Hoe 555 dollar binnen drie jaar 1325 dollar werd

Borrower image

Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed meer hoe lang ik nu via Kiva deelneem aan het verstrekken van microkredieten. Ik gok dat het een jaar of drie geleden was dat ik ermee startte. Inmiddels doneerde ik in totaal 555 dollar en dat werd grotendeels terugbetaald, waardoor het merendeel van mijn donaties een tweede en derde keer kon worden uitgeleend. Zo heb ik kunnen bijdragen aan 53 leningen, verdeeld over 38 landen: van Trinidad, Peru en Rwanda via Tajikistan en de Philippijnen tot de US of A.

Lees meer

Uit je leven halen wat erin zit.

Onlangs werd in de actieve slackgroep voor FIRE-adepten een mooi artikel gedeeld van Joshua Becker, een artikel dat te vinden is op de website becomingminimalist.com. Hij stelt in zijn artikel dat het begrip “geluk” in onze maatschappij gedefinieerd wordt in materialistische termen: een huis, auto, reizen, entertainment, uit eten gaan.

Doorgaan met het lezen van “Uit je leven halen wat erin zit.”

De mooie dingen in de afgelopen weken

Een trein in het bos

Een paar dagen geleden las ik het blijmakerslijstje van Minimal Dutchie Anja. Anja gaf mij nog een eervolle vermelding, heel lief. Maar dat was niet waarom ik het zo fijn vond om om haar blogartikel te lezen. Ze herinnerde me eraan om vooral te blijven stil staan bij alle dingen in mijn leven die me goed doen, waar ik blij van word.

Doorgaan met het lezen van “De mooie dingen in de afgelopen weken”

Niet zeven dagen goede dingen doen

holding-hands-2-1309232-1278x463

Een paar jaar geleden liet ik me een paar keer inspireren door de Verdubbeldame die blogde over de Geefmaand November. Ik deed mee in 2014 en 2015. In 2016 haakte ik af en ook vorig jaar bleef het voor mij bij een eenmalige actie.

Voor mij is een maand blijkbaar heel lang.

Dit jaar heb ik er in de verte nog even aan gedacht. November 2018 was geen Geefmaand maar Verhuismaand. First things first…

Doorgaan met het lezen van “Niet zeven dagen goede dingen doen”

Padma

Padma

Padma woont in India, ze is 58 jaar oud en ze weeft sari’s met de hand. Daarvoor heeft ze draad nodig, maar die investering kunnen doen is niet voor iedereen vanzelfsprekend.

Padma had 450 dollar gevraagd. Dit bedrag is opgebracht door 13 individuele mensen en 6 teams. Zij gaat nu in een periode van 14 maanden de lening terugbetalen. Met rente die betaald wordt aan de lokale organisatie die de microkredieten verleent. Ik ondersteun met mijn krediet dus niet alleen Padma.

Doorgaan met het lezen van “Padma”

HOT. Dat is gefundeerde keuzes maken en ook gewoon een beetje “aanrommelen”. Doe je mee?

Er is een “slowchatgroep” voor mensen die zich bezig houden met hun financiële toekomst, waarbij zij nu spaarzaam zijn om later minder te kunnen werken. In deze groep wordt gespard en gekletst over van alles, maar vooral over hoe je dat doel kunt bereiken.

Sommige leden van deze groep zijn al spaarzaam gewéést en werken nu al niet meer of minder. Anderen zijn pas net begonnen. Via een berichtje aan Spekvet kun je lid worden (de link verandert steeds en ik heb geen zin om die steeds aan te passen in mijn blog, vandaar de doorverwijzing).

Ik heb een tijdje meegepraat, inmiddels ben ik overgestapt op een slackgroep met alleen leden die ook echt een bijdrage leveren aan de discussies, zonder passieve meelezers. Een paar dingen zijn me opgevallen, die ik graag met je wil delen.

Is een toekomst met financiële onafhankelijkheid meer een mannending dan een vrouwending?

