Het TikTok dilemma

**

De grote trend op het schoolplein van het moment is TikTok. Als moeder van een achtjarige krijg je daar dus tegen wil en dank mee te maken.

TikTok is één van de meest populaire en veelgebruikte apps in de wereld, vooral omarmd door jongeren en kinderen. Officieel geldt er een minimumleeftijd van 13 jaar maar daar trekt het merendeel van de klasgenootjes van Zonne (en hun ouders…) zich niets van aan. Je kunt gewoon een ander geboortejaar invullen en vervolgens aan de slag.

Kinderen (en volwassenen) kunnen zichzelf met behulp van TikTok filmen terwijl ze playbacken, dansen of zingen. Eén van de meest bekeken TikTokkers is Sarah Cooper, een comedian die Trump playbackt, uit haar filmpjes wordt pas echt duidelijk hoe belachelijk de uitspraken van Trump zijn. Mocht je ze niet kennen en/of eens flink willen lachen, check dan hieronder. Ik vind Sarah echt hilarisch.

Sarah Cooper

Van de zes vriendinnetjes van Zonne zijn er vier actief op TikTok. Het buurmeisje en een meisje dat een groep lager zit zijn er niet actief op, de klasswvriendinnetjes wel allemaal. Sommige vriendinnetjes hebben (al) een eigen telefoon of tablet met die app erop, anderen mogen de telefoon van hun ouders daarvoor gebruiken. Even voor de duidelijkheid: dit zijn dus meisjes van acht en negen jaar oud, ze zijn dus vier of vijf jaar jonger dan de aanbevolen minimum leeftijd voor deze app. In de klas van Zonne lijkt TikTok vooral populair te zijn onder meiden, de jongens zijn meer van het gamen. De jongensouders in de klas hebben dus andere uitdagingen in de opvoeding, denk ik. Daar gaat het vooral over game-tijd en het type games dat de kinderen mogen spelen. Vooral het geweld in sommige games lijkt een issue te zijn. 

lees verder

Een periode van actievoeren

Foto door Matheus Viana op Pexels.com

Ik kan me nog goed herinneren hoe vastberaden ik me, toen ik een jaar of 18-20 was, voornam om nóóit van mijn leven mijn “IdeALeN En PriNciPEs Te VerLoOCheNeN”. Ik ergerde me aan al die oudere mensen van dertig plus die gezapig door het leven gingen. Ik moest de afgelopen weken herhaaldelijk terugdenken aan die voornemens van toen. Want ik was nogal activistisch, mijn twintigjarige vroegere versie van mezelf zou trots op me geweest zijn. Het kostte echter ook heel veel energie….

lees verder

Coronaweek 9. De eerste week met parttime onderwijs.

Over het combineren van thuiswerk en thuisonderwijs was ik verdeeld enthousiast. In de eerste week, toen nog alles nieuw was, ging ik helemaal los op zelfbedachte lessen zoals “tuinles” en “kookles”. Ik schreef daar hier al over. Maar al snel kwam ik toch wel in de knel. Thuisonderwijs is veel minder leuk wanneer je een deadline hebt en niet aan je werk toekomt. Ik schreef daar hier over: het voelde als hardlopen door drijfzand.

Na vier weken zorgde ik voor een wifiverbinding door ons hele huis en ging Zonne zo nu en dan een uurtje op haar kamer werken. Drie weken later ging ik op kamers in eigen huis en nam ik mijn werkplek op zolder in gebruik met de uitdrukkelijke instructie “alleen bij bloed of botbreuken binnenkomen”. Wanneer ik op zolder aan het werk ben ga ik wel ieder uur even “preventief” kijken hoe het met haar is zodat ze toch even wat interactie heeft.
Om het kort te houden: die zolder was echt een goed idee. Ik overweeg nu de rest van het huis te verhuren (nee grapje). Zonne heeft haar eigen manier gevonden om de “bloed en botten regel” enigszins om te buigen: ze schuift gemiddeld één keer per dagdeel een briefje of een maaksel waar ze echt héél trots op is onder de deur door. Vanzelfsprekend vind ik zo’n briefje dan altijd binnen vijf minuten omdat ik toch toevallig van plan was om thee te zetten in de keuken en kan ik op zo’n moment gepast reageren. Ik vind dat een prima compromis.

lees verder

Thuiswerk en thuisonderwijs… het is nog éven zoeken…..

U mag best weten dat ik even niet zo blij was, de afgelopen week. Thuisonderwijs en ook 24/7 een kind om me heen vind ik geen enkel bezwaar, integendeel, Zonne is nog steeds goed gezelschap. Het beste gezelschap dat ik me wensen kan zelfs. De weekenden verlopen dan ook heerlijk: we maken puzzels, we doen spelletjes en we hangen lekker in de tuin.

