’t Is maar een dier….. toch…?!

20181023_1936058889302569189597080.jpg

Pippa ging onder het mes. Ze heeft immers haar eerste loopsheid achter de rug en ik hoef dat niet persé ieder half jaar mee te maken. Er zijn al genoeg ongewenste honden in deze wereld, dus een nestje van haar – hoewel dat vast geweldige puppies zou geven – was niet echt een ambitie. Bovendien hebben niet gesteriliseerde teefjes een grote kans op melkklierkanker en daar zit ik niet persé op te wachten….

Dus bracht ik haar gisteren naar de dierenarts. Na nog wat telefonisch overleg naar aanleiding van een iets afwijkende bloedwaarde besloten we dat de operatie door zou gaan. Pippa zou onder narcose gaan het het zou vast wel goed gaan.

…. toch…?

Doorgaan met het lezen van “’t Is maar een dier….. toch…?!”

Deze week

Voor mij is het heel gewoon om in iedere schoolvakantie weg te gaan. In ons ouwe huis was ik immers liever zo weinig mogelijk en eigenlijk gold dat ook voor de twee woningen die ik daarvóór bewoonde. Behalve zeven jaar geleden, toen Zonne op een prachtige zondagmiddag van de herfstvakantie geboren werd, was ik in de afgelopen 20 jaar dus gewoon altijd in Frankrijk, in de herfstvakantie. Aan het klimmen. Ik heb daarvan genoten en ik kijk uit naar een volgende keer.

Vorig jaar bleven we voor het eerst thuis en ondanks dat dat toen tegenviel en ik me voornam dat we dit jaar wél weg zouden gaan, bleven we ook dit jaar thuis. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen: dan is alle onrust rondom de verhuizingen voorbij. 

Doorgaan met het lezen van “Deze week”

Geluk

Een rustigaandagje

Vorige week was een hectische week voor mij maar zeker ook voor Zonne: weer naar school; nieuwe juffen, zelf naar school fietsen in plaats van achterop – en dat vindt ze nog heel spannend – , twee zwemlessen, twee dagen BSO en twee speelafspraakjes. We hebben elkaar dus niet zo veel gezien, in ieder geval veel minder dan normaal en bizar veel minder dan in de vakantie.

Dat kon ook niet. Ik had het druk met nieuwe en bestaande opdrachten en moest ook nog even een huis inpakken en spullen weg gooien. Ook op zaterdag, want toen kreeg ik hulp en reden we tweemaal met een volle aanhanger (en dat was geen kleintje) via de kringloop naar de milieustraat, terwijl Zonne een oppas had in ons boshuisje.

Meestal gaan we op zondagochtend sporten. Maar niet deze zondag. Het was gisteren een rustigaandag.

Doorgaan met het lezen van “Geluk”

Jongleren in de zomer van 2018.

2018-05-28 08.33.15.jpg

De eerste bal: ongepland op vakantie omdat het leuk is. En klimmen.

Ik houd van erop uit gaan, zonder doel, zonder plan. Gewoon met de Sunnybus. Het mooie weer achterna. Vandaag bedenken waar we morgen heen gaan. Me laten inspireren door toeristische apps of de lokale VVV of het landschap, en zo de mooiste plekken bezoeken. Me laten verrassen door waar we zijn.

ik houd van zwerven door bossen, schatzoeken en ik hang graag aan rotsen tijdens mijn vakanties…

Als ik alleen rekening zou hoeven te houden met wat ik zelf leuk vind dan was het allemaal heerlijk overzichtelijk.

De tweede bal: het ondernemerschap.

Eigenlijk past mijn manier van op vakantie gaan perfect bij mijn werk. Zo weet ik vandaag bijvoorbeeld nog niet precies of ik inderdaad over een week of twee “helemaal vrij ben”. En daarmee bedoel ik dan: ik weet nu nog niet of ik over twee weken niet nog even een tussenrapportje of uitgebreid voorstel moet schrijven. Als dat dan nodig is dan moet dat eerst en kan ik nog even een dag of twee níet op vakantie.

Een ondernemer is nooit écht met vakantie. Ik niet, in ieder geval… Ik moet toch echt wel twee of drie keer per week mijn emails checken om te zien of er iets belangrijks is waar ik echt Vandaag Nog Op Moet Reageren.

Nu gaat dat natuurlijk steeds makkelijker. Een jaar of vijf geleden kocht ik nog een SIM-kaart in het land dat we bezochten.
Oké in Frankrijk, laten we eerlijk zijn, ik ben niet zo heel orgineel qua vakantiebestemming….

Doorgaan met het lezen van “Jongleren in de zomer van 2018.”

De zon vieren en de rest ook.

