De laatste zaterdag van de zomervakantie

Na dit weekend gaat Zonne week naar school, dan is de vakantie voorbij. Eigenlijk heb ik wel wat gemengde gevoelens over deze maanden. Ik miste de vrijheid om leuke plannen te maken. Ik miste ook de toevallige ontmoetingen tijdens de vakanties waar ik normaal zo van kan genieten. Ik miste nieuwe landschappen, stadjes, dorpen en steden bezoeken. Vanwege de pandemie ging ik drukte immers nadrukkelijk uit de weg en we gingen veel minder lang weg.
Ik zag daarnaast ook weinig vrienden en familie: ik probeer de “bubbel” van contacten beperkt te houden tot dat virus een beetje uitgewoed is.

Lees verder

Mealpreppen

Bakjes voor de hele week

In theorie vind ik koken erg leuk. Ik houd ervan om door kookboeken heen te bladeren en nieuwe recepten te proberen. Ik vind het oprecht leuk om wat te experimenteren met kruiden en specerijen en ik kan ervan genieten om het geproduceerde voedsel appetijtelijk op een bord te draperen.

Wat me vooral tegenstaat is het moment van de dag waarop dat gekokkerel moet plaatsvinden. Aan het einde van een werkdag. Wanneer ik er eigenlijk wel klaar voor ben om lekker in te kakken op de bank. Op die momenten vind ik koken stom.

Lees verder

Maandagochtend

Het is maandagochtend. De vakantie is voorbij. Voor mij althans, want Zonne begint volgende week pas weer. In groep zes. De tijd vliegt.

Ik vind het ook wel weer lekker, de structuur van alledag. Ik kijk terug op een pandemiezomer waarin we meer thuis bleven dan gewoonlijk. De eerste zomer in jaren, ook, waarin we zonder Sunny op vakantie gingen. Een zomer met geboekte vakanties op campings met heggen. Niet helemaal mijn ding, dus.

Zo’n tent is best luxe, vooral zo’n huurtent zoals we afgelopen week bewoonden: met koelkast die het altijd doet, bedden, een kast , fornuis met vier pitten en heel veel ruimte. Maar als ik mocht kiezen woonde ik toch liever in een campertje….

Lees verder

Corona: dag 92

Deze week zijn de scholen weer 100% open en dat is toch echt wel dé maatregel die mij persoonlijk het meeste beïnvloedt sinds de scholen alweer 92 dagen geleden sloten.

Ik keek ernaar uit, naar deze week. Ondanks alle flexibiliteit die ik mezelf heb toegestaan en die ik ook gevraagd en gekregen heb van mijn opdrachtgevers, was het voor mij als zelfstandige moeder zonder partner af en toe best pittig om werk en gezin goed te combineren. Ik was er aan toe om op voor mij normale tijden te werken onder normale omstandigheden: thuis, met al dan niet een muziekje aan.

Dat ik toe was aan een “normale werkweek” lag overigens niet aan Zonne, want jeetje wat is dat toch een geweldig kind om het leven mee te delen!

Lees verder

De PamPamPambuurman

Kantoortuin in OnsDorp.

Vorig voorjaar, toen ik mijn eerste uurtjes in de tuin doorbracht nadat wij hier in november gingen wonen, hoorde ik voor het eerst mijn hoogbejaarde buurman “pampampammen” in de tuin.

Dat doet de man.

Continu.

Een soort neuriën maar dan harder.

Ik besloot toen meteen dat ik dat schattig vond. Zodra je je eraan gaat ergeren is je tuinplezier een stuk minder namelijk en de buren wonen daarvoor te dichtbij. Dat dat betreft heb ik mijn lesje wel geleerd, in mijn oude huis: de ergernissen over de continu blaffende honden zal ik niet snel vergeten.

lees verder

Op kamers in eigen huis

Gisteren repareerde ik het lekkende wastafeltje op zolder. Deze was blijkbaar al lek voordat wij er überhaupt gingen wonen maar als je zo’n kraan nooit gebruikt dan merk je dat dus niet. Een ongebruikt wastafeltje is echter een garantie voor een onfrisse p#tlucht en toen ik dacht dat probleem op te lossen door er even wat water doorheen te laten lopen, kwam ik erachter dat dat water er aan de onderkant weer net zo hard uit kwam.

lees verder

Coronaleven dag 49: thuis in de meivakantie

rijkdom

Nadat ik – zoals ik hier beschreef – een tijdlang hardliep door drijfzand en veel energie kwijt raakte terwijl ik nauwelijks vooruit kwam, heb ik in de afgelopen weken toch wel een aanvaardbare balans gevonden in dit coronaleven. Inmiddels is het meivakantie en de taak van thuisonderwijs is dus weggevallen. Zonne is er echter nog steeds. Iedere dag, ieder uur, ieder kwartier. Nog steeds is ze aangenaam gezelschap maar toch raak ik zo nu en dan overprikkeld door haar beweeglijkheid, haar geklets en gezang. Ik heb dus besloten om een werkplek voor mezelf in te richten op zolder. Die noodzaak was er nooit: ik werkte immers op de dagdelen dat zij naar school was en eventueel ’s avonds. Maar in deze nieuwe werkelijkheid is de behoefte aan af en toe alleenzijn toch gekomen.

lees verder

Maandag. Een gewone dag waarin toch weer zo veel anders is.