Ook als ik besluit een halve dag “vrij” te nemen en me te richten op het thuisonderwijs gaat het prima: rekensommen bedenken, kookles, stofzuigles, kruiswoordraadsels, een verhaal schrijven. Allemaal heel gezellig en leerzaam bovendien. Inmiddels kan ze zelfstandig de was doen en koffie zetten, ik maak daar dankbaar gebruik van. Het volgende leerdoel is wat mij betreft een ontbijt op bed.

Maar die schooltaken combineren met mijn eigen werk…. Dat vind ik dus echt lastig. Eigenlijk komt het erop neer dat mijn werkdagen onvergelijkbaar zijn met hoe ze éérst waren en ik ben nog niet echt blij met deze nieuwe versie.

lees verder

Een eigenwijze thuisjuf, nu al….

Zonne en ik heb de slag goed te pakken qua thuis blijven, thuisonderwijs en thuis werken. Ik schreef daar hier al eens een keertje over. We hebben een fijn ritme, waardoor ik redelijk aan mijn werk toe kom en er ook voldoende tijd over blijft voor leuke dingen. Vooral voor haar, dan, want ik heb nu eenmaal best een aantal taken die óók zo nu en dan aandacht vragen. De was opruimen bijvoorbeeld…

lees verder

Een kerstverhaal

Eén van de vriendinnetjes in Zonnes klas heeft een bijzonder verhaal. Dat wil ik vandaag graag vertellen.

Een kleine geschiedenisles.

De Democratische Republiek Congo kent een turbulent verleden. Ooit was het een koninkrijk met een levendige handel en productie in ivoor (yep…), koper, kleding en aardewerk. Toen kwam in de 16e eeuw de slavenhandel (tot ver in de 19e eeuw!!) en werden wij in Europa rijk en bleef er van het koninkrijk weinig over. Congo werd een kolonie van ons buurland België en ondanks deze onderdrukking ging het bestuurlijk best goed met redelijke welvaart, vooral voor bepaalde klassen in dat land.

Doorgaan met het lezen van “Een kerstverhaal”

Ja leuk. Een kerstdiner. Heel leuk. Echt.

Dat bedenken ze dan, dat dat leuk is, zo’n kerstdiner op school. Een aangezien de kleuters op vrijdag niet naar school gaan moet dat soort dingen altijd op donderdag. Op vrijdag vóór kerst nemen de juffen sowieso een middagje vrij dus dan kan het niet, zo’n kerstdiner. Maar dat ze vrij nemen dat is begrijpelijk, toch? Juffen hebben het immers zwaar en zo, toch?

Doorgaan met het lezen van “Ja leuk. Een kerstdiner. Heel leuk. Echt.”

Stakingsmoe

Ik ben maar een simpele ZZP’er en moeder. Wij staken niet, geloof ik. Voor de zekerheid typte ik “staking” en “ZZP” in een zoekmachine en ik kreeg geen oproepjes om me met spandoek en al richting het malieveld te begeven. “Mijn staking” is dus niet gewoon compleet aan mij voorbijgegaan… en ook geen verslagen te vinden van woedende Zzp’ers die een provinciehuis binnendringen. Ik heb niks gemist.
De zoekresultaten leidden tot websites die me zouden kunnen helpen om te stoppen als ZZP’er. Dat is natuurlijk óók een oplossing voor wanneer je wil dat er iets verandert….

Doorgaan met het lezen van “Stakingsmoe”

Back to the 80’s…. voor het laatst een thuis12uurtje deze week….

Dollydots.com

Sinds wij in Ons Dorp wonen waan ik me af en toe in de jaren ’80. We wonen nu namelijk in eenzelfde type wijk als waarin ik zelf opgroeide, toentertijd waren dit soort woningen nog nieuw. Er wordt veel buiten gespeeld. Buren groeten elkaar. Zelfs op de fiets naar het winkelcentrum voor de boodschappen voelt vertrouwd.

Doorgaan met het lezen van “Back to the 80’s…. voor het laatst een thuis12uurtje deze week….”

Overblijven of niet?

bread-pain-et-biscottes-4-1328015-1279x847

Overblijven heeft de school van Zonne uitbesteed, dit wordt uitgevoerd door een grote kinderopvang-keten in de regio. Dit ging een tijd lang niet zo goed: de kinderopvang had eigenlijk structureel te weinig begeleiders waardoor de juffen moesten overwerken. Ook ouders werden opgeroepen om te komen helpen tegen een vrijwilligersbijdrage.

In januari ging ik daarover in gesprek met het hoofd van de school. Over het gesprek met de directrice lees je hier.

Doorgaan met het lezen van “Overblijven of niet?”

