Niet zeven dagen goede dingen doen

holding-hands-2-1309232-1278x463

Een paar jaar geleden liet ik me een paar keer inspireren door de Verdubbeldame die blogde over de Geefmaand November. Ik deed mee in 2014 en 2015. In 2016 haakte ik af en ook vorig jaar bleef het voor mij bij een eenmalige actie.

Voor mij is een maand blijkbaar heel lang.

Dit jaar heb ik er in de verte nog even aan gedacht. November 2018 was geen Geefmaand maar Verhuismaand. First things first…

Lees verder

Weggeefactie, de uitslag

Een weekje geleden vertelde ik dat ik, omdat ik geabonneerd ben op een maaltijdbox, deze nog gratis mocht weg geven aan drie verschillende mensen.

Mijn moeder, mijn zus en twee vriendinnen hadden er al eentje uitgeprobeerd en in mijn vriendenkring wist ik zo snel niet te bedenken wie ik er nog meer blij mee kon maken.

Dus tja nou oké vooruit, dan maar aan lezers van mijn blog…. Lees verder

Weeggeefactie: gratis maaltijdbox

Dit is geen gesponsorde blog. Ik doe daar niet aan. 

Het is November Geefmaand. Een paar jaar geleden deed ik daar enthousiast aan mee, dit jaar is het animo wat minder.

Maar dan nu toch een weggeefactie. Daar komt ‘ie…:

In de afgelopen maanden heb ik een abonnement gehad op een maaltijdbox. Zo eens in de twee, drie of vier weken liet ik een box bezorgen. Daar zaten dan de ingrediënten in voor drie gerechten. Die gerechten koos ik zelf, in de periode voordat de box bezorgd werd, uit per week uit 12 mogelijkheden: wel of niet vega, kip, vlees of vis en variërend in bereidingstijd en type keuken. Wel of niet oosters. bijvoorbeeld.

Ik vond het leuk dat (bijna) alle ingrediënten regionaal en bio zijn en dat je niet met half opgemaakte ingrediënten blijft zitten die je vervolgens nooit meer gebruikt. Ook vond ik het leuk en gemakkelijk om eens wat anders te proberen dan mijn standaard repertoire aan maaltijden. Lees verder

Kledingbudget over

Dat hadden we. Zo’n 80 euro over 2016.
En we hadden misschien wel niet persé kleding nodig…. maar….. na 3 jaar minimaliseren en alleen kopen “wat nodig is” en dan ook nog eens bijna alles tweedehands of “gewoon goedkoop”, kochten we handgemaakte kleding. Wat een stomme benaming is want ook kleren die je bij de ketens kunt kopen zijn handgemaakt, alleen met minder plezier dan deze… De kleding is dan ook wel iets duurder maar gegarandeerd kinderarbeid- en slaafvrij, ook wat waard….

Maar goed. We kochten een jurk voor de mini en een rok voor de maxi. Van de trotse maakster zelf. In haar eigen winkeltje.

Als je iets koopt bij een kleine zelfstandige doet deze van binnen een happy little dance. Zei deze zelfstandige.

Oh ja. We gaven ook nog een tientje aan een meneer die dat zichtbaar harder nodig had dan wij. En we hebben nieuwe sokken. Er waren overal lampjes. En een reuzenrad maar daar gingen we niet in.

Ja. Best leuk af en toe, om samen de stad in te gaan.

Wat ik me in 2014 voornam

Ik ben dus heel heel heel goed in voornemens maken. Voornemens om een beter mens te zijn, een mooier leven te leiden etcetera etcetera. Daarvoor heb ik geen jaarwisseling nodig.

Voornemens maken is vooruit kijken en dromen. Dromen om dat éne geweldige doel te bereiken. Mensen die goede voornemens maken ontroeren me om die reden. Ze dromen immers. Ze dromen over dat geweldige sexy lijf dat ze komende zomer zullen hebben als ze iedere maand die paar kilo’s afvallen. Dat ze daarmee over het strand paraderen en hun echtgenoot verleiden. Ze dromen van die prachtige reizen die ze gaan maken als het ze lukt om iedere maand dat éne bedrag te besparen. Of die nieuwe keuken. Dat mooie leven waarin ze minder hoeven te werken.
Ik vind het fantastisch, mensen die voornemens maken. En dat ze dan ook ruiterlijk durven toe te geven dat het niet gelukt is, dat vind ik ook heel mooi. Niks geen smoesjes, soms bij voorbaat al.. Nee… gewoon lekker erin springen en er het beste van maken.

Ook ik droom, ik droom me wat af!

Ik maakte dit jaar al veel voornemens. Ik ben daar immers erg goed in. Ik nam me van alles voor en veel doelen bleken toch wel wat te hoog gegrepen. En nee ik ben niet teleurgesteld en vind ik mezelf allerminst een loser. Ik ben gewoon ik, een mens, fouten makend, dromend, wensend, levend.