Er zijn meer mannen dan vrouwen in de groep. Die trend zie je ook onder bloggers: over het verminderen van uitgaven schrijven veel vrouwen. Zij beschrijven dan bijvoorbeeld hoe zij hun boodschappen doen, over budgetten en de envelopjes-methode of over minder kleren kopen. Sommigen vertellen over hoe zij de vaste lasten in toom houden en hoe hoog een buffer is die ze aanhouden voor onverwachte uitgaven. Enkelen geven tips op dat gebied, zoals bijvoorbeeld hoe je goedkoop luiers inkoopt. Veel doen mee aan “challenges” om een maand lang geen of minder geld uit te geven aan een bepaald type aankoop.

En àls ze al schrijven over wat zij met deze besparingen doen, lijkt een eerste keuze toch echt het aflossen van de hypotheekschuld te zijn.

Niets mis mee misschien, maar als je maandelijks geld overhoudt en je huis niet onder water staat, dan denk ik dat het toch echt een verschrikkelijk gemiste kans is om niet àlle mogelijkheden te overwegen over wat je met dat geld zou kunnen doen. Aflossen van je hypotheekschuld is slechts één van de opties. 

Doorgaan met het lezen van “HOT. Dat is gefundeerde keuzes maken en ook gewoon een beetje “aanrommelen”. Doe je mee?”

Opportunisme en netwerken

Opportunisme: handelen zonder rekening te houden met principes, alleen met omstandigheden en eigenbelang.

Het zakenleven staat voor veel mensen gelijk aan opportunisme. Kansen pakken. Producten of diensten verkopen. Of je klant daar nu beter van wordt of niet.

Soms wordt vergeten dat veel niet-zakenmensen in het dagelijks leven ook behoorlijk opportunistisch kunnen zijn. Denk maar eens aan zwerfvuil: dat zou er niet zijn wanneer we ons zouden laten leiden door principes in plaats van door omstandigheden (“Ik heb een rommeltje en de prullenbak is meer dan twee stappen lopen van me vandaan”) en eigenbelang.

Denk ook maar eens aan ellebogende moeders als er gratis ijsjes uitgedeeld worden en zij hun kind naar voren duwen….

In mijn werk kom ik regelmatig het NIMBY-syndroom tegen. NIMBY staat voor Not In My Back Yard. Mensen willen best een glasbak en het liefst dichtbij, maar ook weer niet zó dichtbij dat het overlast veroorzaakt. En dat geldt dan dus voor alle bewoners in een wijk, met soms veel negativiteit en opstanden tot gevolg van iedereen die de bak te ver of te dichtbij vindt. Idem voor voor windmolens, snelwegen, parkeerterreinen en asielzoekerscentra…..

Doorgaan met het lezen van “Opportunisme en netwerken”

Een beetje helpen

Ken je Kiva? Niet? Kijk dan eens op de website. Kiva is een organisatie die microkredieten via crowdfunding organiseert. Dat zijn kleine leningen die mensen aanvragen om bijvoorbeeld een bedrijfje op te zetten of (meestal) iets in te kopen voor dat bedrijfje. Denk bijvoorbeeld aan een varken, kunstmest of een naaimachine.

Ken je het wel? Ga er dan mee aan de slag!

Je kunt kiezen wie je wilt steunen: vrouwen, mannen, individuen, groepen, land, sector, etcetera.

Je leent een bedrag van minimaal 25 euro. En dat wordt dan terugbetaald over een periode die je zelf kunt kiezen: 6 tot 82 maanden.

Als je nou de afgelopen maanden weinig aandacht hebt gegeven aan delen en lief zijn, is dat een goede reden om daar vandaag mee te beginnen.

Doorgaan met het lezen van “Een beetje helpen”

Weeggeefactie: gratis maaltijdbox

Dit is geen gesponsorde blog. Ik doe daar niet aan. 

Het is November Geefmaand. Een paar jaar geleden deed ik daar enthousiast aan mee, dit jaar is het animo wat minder.

Maar dan nu toch een weggeefactie. Daar komt ‘ie…:

In de afgelopen maanden heb ik een abonnement gehad op een maaltijdbox. Zo eens in de twee, drie of vier weken liet ik een box bezorgen. Daar zaten dan de ingrediënten in voor drie gerechten. Die gerechten koos ik zelf, in de periode voordat de box bezorgd werd, uit per week uit 12 mogelijkheden: wel of niet vega, kip, vlees of vis en variërend in bereidingstijd en type keuken. Wel of niet oosters. bijvoorbeeld.