Het is maandag en de nieuwe week is begonnen. Een week met iets minder uurtjes genieten van de zon in de tuin, omdat het prachtige voorjaarsweer van vorige week wat minder stabiel lijkt te worden deze week. Maar dat is geen ramp. En het is ook geen ramp om ook deze week thuis te werken samen met mijn 8-jarige collega. Ze is hardop aan het rekenen, op dit moment. Iets met 85, 45 en 22.

Het dilemma van de dag: wel of niet het bos in.

lees verder

Een eigenwijze thuisjuf, nu al….

Zonne en ik heb de slag goed te pakken qua thuis blijven, thuisonderwijs en thuis werken. Ik schreef daar hier al eens een keertje over. We hebben een fijn ritme, waardoor ik redelijk aan mijn werk toe kom en er ook voldoende tijd over blijft voor leuke dingen. Vooral voor haar, dan, want ik heb nu eenmaal best een aantal taken die óók zo nu en dan aandacht vragen. De was opruimen bijvoorbeeld…

lees verder

Iets met een virus

Foto door Anna Shvets via Pexels

Ik dacht wel even wat leuk vrijwilligerswerk op te pakken. Wedstrijdjes organiseren. Gewoon kleinschalig. Zo’n 70 deelnemertjes in verschillende leeftijdscategoriën en niveaus. De eerste wedstrijd was een paar weken geleden en komend weekend zou de tweede van de competitie plaatsvinden. Alles was goed voorbereid door de vrijwilligers op de locatie en dat is best veel werk. Ik had de startlijsten al klaar.

Lees verder

Meten is weten: een rapportcijfer per dag

Foto door Castorly Stock via Pexels

Hoewel je natuurlijk kan overdrijven, zit er wat mij betreft een flinke waarheid in de uitspraak “meten is weten”. Daarom houd ik bijvoorbeeld al sinds 2014 mijn uitgaven bij. Dan wéét je waar het blijft.

Op mijn werk hield ik altijd urenstatussen bij. Ik begon daarmee als werknemer omdat het bij mijn toenmalige werkgever gebruikelijk was. Eigenlijk wist ik niet beter, dus ook toen ik mijn eigen bedrijf oprichtte hield ik gedurende de dag bij waar ik mee bezig was. Zo wist ik wat veel tijd en minder tijd kostte en kon ik daar mijn toekomstige werkzaamheden beter op begroten.

lees verder

Ben jij al in paniek?

Laatst kwam ik in een nogal kafkaësk gesprek terecht over preppen. Blijkbaar zijn er dus mensen die vanwege het Coronovirus extra boodschappen doet: flessen water, blikvoer, rijst, wc-papier etcetera. Men vond dat wel een verstandig idee. Ik heb het niet helemaal gevolgd, ik ben daar geloof ik iets te nuchter voor.

Ik heb ook wel wat geprept: er zitten meestal wel zo’n twee volledige maaltijden in de diepvries. Altijd handig als ik geen zin heb om te koken of een drukke dag gehad heb. Maar blikvoer vind ik over het algemeen niet te vreten. En inkopen doen omdat mensen griep hebben dat lijkt me niet echt persé nodig. Misschien heb ik dat wel helemaal mis, de tijd zal het leren.

Voor mij was het sowieso een verademing om het laatste blog van Anja te lezen. Ook Geldnerd en Niettot71 maken ze de pis niet lauw. Er zijn blijkbaar meer mensen die het risico aandurven om on-geprept door het leven te gaan.

lees verder

Ziek zijn is saai

Jij weet niet zo goed wat er allemaal aan de hand is want je bent ziek en dat is voor jou een nieuwe ervaring. Jij bent immers nooit ziek.

Je bent niet zo heel ziek hoor. Een beetje maar. Verkouden en misschien een hele lichte verhoging. Hoesten en keelpijn. En ook een ietwat verstopte neus. Dat is alles. Maar jij hebt eigenlijk niet zo veel vergelijkingsmateriaal. Voor jou staat de wereld op zijn kop want je voelt van alles dat je nog niet eerder voelde. Of in ieder geval niet de afgelopen vier jaar.

lees verder