De mooie dingen in de afgelopen weken

Een trein in het bos

Een paar dagen geleden las ik het blijmakerslijstje van Minimal Dutchie Anja. Anja gaf mij nog een eervolle vermelding, heel lief. Maar dat was niet waarom ik het zo fijn vond om om haar blogartikel te lezen. Ze herinnerde me eraan om vooral te blijven stil staan bij alle dingen in mijn leven die me goed doen, waar ik blij van word.

Doorgaan met het lezen van “De mooie dingen in de afgelopen weken”

We gaan tóch…

We nemen de laptop mee, lieve inbreker. De kleren zijn bijna allemaal jaaaren oud, de afgelopen acht jaar heb ik geen meubels gekocht, ik zet koffie in een perculator en de tv is kapot. Dus succes met het vinden van waardevolle spullen….

Ik heb weer niks gereserveerd of zo en ik weet dat dat eigenlijk wel nodig is in Frankrijk in de meivakantie. Want de Fransen hebben óók vrij. Maar de Belgen en de Engelsen niet, dus we gaan ervoor. Een klein camperbusje past overal, immers, en als echt alle campings vol zijn dan gaan we gewoon ergens “wild” staan en eens in de drie dagen naar een zwembad.

Het komt altijd goed. Dat weten we inmiddels wel.

Doorgaan met het lezen van “We gaan tóch…”

Verzamelen? Nee, dank u!

Toen ik nog een meisje was, verzamelde ik een tijdlang “olifantjes”. Echt hele lelijke witte nep-porceleinen, die je bij de Blokker kon kopen. En ook mooie, van steen bijvoorbeeld. Ik had grote en kleine, van hout en van glas.

“Beeldjes” noemden we ze. Mijn zusje spaarde poezen. Zo deed ieder kind wel wat. Er waren ook kinderen met gigantische verzamelingen smurfen. Van plastic. En ik kan me de flippo’s ook nog heel goed herinneren. Ik had er niet zo veel want wij aten geen gigantische hoeveelheden chips, en dan ook nog eens niet van het “goede” merk….

Ik heb nog steeds twee of zo olifantjes, van vroeger. Twee is meer dan genoeg en misschien wel te veel.

Mijn oma verzamelde postzegels en munten. Ze kocht voor alle kleinkinderen een tijdlang eerste-dag-enveloppen. En wij scheurden van alle enveloppen de postzegel af. Tegenwoordig zie je ze niet zo veel meer, postzegels. Ik in ieder geval niet. Ik krijg bijna alleen maar rekeningen en zo, altijd uit “port betaald”- zendingen.

Doorgaan met het lezen van “Verzamelen? Nee, dank u!”

Twee keer luxe.

Een natuurkampeerterrein, ga er naartoe! En als je niet van kou en behelpen houdt, ga dan in mei of in juni. Het is er fantastisch. Voor leuke mensen dan, he? Als je geen leuk mens bent, blijf dan maar weg. Want naar natuurkampeerterreinen gaan alleen maar leuke mensen. Echt. Wij bijvoorbeeld….

En er is ook natuur. Zomaar. Gratis. Je wandelt er zo naartoe. De grens tussen kamperen en natuur is nergens zo vaag als bij een natuurkampeerterrein. Zo wandelden wij rondom de Kuinderplas (want daar waren we) en aan de overkant van die plas vond ik gewoon nog een aantal plekken voor tenten. Alleen wandelend te bereiken, of met een bootje. Daar heb je overigens géén wc, géén waterpunt. Moet je effe voor varen of een kuiltje graven…

Doorgaan met het lezen van “Twee keer luxe.”

Koekenpan

We zijn op een natuurkampeerterrein in oostelijk Flevoland, daar waar het nauwelijks te zien is dat er vroeger een Zuiderzee was.

Ik kan even niet opzoeken hoe het gebied heet. Want geen Internet. Ik schrijf deze blog offline. We zijn offline. Heerlijk.

Oh ja. Noordoostpolder.

Winterkamperen is de ultieme mindfulness in de praktijk. Leven in het moment. Met Pippa erbij is zelfs het keukenkastje opendoen geen vanzelfsprekendheid.

Van de bank opstaan kan niet. De tafel moet opzij of op zijn minst naar voren zodat ik eronderdoor kan. Daar ligt nu Pippa. Die dus opzij moet en opzij is níet op de bank. Dan kan het kastje open….

En nee dat is niet vervelend. Dat is hoe het is. We hebben geen haast.

Doorgaan met het lezen van “Koekenpan”

Donderdagochtend

Het vriest, het is best fris. Máár…. de zon schijnt.

 

I love it.

 

Ik kies ervoor om me niet aan te sluiten bij de ochtendroedel in het bos. Best gezellig hoor, maar stilte is fijn.

We gaan het bos al snel uit. Een cache lokt me een open natuurgebied in. Lekker in het zonnetje. Blauwe lucht. Weinig wind. Ja. Fijn.

Pippa boft. Ze vindt een bal. Blij komt ze me de bal brengen. Ik rol hem weg, zij rent erachteraan. Maar niet te vaak: remmen, wenden en draaien is niet goed voor puppenlijven.

Doorgaan met het lezen van “Donderdagochtend”

Een dagje schatzoeken

Het was een prachtige zonnige zaterdagmiddag en na al die nattigheid en storm van de laatste tijd, was die zon voldoende aanleiding om een middagje te gaan geocachen.

Ik heb de directe omgeving van ons huis al zo’n beetje leeg gegraasd, dus gingen we een half uurtje naar het zuidwesten om daar op zoek te gaan naar wat kindvriendelijke caches. Om de middag extra aantrekkelijk te maken voor Zonne, maakte ik een mini-grabbelton. Per gevonden schat mocht ze grabbelen. de “prijzen” varieerden van een centje voor in de spaarpot en tien minuutjes extra televisietijd tot een snoepje of een stukje kaas.