Ik vond het leuk dat (bijna) alle ingrediënten regionaal en bio zijn en dat je niet met half opgemaakte ingrediënten blijft zitten die je vervolgens nooit meer gebruikt. Ook vond ik het leuk en gemakkelijk om eens wat anders te proberen dan mijn standaard repertoire aan maaltijden. Doorgaan met het lezen van “Weeggeefactie: gratis maaltijdbox”

Een pup?

Regelmatig ben ik de afgelopen jaren weggedroomd bij het idee van gezinsuitbreiding.

Nee. Zonne wordt géén grote zus. Dat zit er niet meer in. Ik ben 43. Maar ook al was ik 34; ik zou het zware zwangerwordtraject met hormoonbehandelingen, puncties, terugplaatsingen, dagen tellen, onderbroekstaren en veel te vroege omowitte teststrips niet meer trekken. En bovendien ben ik blij met wat meer vrijheden. De vrijheid om te kunnen blijven doen waarmee ik bezig ben als ze moet plassen, bijvoorbeeld.

Hm. Misschien een verkeerd voorbeeld.
Want. Ik. Wil. Misschien. Wel. Een. Pup.

Een gezellig maatje voor Zonne en mezelf. Om mee te wandelen, tegen te kletsen, mee te spelen. Een vriendje dat mee kan op vakantie zonder dat hij ruimte inneemt in bed. Iemand bij wie mijn meisje haar verhaal kwijt kan als ze verdrietig is en waarmee ze avonturen kan beleven als ze in een ondernemende bui is.
Een dier om lief en leed mee te delen, voor ons allebei. En voor haar een maatje om samen mee op te groeien.

Sinds ik thuis werk en er steeds meer van overtuigd raak dat dit géén tijdelijke situatie is, ben ik mezelf steeds meer gaan informeren.

Een gevoelige, intelligente, niet agressieve, niet continu kwijlende (want…. yuggh!), niet al te overdreven waaks agressieve blaffende, aanhankelijke en goed opvoedbare (maar hee dat moet lukken: ik leerde al een rat èn een kat kunstjes) hond. Die mee kan als we gaan kamperen en klimmen en dan bij ons in de buurt blijft. Die af en toe een halve dag alleen kan blijven.

Zo eentje.

Of toch maar niet? Want…. kost geld, moet driemaal per dag uitgelaten worden, moet geborsteld worden, blaft, piept, kwijlt, knaagt, rolt in de koeienpeop en springt in modderwater om zich vervolgens lekker uit te schudden nèt als ik mijn nieuwe jas aan heb….

Of toch maar wel? Want…. geeft liefde, gezelligheid, is altijd blij als je thuis komt, is nooit sjaggerijnig, leeft met je mee, brengt leven en avontuur, zorgt voor de dagelijkse beweging en had ik dat al van die liefde en gezelligheid gezegd?

Ik twijfel nog even verder….  …..

Budgetteren en samen doen

Klimmers gaan samen op vakantie. In wisselende samenstellingen. Bijna altijd wordt er samen gekookt, samen ontbeten en (dus) ook samen boodschappen gedaan. We kennen twee vaste eetmomenten per dag. De rest van de dag – tijdens het klimmen – wordt “gesnackt”: in de rugzak gaan wat stokbroden, flessen water, wat repen, fruit en de persoonlijke voorkeuren van eenieder mee. In mijn geval is dat droge Franse worst (eet ik thuis nooit, maar heerlijk bij een stuk stokbrood: hapje links met worst en hapje rechts met brood) en camembert.

