Vallen en opstaan: sporten

Zoals u weet probeer ik een paar kilo’s kwijt te raken: onlangs stond ik op de weegschaal en wees deze dik 63 kilo aan. Dat is objectief gezien niet te veel voor mij, maar het was wèl meer dan dat ik ooit gewogen heb en die extra kilo’s waren ook behoorlijk zichtbaar aanwezig in de buik-regio. Ik vond het dus wél te veel: het is een gewicht (en extra lichaamsvorm) dat niet bij me past.

Klik hier om te lezen wat ik nog meer bedacht heb

Twee oude mannen

Oude vrienden. Allebei de zeventig wel gepasseerd. Eentje met pet, de andere met stralend witte haren. Ik heb het ze niet gevraagd maar waarschijnlijk klommen ze al in de tijd vóór de crashpad. Ze zagen ze komen, die klimmers met zo’n gekke valmatras op hun rug. Wat een flauwekul.

Maar nu…. de gewrichten wat strammer…. eentje met een ondersteunende rugbrace om… en toch ook maar zo’n crashpad. Een triple. Ook die crashpads zijn inmiddels voor oldskool boulderaars.

Lees verder

Je dromen leven tot de dood erop volgt

david.png

Davidlama.com

Balans tussen werk en vrije tijd: 20 jaar geleden

Rond de eeuwwisseling, toen ik eindelijk wel een beetje klaar was met flierefluiten en studeren, kreeg ik mijn eerste vaste baan. Ik werkte negen uur per dag, vier dagen per week. De éne week werkte ik van maandag tot en met donderdag, de andere week van dinsdag tot en met vrijdag. Het was een baan met veel werkdruk. Vaak werkte ik nog wel wat uurtjes over.

Door ook deze uren zo nu en dan op te nemen, had ik iedere twee weken een lang weekend van vier of zelfs vijf dagen vrij. Ik was in dat bedrijf de enige die koos voor het opnemen van vrije uren voor de overuren. Het was geen goed betaalde job; mijn collega’s kozen liever voor geld dan voor tijd. Ook niets mis mee natuurlijk, maar ik was verliefd geworden op het rotsklimmen.

Het is niet iedereen gegeven om zo’n passie te vinden maar ik vond hem wel. Voor mij was klimmen belangrijker dan geld. Ik ging dus naar Frankrijk, Duitsland, Luxemburg of België, tijdens zo’n werkpauze van vier of vijf dagen.

Lees verder

Doelen voor 2019: hoe het gaat met het sporten.

20190216_0905381304888010751591912.jpg

Eén van de meest gemaakte goede voornemens voor ieder nieuw jaar zal ongetwijfeld zijn dat er meer gesport zou moeten worden.

En ik denk ook zomaar dat “meer sporten” één van dé voornemens is die bij veel mensen binnen een maand sneuvelt.

Dat geldt ook voor mij. Sporten loopt weliswaar als een rode draad door mijn leven en het is zelfs een wezenlijk onderdeel van mijn identiteit, maar ik gaf er al jaren veel minder tijd en aandacht aan dat dat ik wilde. Als je jezelf “een klimmer” noemt, dan moet je af en toe ook wèl aan rotsen of (in Nederland) plastic grepen hangen. Eens per week een paar uurtjes is daarvoor wel wat weinig. Vind ik dan…..

Net zoals bij driekwart van alle Nederlanders, nam ook ik me dus voor om dit jaar meer te gaan sporten.

Lees verder

Hangin’ around….

ima

Van 1996 tot en met 2011 gaf ik training aan kinderen en pubers. In eerste instantie gaf ik klim-les om te bezuinigen op kosten die als ik maakte: per training kreeg ik één keer gratis entree terug. Als arme student zei ik geen “nee” tegen deze mogelijkheid om te besparen.

Twee jaar later kwam er een klimhal in mijn eigen stad. We konden niet wachten tot deze open ging: toen de hal in aanbouw was stonden we regelmatig met onze neus tegen de ramen te kijken.

Zo ontmoette ik de toenmalige eigenaar. Hij vroeg ons of we wilden helpen met het bouwen en dat wilden we wel. Gedurende die zomer hingen we dagelijks van 8 uur ’s morgens tot 10 uur ’s avonds in een klimgordel aan een wandje om klimgrepen op een voor ons logische volgorde in de wand te schroeven. Er gingen heel wat emmertjes grepen in, die we tot meer dan 20 meter ophesen. Zo’n emmer vol met grepen woog al snel een kilootje of 12 dus je begrijpt wel dat ik een maand later meer dan fit was…

Lees verder