeite mee om deze pas op 10 januari te maken. Tijd genoeg…. Wel heb ik vandaag even op mijn doelen-en-voornemens-pagina gekeken en een evaluatie gemaakt van de drie doelen die ik mezelf gesteld heb in het afgelopen jaar. Over twee van deze doelen ben ik dik tevreden. Het derde doel moet echt meer aandacht van mijn krijgen. Ik googlede er wat over en kwam tot de volgende tips, die ik aan mezelf gegeven heb en graag met je deel:

Doorgaan met het lezen van “Hoe je goede voornemens maakt”

Dag oktober, hallo november

Dag oktober, maand met regen maar ook prachtige zomerse dagen, veel wandelingen in kleurrijke bossen met de pup. Maand waarin we niet op vakantie gingen toen het kon. En dat ik daarvan leerde dat ik gewoon ALTIJD wél weg moet gaan in die herfstweek.

Maand waarin Zonne zes jaar oud werd en zich steeds meer thuis ging voelen op haar nieuwe school, in haar nieuwe klas. De maand ook, waarin die verjaardag toch niet helemaal gevierd werd zoals zij en ik het gehoopt hadden, maar de dag naar de Ef.teling maakte wel héél veel goed.

Oktober, de maand waarin ik met horten en stoten de huizenverkoop voorbereidde, maar waarin er ook gewoon heel veel gebeurde wat veel energie van me vroeg, waardoor ik opnieuw veel minder deed dan dat ik wilde…

Doorgaan met het lezen van “Dag oktober, hallo november”

Zwemles.

Het is niet zo erg als ik dacht.
Maar ook niet persé erg leuk.
Met te veel kleren in een warm kleedhok en dat het zweet je spontaan onder de oksels klotst.
Wachten tussen helicoptermoeders die met hun neus tegen het raam iedere minuut van de les met argusogen volgen. En met elkaar becommentariëren.
Ze zullen mij wel een erg ongeïnteresseerde moeder vinden…..

Die koffie bestel ik na de eerste keer ook maar niet meer.
Dat je dan de laatste vijf minuten mag kijken maar het voelt als moeten want iedereen gaat.
Glijdend met van die blauwe plastic zakjes om je voeten.

Doorgaan met het lezen van “Zwemles.”

Het 7a project, zou het er ooit nog van komen…?!

Ik had dat doel, vorig jaar. Ik zou hard gaan trainen en dan zou ik aan het einde van het jaar een 7a klimmen.

Voor de leken onder u (en volgens mij is dat iedereen want volgens mij zitten er geen klimmers op dit blog…): een 7a is moeilijk. Moeilijker dan een 6a. Makkelijker dan een 8a. Maar een 8a is voor de sterke mannen en godinnen. Dat ben ik niet en ik ga ’t ook niet meer worden.

Maar die 7a….. ooit zat ik er al dichtbij. Ik klom al een paar 6c’s en ook enkele 6c+-en. Daarna komt de 7a. Zit erin dus… Doorgaan met het lezen van “Het 7a project, zou het er ooit nog van komen…?!”

“Wil ik hier nog twee jaar wonen?” “Nee.”

image

…. en het is belangrijk voor me om dat te blijven zeggen tegen mezelf. Om vervolgens niet mokkend op de bank te gaan hangen en mezelf zielig te vinden omdat het nog niet zo ver is en te ergeren aan Alles Wat Er Mis Is Met Dit Huis, maar aan de slag te gaan met voorbereidingen.

Eerlijk gezegd was het best deprimerend voor me om thuis te komen in dit huis. Donker. Geen contact met buiten. Hondengeblaf en ander burengerucht.
Het was maar goed dat ik in ieder geval de moeite genomen had om het huis goed op te ruimen, voordat ik vertrok….

Ik heb nog nooit eerder een huis verkocht en ik zie ertegenop. Vooral tegen het opruimgedeelte, want na 11 jaar in dit huis zijn sommige delen behoorlijk dicht geslibd en alleen al het bijhouden van de “normale huishoudelijke klussen” zijn voor mij een behoorlijk ding…

“Babysteps, Mariimma…” moet ik dan ook tegen mezelf zeggen. Rome is niet in één dag gebouwd en de stad is prima gelukt. Het zou geweldig zijn als we het nieuwe voorjaar in ons nieuwe huisje zouden kunnen beleven, maar mocht het wat later worden dan is het ook prima. Ik bedoel, het dak lekt niet….! Doorgaan met het lezen van ““Wil ik hier nog twee jaar wonen?” “Nee.””

Hypotheekaflossing

Gisteren werd 6.000 euro geïncasseerd als afbetaling van mijn aflossingsvrije hypotheek.

Dit jaar was het de eerst aflossing omdat ik besloten heb minder prioriteit te geven aan het aflossen van de hypotheek.

Voor mij zijn er interessantere mogelijkheden om mijn spaargeld voor me te laten werken.

Toch blijf ik mijn aflossingsvrije hypotheeklening zien als wat het is: een schuld waar ik maandelijks een behoorlijke sloot rente over betaal en die – als ik niks doe – blijft bestaan en over inmiddels 19 jaar niet meer aftrekbaar is. Dus ja: ik blijf aflossen. Maar niet meer in het hoge tempo van de afgelopen jaren…

Doorgaan met het lezen van “Hypotheekaflossing”