Voor Zonne zijn het van die ronde nognetnietplastic kaasjes, per stuk verpakt in rood kaarsvet (u kent ze wel) en pindakaas. Totdat ze chocopasta spot bij een ander. Doorgaan met het lezen van “Budgetteren en samen doen”

Oneerlijk

Het was dus Prinsjesdag, gisteren. En mensen gingen uitrekenen of ze er vijf euro op achteruit gingen, of misschien wel twaalf euro op vooruit. Er werd uitgerekend welk belasting-scenario het meeste persoonlijke voordeel opleverde. Er werd geroeptoeterd dat de ouderen / de mensen met veel kapitaal / de mensen met weinig geld / de mensen die veel zorg nodig hebben / de mensen zonder kinderen / de mensen met kinderen op achteruit gaan en hoe oneerlijk dat wel was.

Tja.

Wat ik daar vind?

Doorgaan met het lezen van “Oneerlijk”

Geel of oranje?

Mijn samenvatting van mijn blog van gisteren….:

 

“Ik vind geel zo’n fijne kleur. Ik word er vrolijk en blij van. Het is licht, geeft energie en het doet me aan de zon denken. Het is ook een warme kleur. Heerlijk, geel!! Kijk er eens naar!”

En de reacties….:

“Ja maar oranje is ook mooi. Oranje is ook warm en vrolijk”.

“Klopt. En fijn voor je dat je geniet van oranje. Maar.. .ik had het dus even over hoe fijn geel kan zijn”.

“Nou zeg…. waarom kraak je mensen af die oranje mooi vinden? ”

“Uhm… pardon me. Ik ben gewoon enthousiast over geel en dáár ging mijn verhaal over… Ik heb niets tegen oranje. Waar lees jij dat?”

“Ja maar sommige mensen die kunnen geel niet zo goed zien als oranje. Dat is toch ook zielig!”

“Uhm…?”

“Waarom blijf jij toch zo hameren op geel? Wat een onzinnige discussie?!!”

 

 

Doorgaan met het lezen van “Geel of oranje?”

Vraag en aanbod

give-1172075-640x960

Geïnspireerd door onder andere erisgenoeg en durftevragen (beide gratis te downloaden, verspreiden mag!) publiceer ik mijn vraag- en aanbod lijstjes hier.

Het idee: ieder van ons heeft van alles te bieden: spullen, kennis, ervaring, tijd. ruimte. En we hebben natuurlijk ook allemaal een wensenlijst. We kunnen elkaar dus helpen door kennis, kunde en spullen te delen.

 

 

 

 

Doorgaan met het lezen van “Vraag en aanbod”

Mijn eerste ervaring met Sn@ppc@r

car-key-1447248-638x480

In het verleden heb ik jarenlang een – zakelijk – abonnement gehad op Green.wheels. Maar eerlijk gezegd vond ik dat helemaal niet zo goedkoop: voor een uur of 6 (rit plus bezoek plus terugreis) en ongeveer 150 kilometer, kwam ik al snel uit op 70 euro. En dan betaalde ik ook nog maandelijks een vast abonnementsbedrag. Dus in de loop van het afgelopen jaar zette ik het abonnement stop en zocht ik naar andere oplossingen. Doorgaan met het lezen van “Mijn eerste ervaring met Sn@ppc@r”

Ben ik nou verlegen??!

Ik ben een onverlegen type.

Dacht ik…

Natuurlijk af en toe een beetje onbehaaglijk in sommige sociale situaties. Maar na jarenlang voor de meest diverse groepen te hebben gestaan als trainer en bovendien al heel wat zakelijke gesprekken en presentaties te hebben gegeven, soms zelfs voor een hele zaal, ben ik niet iemand die op haar mondje gevallen is.

Maar het is nu dus Geefmaand, he?

En ik doe daaraan mee.

Geen megalomane weggeefacties van tientallen zelfgemaakte zelfingepakte vondeling gelegde kadootjes. Ook geen haastig in elkaar geflansde sponsoracties.

Ik gaf overigens wel al wat kadootjes hoor. Maar vanwege een tijdelijke verdubbeling van mijn werkuren, is het vooral een kwestie van veel complimentjes, glimlachen etcetera uitdelen.

En tot mijn verbazing kom ik erachter dat ik daar verlegen van word… Ik??!!