Budgetteren: 100% gelukt!
In 2014 veranderde er niets en alles doordat ik op mijn uitgaven begon te letten. Braaf werk ik nog steeds zo eens in de twee weken mijn huishoudboekje bij. Op zo af en toe een tientje na weet ik me prima aan mijn maandbudgetten te houden en ik bespaarde honderden.. nee… duizenden euro’s. Ik geef nu immers maandelijks €850 minder uit dan aan het begin van het jaar. En in 2013, toen ik het geld vrolijk om me heen strooide, waren mijn uitgaven nóg veel hoger…
Inmiddels heb ik een jaarbudget vastgesteld en ik heb er alle vertrouwen in, dat ik ook in 2015 op deze voet doorga.
Ik heb ook een droom, een doel dat ik wil bereiken met dit budgetteren. Ik wil zonder restschuld gaan wonen in een huis dat bij ons past. En ik wil vrijheid: vrijheid om te kunnen kiezen hoe ik mijn leven inricht: Werken of niet? Reizen? Een beetje lekker niksen in de zon?

Fietsen naar het werk: gelukt!
Ik was dus niet uit die auto te slaan, hè? Echt niet… Iedere dag verzon ik wel een smoesje waarom het toch echt wederom met de auto moest. Bijvoorbeeld omdat ik nog even boodschappen moest doen. Omdat ik bijna te laat was. Omdat ik zeker wist dat ik niet dat éne kwartiertje vroeger weg kon gaan van kantoor. Omdat het regende. Omdat het waaide.
En nu…? Zelfs deze maand, in december, ging ik met de fiets naar kantoor. Ik kocht die E-bike en een klein stemmetje in mijn achterhoofd riep: “Wedden dat dit een miskoop gaat zijn omdat je tóch met de auto naar het werk zal gaan??!”. Maar… niets bleek minder waar…!
Ik ontdek steeds meer het voordeel van fietsen naar het werk. Het is goedkoper. Ik sta minder stil in de avondspits. Ik hoef niet meer te zoeken naar een parkeerplekje. En het is ook gewoon héél fijn om ook op werkdagen lekker af en toe buiten te zijn…!
Er zijn verschillende redenen waarom ik wilde gaan fietsen naar het werk. Omdat het beter is voor het milieu. En voor mijn gezondheid: zowel fysiek als mentaal. Ook omdat het goedkoper is. De belangrijkste reden is echter omdat ik een voorbeeld wil zijn voor mijn dochter. Dat ze leert dat je soms ergens moeite voor moet doen. Om ergens te komen, bijvoorbeeld. En dat er zoiets bestaat als het weer, waardoor je nat regent of wegwaait.

Iets meer structuur in het huishouden. Oké.. ietsjes dan…!
Wat ook enigszins lukte, is meer regelmaat in de uitvoering van mijn huishoudelijke taken. Ik probeerde iedere week een kastje op te ruimen, maar dat was toch echt te veel gevraagd. Ik maakte lijstjes en raakte ze kwijt. Na zoeken en uitproberen, vond ik eindelijk een modus die bij me paste. Een zelfgemaakt lijstje met taken die dagelijks, wekelijks of minder frequent terugkomen. Met – jaja – af en toe nog steeds die extra taak, zoals bijvoorbeeld een kastje uitruimen…
Ik ben nog steeds aan het zoeken naar hoe ik meer regelmaat krijg in het huishouden. Aan de andere kant zal ik nooit een goede huisvrouw worden. Ooit…óóit… ga ik een schoonmaakster nemen!

Hard trainen om meer in vorm te komen… met hangen en wurgen een beetje…
Ik wil heel heel graag meer in vorm komen zodat ik wat moeilijkere, fysiek zwaardere beklimmingen te doen. Ik ging keihard aan de slag met een trainingsschema. Wat lukte, was het wekelijks in het weekend trainen. Dat is nog steeds meer dan dat ik tevoren deed.
De bedoeling was echter dat ik twéé keer per week naar de klimhal zou gaan. Die tweede keer is niet gelukt. Het plan was om door de weeks één uurtje te “spijbelen” op kantoordagen om in de klimhal heel efficiënt te gaan trainen. Dat schoot er echter meestal bij in: ik was er welgeteld drie keer. Ook deed ik mijn buikspieroefeningen en push-ups de éne week fanatieker dan de andere.
Op zich is dat heel begrijpelijk: ik werkte keihard in de afgelopen drie maanden. Het is echter nog niet te laat: ik ben méér in vorm dan een jaar geleden en als ik er de komende maanden nog effe flink tegenaan ga, hang ik glimlachend aan de rots!