Een lesje in ondernemerschap

accounting-calculator-9-1241870-640x480

Al tijden kampt Zonnes school met een probleem bij het overblijven.

Eigenlijk is dat geen schoolprobleem: de school is weliswaar wettelijk verplicht om opvang te regelen, maar heeft dit uitbesteed aan de plaatselijke kinderopvangketen.

Laten we die kinderopvangketen even “KIK” noemen. Als ouder betaal ik €2,60 per overblijfdag aan KIK. Er is geen continurooster op Zonnes school, de middagpauze duurt een uur en vijf minuten. De opvangketen regelt voor die uren overblijfkrachten. Dit even voor het begrip, voor die mensen die het kunnen opbrengen om mijn geheel op basis van verontwaardiging geschreven blogartikel te willen volgen. 

Er zijn dus jammergenoeg niet voldoende begeleiders. De schooldirectie heeft al een paar keer ouders opgeroepen om zich aan te melden als overblijfouder.

Ik vond dat gek. Ik krijg immers iedere maand een factuur van KIK. Ik begrijp dan dus niet dat ik als betalende klant zelf aan de slag zou moeten gaan. Ik vind het ook gek dat KIK de school zo ver krijgt om een KIK-probleem op te lossen.

Doorgaan met het lezen van “Een lesje in ondernemerschap”

Terugkijkend: de scholenswitch

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat ik moest besluiten om een nieuwe school voor Zonne te zoeken. Daar ging een hele worsteling aan vooraf:

  • De oude school had een fout gemaakt in aannamebeleid van kleuters omdat men ervan uitging dat er een nevenvestiging zou worden geopend. Er waren meer kleuters aangenomen op de school dan dat men er kwijt kon.
  • Zonder dat ik dat wist van dat aannamebeleid, sprak in in februari met de juf over of Zonne al dan niet naar de eerste klas zou gaan of niet. Herfstkinderen waren immers bespreekgevallen, volgens de regels van de school. Juf zag eigenlijk geen redenen om Zonne een derde jaar te laten kleuteren. Ze vroeg na overleg met college kleuterjuffen een “leervoorwaardeonderzoek” aan: een soort test dat de intern begeleidster van de school uitvoert op iedere “oudste kleuter”.
  • De nevenvestiging ging niet door. Directie werd door één ouder die koppen had geteld, dringend gevraagd om ouders te informeren over leerlingenaantallen. Directie stelde dit uit. Pas in maart werd bekend gemaakt dat er in het jaar erna twee eerste klassen (=groep 3) van 35+ kinderen zouden komen. Ouders raakten overstuur. Op dat moment ging ik ervan uit dat Zonne bij die 35 geteld was. Dat bleek niet het geval te zijn.
  • Juf kreeg een burnout en bleef thuis. Ik kreeg geen informatie over enige voortgang wat betreft het besluit in welke klas Zonne terecht zou komen. Veel later hoorde ik dat de “casus Zonne” voor haar de druppel was geweest: haar mening bleek er niet toe te doen.
  • Pas in mei hoorde ik dat de IB-er vond dat Zonne niet schoolrijp was omdat ze niet vloeiend genoeg zou huppelen, haar organen nog niet geïncarneerd waren en ze tijdens de test zou hebben gevraagd wat de volgende opdracht was. Ze had Zonne een uurtje gezien.
  • Ik herkende mijn kind niet in de visie van de IB-er. Op mijn zorgen over haar sociaal-emotionele ontwikkeling in een klas met allemaal veel jongere kinderen werd niet ingegaan. Ik ging in gesprek met directie die de IB-er blind volgde. Ging in gesprek met de antroposofische schoolarts die de IB-er blind steunde. Ging in gesprek met juffen van de antroposofische kleuterBSO die vonden dat juf en ik het goed gezien hadden en Zonne wél schoolrijp was. Kwam erachter dat het schoolbeleid t.a.v. herfstkinderen met terugwerkende kracht (in een ander lettertype, hoe knullig) was aangepast en er een “harde leeftijdsgrens” gesteld was van 1 oktober, terwijl Zonne van 16 oktober was.

Uiteindelijk besloot ik dat er voor Zonne geen plek was op deze school. Inmiddels was het leerlingenaantal al afgenomen omdat meer ouders tot die conclusie kwamen, maar de twee opties (optie 1: klachtenprocedure en vervolgens Zonne als jongste in een eerste klas van 35, met de heersende opinie dat ze niet schoolrijp was òf optie 2: nog een jaar kleuteren tussen jongere kinderen die qua ontwikkeling niet aansloten bij Zonne) voelde niet goed. Bovendien was door het geknul van de IB-er en de directie, al mijn vertrouwen in enige professionaliteit weg.

Doorgaan met het lezen van “Terugkijkend: de scholenswitch”