Vandaag bijvoorbeeld, toen ik getankt had.
Ik keek de tankstationmeneer met een glimlach aan, écht aan, en wenste hem een hele fijne avond en vertelde hem bovendien dat ik het zo leuk vond dat hij me nog even wees op de aanbieding.

(natuurlijk weet ik bést dat ze dat gewoon moeten doen van hoofdkantoor, en dat dat gecontroleerd wordt door mystery shoppers… maar ach… ’t was toch aardig dat hij me erop wees??!)

Als je dus mensen wat bewuster aankijkt, duurt het oogcontact wat langer dan “normaal” en gebeurt er ook vanalles. Gewoon een uitwisseling van menselijk contact, meer niet. Maar daar word ik dus verlegen van… mensen reageren daar dus op, op oogcontact. En ik ook weer daarop en zo perpetuum mobile…

Zo leer ik opeens een nieuwe kant van mezelf ontdekken. Misschien maak ik “in het dagelijkse leven” wel helemaal niet zo veel oogcontact, vermijd ik dat een beetje?

Nou zulke dingen. Daar ga ik op letten en daar leer ik van.

Heel veel complimentjes dan maar…

Het is inmiddels 12 november en nog steeds Geefmaand.

Vantevoren wist ik, dat het een hele uitdaging zou worden om juist in deze maand bewust dagelijks stil te staan bij wat ik kan geven en dat blijkt dan ook zeker het geval te zijn.
Het is immers een drukke maand voor mij en dat zag ik al in augustus aankomen…!

De afgelopen twee dagen heb ik het voor elkaar gekregen om, buiten het ochtend- en avonds spitsuur (aankleden-ontbijten-tandenpoetsen-harenkammen-naarkinderopvang en andersom) om, om overdag heel hard te werken en ’s avonds bezig te zijn met het opleiden van klimtrainers, twee avonden achter elkaar… En dat ná een weekend dat volgepland zat met allemaal leuke dingen en daarnaast ook nog de nodige huishoudelijke klussen die in de week ervoor waren blijven liggen..

Soms lopen de dingen zo. Vooral bij mij, “alles-of-niets-type” pur sang.

Er zijn overigens mensen die altijd een dergelijk volgepland leven hebben. Ik heb daar alle respect voor, maar nee, niet voor mij.
Drukte is leuk en geeft me evenveel (of meer!) energie als het me kost, zo lang ik weet dat ik binnenkort (over een maandje?) weer lekker een dagje kan lanterfanten.

Maar…. hoe gaat het nou met dat geven??

Tja… Veel complimentjes dan maar…. Op het werk mensen blijven bedanken voor hun inzet. In Outlook reminders inplannen om even thee te zetten voor iedereen die er aan het werk is… Mensen vertellen dat hun haar leuk zit. Op de fiets op weg naar huis tegen mensen zeggen dat ze een mooie fiets hebben. Eens voorrang geven aan mensen die geen voorrang hebben, maar wel kunnen gebruiken. Zwaaien naar werklieden, onderweg naar huis. Tegen de juf van het kinderdagverblijf zeggen dat ik het zo’n origineel idee vind, het knutselwerkje-van-de-week en dat ze dat toch altijd zo leuk doen, passend bij het seizoen…

Thuis niet gaan zitten staren op de tablet maar een puzzel maken met Zonnekind en dan maar voor lief nemen dat we een kwartiertje later aankomen bij het kinderdagverblijf en dus ook een kwartiertje later op kantoor. Dat halen we wel weer in…
Niet bloggen maar die tijd besteden aan een leuke mama zijn of aan het nabespreken van het weekend van medewerkers.

Zo gaat dat dus in de Geefmaand, deze week.

"Wil je een lift?"

“Wil je een lift?” vroeg ik vandaag, toen ik na een dag heel hard werken, naar huis wilde fietsen en al snel iemand op een skateboard inhaalde.
“Hou je maar vast!”
Zo gezegd zo gedaan, en mijn lifter zoefde op zijn kleine wieltjes achter mijn fiets aan.
Hij was nog nooit zo snel op het station aangekomen, zei hij een paar minuutjes later. En dat was maar goed ook, want het regende.
Geefmaand dag drie, missie geslaagd…