Meer relaxen, meer glimlachen, meer aandacht schenken aan de wereld om me heen.
Het was eigenlijk niet eens echt een voornemen… Ik liet me uitdagen door mijn deelname aan de Geefmaand om iedere dag iets te geven. Van alle grootse ideeën kwam vanwege alle werkdruk niets, maar ik leerde daardoor misschien wel des te meer, namelijk dat je héél blij kunt worden van het geven van een glimlach of een complimentje.
Nu is het bijna een maand later… en… jà er is “iets” van blijven hangen, merkte ik toen ik vanmorgen voorrang gaf aan een mevrouw. En er een glimlach bij kado gaf. Ook had ik het gisteren in alle kerstdrukte prima naar mijn zin in de supermarkt.
Dus ja, ik knoop het opnieuw in mijn oren… blijven glimlachen, blijven zien, blijven geven!

Wat ik me voornam en niet deed.
Nee ik verkocht mijn huis niet, het bleef bij plannen. En ook ben ik nog steeds niet handig met de naaimachine. Ik ging minder vaak een weekendje weg dan ik wilde, zeker in het najaar kwam het er niet van. Ik maakte minder tijd vrij voor goede doelen dan ik wilde. Ik was (te) veel avonden thuis omdat ik niet de moeite nam om leuke dingen te plannen met vrienden of vriendinnen. Mijn huis was vaak een grote rotzooi (hoewel minder vaak dan een paar jaar geleden). Ik besteedde minder tijd aan gekke 1011001 doelen.
Hoewel ik wel taarten bakte voor Zonnekinds’ verjaardag, kwam het er (nog) niet van om een nieuwe fotoshoot te maken, echt stom van me want ach ze groeit zo hard…
Verder vroeg ik ook dit jaar nauwelijks om hulp, ook niet als ik het eigenlijk wel echt nodig had. Ik nodigde niet veel vrienden uit om te komen eten en er werd amper gebarbecued. Ik ben geen sociaal beest geworden in 2015.
Ik ging niet naar Groningen, Brugge, Venetië, Corsica, Boedapest, Schotland, Noorwegen of Spanje. Ook niet naar Cyprus. Geen opera, geen kanotrip, geen sneeuwpop, geen dagje zeilen. Ook deed ik geen cursus over een onderwerp dat niet zo vanzelfsprekend is, ik poetste mijn Frans niet op, ik keek geen Franse film zonder ondertiteling, ik ging niet een dagje vliegeren.
Ik gaf geen zelfgemaakte bloemetjes weg. Slechts 10 boeken gaf ik weg, dus nog 40 te gaan. Ik zaaide niet stiekem zaadjes van zonnebloemen. Ik ging niet pottenbakken en ik ruimde mijn zolder niet op. Er is nog steeds geen naambordje en ik werd geen bloeddonor. Dat laatste probeerde ik overigens wel, maar ik vergat de afspraak en was te lui om even opnieuw contact op te nemen.

Kortom, er blijft nog wel wat staan voor volgend jaar….

Ik wens jou toe dat je véél voornemens maakt!

Ben ik nou verlegen??!

Ik ben een onverlegen type.

Dacht ik…

Natuurlijk af en toe een beetje onbehaaglijk in sommige sociale situaties. Maar na jarenlang voor de meest diverse groepen te hebben gestaan als trainer en bovendien al heel wat zakelijke gesprekken en presentaties te hebben gegeven, soms zelfs voor een hele zaal, ben ik niet iemand die op haar mondje gevallen is.

Maar het is nu dus Geefmaand, he?

En ik doe daaraan mee.

Geen megalomane weggeefacties van tientallen zelfgemaakte zelfingepakte vondeling gelegde kadootjes. Ook geen haastig in elkaar geflansde sponsoracties.

Ik gaf overigens wel al wat kadootjes hoor. Maar vanwege een tijdelijke verdubbeling van mijn werkuren, is het vooral een kwestie van veel complimentjes, glimlachen etcetera uitdelen.

En tot mijn verbazing kom ik erachter dat ik daar verlegen van word… Ik??!!

Vandaag bijvoorbeeld, toen ik getankt had.
Ik keek de tankstationmeneer met een glimlach aan, écht aan, en wenste hem een hele fijne avond en vertelde hem bovendien dat ik het zo leuk vond dat hij me nog even wees op de aanbieding.

(natuurlijk weet ik bést dat ze dat gewoon moeten doen van hoofdkantoor, en dat dat gecontroleerd wordt door mystery shoppers… maar ach… ’t was toch aardig dat hij me erop wees??!)

Als je dus mensen wat bewuster aankijkt, duurt het oogcontact wat langer dan “normaal” en gebeurt er ook vanalles. Gewoon een uitwisseling van menselijk contact, meer niet. Maar daar word ik dus verlegen van… mensen reageren daar dus op, op oogcontact. En ik ook weer daarop en zo perpetuum mobile…

Zo leer ik opeens een nieuwe kant van mezelf ontdekken. Misschien maak ik “in het dagelijkse leven” wel helemaal niet zo veel oogcontact, vermijd ik dat een beetje?

Nou zulke dingen. Daar ga ik op letten en daar leer ik van.