Het wordt een prachtig weekend. En we hebben iets te vieren:

  • De zon schijnt.
  • Pippa is een Grote Hond geworden. Ze beleeft haar eerste (en laatste…) loopsheid. Da’s niet zo praktisch maar toch wel een mijlplaatje…. géén puppy meer.
  • Er zit een “verkocht”- sticker op het bord in onze tuin.
  • We gaan naar een heel leuk nieuw huis in het najaar.
  • In de nazomer en vroege herfst wonen we dik twee maanden in een huisje in het bos.
  • Ik heb het liefste kind van de wereld.
  • Die vanmiddag een prachtig schoolrapport mee naar huis krijgt. Ik weet het zeker.
  • Die bijna haar eerste zwemdiploma binnen heeft.
  • Ik plande vandaag drie weken vrij omdat blijkt dat de opdrachtgevers van mijn doorlopende projecten dan sowieso óók op vakantie zijn.
  • Het leven mensen, het leven, YEAH!
  • Had ik al gezegd dat het mooi weer is?
  • En oh ja. Niet echt om te vieren. Maar we wonen nog steeds naast herrie-buren die bovendien komende week hun asbestdak gaan saneren waardoor we drie dagen gedwongen binnen moeten blijven. Reden om de buitentijd maar eens even van te voren al te compenseren.
  • We hebben een Sunnybus en die biedt altijd mogelijkheden.
  • Het is nog laagseizon op veel campings. Nog één week tegen redelijke tarieven kamperen dus!
  • Ik heb heel hard gewerkt en dat mag beloond worden.

Doorgaan met het lezen van “De zon vieren en de rest ook.”

Koekenpan

We zijn op een natuurkampeerterrein in oostelijk Flevoland, daar waar het nauwelijks te zien is dat er vroeger een Zuiderzee was.

Ik kan even niet opzoeken hoe het gebied heet. Want geen Internet. Ik schrijf deze blog offline. We zijn offline. Heerlijk.

Oh ja. Noordoostpolder.

Winterkamperen is de ultieme mindfulness in de praktijk. Leven in het moment. Met Pippa erbij is zelfs het keukenkastje opendoen geen vanzelfsprekendheid.

Van de bank opstaan kan niet. De tafel moet opzij of op zijn minst naar voren zodat ik eronderdoor kan. Daar ligt nu Pippa. Die dus opzij moet en opzij is níet op de bank. Dan kan het kastje open….

En nee dat is niet vervelend. Dat is hoe het is. We hebben geen haast.

Doorgaan met het lezen van “Koekenpan”

Donderdagochtend

Het vriest, het is best fris. Máár…. de zon schijnt.

 

I love it.

 

Ik kies ervoor om me niet aan te sluiten bij de ochtendroedel in het bos. Best gezellig hoor, maar stilte is fijn.

We gaan het bos al snel uit. Een cache lokt me een open natuurgebied in. Lekker in het zonnetje. Blauwe lucht. Weinig wind. Ja. Fijn.

Pippa boft. Ze vindt een bal. Blij komt ze me de bal brengen. Ik rol hem weg, zij rent erachteraan. Maar niet te vaak: remmen, wenden en draaien is niet goed voor puppenlijven.

Doorgaan met het lezen van “Donderdagochtend”

De kerstplannen

Morgen is het kerst en dat vieren we “zoals het hoort” met de familie.
Zelfs de zus met de heupen komt dus dat wordt pret voor tien….. …. ……… ….!

Maar ECHT ik ben heel dankbaar en zo, hoor. Dat ik ze heb, in goede gezondheid. Echt.
Ik zie gewoon altijd een beetje op tegen het familiegebeuren maar dat ligt aan mij.

Ik tel mijn zegeningen heus wel. Vooral dat ik geen schoonfamilie heb vind ik erg fijn zo met de feestdagen….

Anyway. Daarna wordt het leuk.

Doorgaan met het lezen van “De kerstplannen”

Daglicht in december….

Wist je dat na vandaag, de zon alweer wat later ondergaat?

Kijk maar in de tabel…. vandaag is de zonsondergang om 16.27 uur, morgen gaat de zon om 16.28 uur onder.

Toch duurt het nog even tot de kortste dag. Dat is namelijk pas de 21e. En daarna gaan de dagen weer lengen.

De donkerte in de ochtend blijft nog even toenemen, dus…

Ik downloadde een paar dagen geleden – zoals ieder jaar – de app waarin ik kan bijhouden hoe het gaat, met dat daglicht. Daar word ik namelijk ieder jaar blij van. Lees maar: in 2017, 2016, 2015

Doorgaan met het lezen van “Daglicht in december….”

Hondenleven deel 4: Een schat zoeken.

Het was hondenweer. Het regende de hele dag, behalve dan tussen half negen en half tien, toen ik met Pippa het bos in was.

De kou kroop echter tijdens deze wandeling mijn lijf in om er niet meer weg te gaan. Van de weeromstuit zette ik de verwarming wat hoger terwijl ik mijn dagelijkse werkdingen deed.

Gelukkig hebben we een tuin. Ik kan er dus voor kiezen om Pippa gewoon even de tuin in te laten. Dan hoef ik mijn lekkere warme sloffen niet uit te doen. Pippa is inmiddels vier en een halve maand oud. Ze is redelijk zindelijk maar dat is ze vooral omdat ik haar gewoon heel regelmatig even naar buiten stuur om een plasje te doen. Ze kent de woorden “plasje doen” inmiddels goed en ze weet dat ze het beste in mijn zicht kan blijven als ze plast, zodat ze ook een beloning krijgt als ze binnen komt.

Doorgaan met het lezen van “Hondenleven deel 4: Een schat zoeken.”