We vonden maarliefst veertien caches. Hieronder de hoogtepunten…:

Doorgaan met het lezen van “Een dagje schatzoeken”

Externe dagen zonder haast

Externe dagen, dat zijn voor mij de dagen dat ik zakelijk op pad ben. Vroeger had ik minimaal één zo’n dag per week, maar meestal twee. Soms bleef ik ergens op een handige plek slapen tussen twee externe dagen in. Per dag had ik dan twee tot vier zakelijke afspraken. Om een presentatie te geven, een workshop, een brainstormsessie te leiden of om mezelf voor te stellen als de beste keuze voor een nieuwe opdracht….

Vier afspraken, dat was altijd heel erg pittig. Ik kwam alle files van Nederland tegen. En als ik dan door het verkeer of doordat een afspraak uitliep, achter raakte op schema dan had ik de hele dag haast.

Doorgaan met het lezen van “Externe dagen zonder haast”

Thuis is óók fijn….

image

Van kamperen en buiten zijn in de winter, word je moe. Fysiek moe. Ik wel, in ieder geval…
Nou is er op zich niks mee met moe natuurlijk….

Toch…. hoe fijn ik die (maarliefst… hm…) twee dagen van het “vrije leven” ook vond, ik ben blij dat ik vannacht weer gewoon binnen slaap. Geen gedoe meer met bijna-koude voeten ’s nachts, en natuurlijk die koude neus…

Ik denk overigens ook dat ik de afgelopen nachten wat lichter geslapen heb. Want niet helemaal legaal, immers, om “ergens” op een parkeerplaats mijn campertje neer te zetten…

Ook is er de kans op ongewenst bezoek wat groter dan in mijn eigen warme bed…. Doorgaan met het lezen van “Thuis is óók fijn….”

Een avonturendag

Gisteren had Zonne haar allereerste klimwedstrijd. Ze hoopte maar dat ze niet laatste werd en dat lukte. Ze deed het helemaal niet slecht!

De wedstrijd was in Amsterdam, en aangezien de weersvoorspellingen voor dit weekend eindelijk eens wat zon lieten zien, omdat die wedstrijd gewoon de hele dag duurde èn omdat pups niet welkom zijn in klimhallen, gingen we met de Sunnybus. Dan kan Pippa gewoon mee en heerlijk comfortabel chillen in het busje, waar ik dan zo af en toe naar toe kan.

Het plan was om te gaan slapen in Muiden. Een plekje uitgezocht met de app die me informeert over handige plekken om een nachtje te bivakkeren met de camper. Maar blijkbaar was er iets te doen in Muiden want het puilde uit. Inclusief alle parkeerplaatsen. Dat ging ‘em niet worden, dus…. Doorgaan met het lezen van “Een avonturendag”

Daglicht in december….

Wist je dat na vandaag, de zon alweer wat later ondergaat?

Kijk maar in de tabel…. vandaag is de zonsondergang om 16.27 uur, morgen gaat de zon om 16.28 uur onder.

Toch duurt het nog even tot de kortste dag. Dat is namelijk pas de 21e. En daarna gaan de dagen weer lengen.

De donkerte in de ochtend blijft nog even toenemen, dus…

Ik downloadde een paar dagen geleden – zoals ieder jaar – de app waarin ik kan bijhouden hoe het gaat, met dat daglicht. Daar word ik namelijk ieder jaar blij van. Lees maar: in 2017, 2016, 2015

Doorgaan met het lezen van “Daglicht in december….”

Schatzoeken, cache 5 – 11

Spoiler alert voor mensen die aan geocaching doen: foto’s en tekst geven de locatie weg.

Cache 5.

De cache “Via Gladiola 2 * 101e * ligt vlak bij de weg naar Zonnes school. Het lijkt me een leuk idee om deze cache een keertje samen met haar en een eventueel vriend(innet)je te doen. Ik heb echter gemerkt dat het voor een zesjarig meisje nog best lastig kan zijn, zo’n cache. Ze wil de schat graag eerder vinden dan ik, maar ze heeft nog niet zo’n goede “zoekogen”.

Vandaar dat ik dacht dat ik deze cache misschien maar eens moest voorbereiden.

Hij staat aangemerkt als “makkelijk te vinden” “makkelijk terrein” en “medium formaat”.

Dat moet lukken… bedacht ik me…

Doorgaan met het lezen van “Schatzoeken, cache 5 – 11”

Hondenleven deel 4: Een schat zoeken.

Het was hondenweer. Het regende de hele dag, behalve dan tussen half negen en half tien, toen ik met Pippa het bos in was.

De kou kroop echter tijdens deze wandeling mijn lijf in om er niet meer weg te gaan. Van de weeromstuit zette ik de verwarming wat hoger terwijl ik mijn dagelijkse werkdingen deed.

Gelukkig hebben we een tuin. Ik kan er dus voor kiezen om Pippa gewoon even de tuin in te laten. Dan hoef ik mijn lekkere warme sloffen niet uit te doen. Pippa is inmiddels vier en een halve maand oud. Ze is redelijk zindelijk maar dat is ze vooral omdat ik haar gewoon heel regelmatig even naar buiten stuur om een plasje te doen. Ze kent de woorden “plasje doen” inmiddels goed en ze weet dat ze het beste in mijn zicht kan blijven als ze plast, zodat ze ook een beloning krijgt als ze binnen komt.

Doorgaan met het lezen van “Hondenleven deel 4: Een schat zoeken.”