Iets met een virus

Foto door Anna Shvets via Pexels

Ik dacht wel even wat leuk vrijwilligerswerk op te pakken. Wedstrijdjes organiseren. Gewoon kleinschalig. Zo’n 70 deelnemertjes in verschillende leeftijdscategoriën en niveaus. De eerste wedstrijd was een paar weken geleden en komend weekend zou de tweede van de competitie plaatsvinden. Alles was goed voorbereid door de vrijwilligers op de locatie en dat is best veel werk. Ik had de startlijsten al klaar.

Lees verder

Vallen en opstaan: sporten

Zoals u weet probeer ik een paar kilo’s kwijt te raken: onlangs stond ik op de weegschaal en wees deze dik 63 kilo aan. Dat is objectief gezien niet te veel voor mij, maar het was wèl meer dan dat ik ooit gewogen heb en die extra kilo’s waren ook behoorlijk zichtbaar aanwezig in de buik-regio. Ik vond het dus wél te veel: het is een gewicht (en extra lichaamsvorm) dat niet bij me past.

Klik hier om te lezen wat ik nog meer bedacht heb

Twee oude mannen

Oude vrienden. Allebei de zeventig wel gepasseerd. Eentje met pet, de andere met stralend witte haren. Ik heb het ze niet gevraagd maar waarschijnlijk klommen ze al in de tijd vóór de crashpad. Ze zagen ze komen, die klimmers met zo’n gekke valmatras op hun rug. Wat een flauwekul.

Maar nu…. de gewrichten wat strammer…. eentje met een ondersteunende rugbrace om… en toch ook maar zo’n crashpad. Een triple. Ook die crashpads zijn inmiddels voor oldskool boulderaars.

Doorgaan met het lezen van “Twee oude mannen”

Je dromen leven tot de dood erop volgt

david.png
Davidlama.com

Balans tussen werk en vrije tijd: 20 jaar geleden

Rond de eeuwwisseling, toen ik eindelijk wel een beetje klaar was met flierefluiten en studeren, kreeg ik mijn eerste vaste baan. Ik werkte negen uur per dag, vier dagen per week. De éne week werkte ik van maandag tot en met donderdag, de andere week van dinsdag tot en met vrijdag. Het was een baan met veel werkdruk. Vaak werkte ik nog wel wat uurtjes over.

Door ook deze uren zo nu en dan op te nemen, had ik iedere twee weken een lang weekend van vier of zelfs vijf dagen vrij. Ik was in dat bedrijf de enige die koos voor het opnemen van vrije uren voor de overuren. Het was geen goed betaalde job; mijn collega’s kozen liever voor geld dan voor tijd. Ook niets mis mee natuurlijk, maar ik was verliefd geworden op het rotsklimmen.

Het is niet iedereen gegeven om zo’n passie te vinden maar ik vond hem wel. Voor mij was klimmen belangrijker dan geld. Ik ging dus naar Frankrijk, Duitsland, Luxemburg of België, tijdens zo’n werkpauze van vier of vijf dagen.

Doorgaan met het lezen van “Je dromen leven tot de dood erop volgt”

Doelen voor 2019: hoe het gaat met het sporten.

20190216_0905381304888010751591912.jpg

Eén van de meest gemaakte goede voornemens voor ieder nieuw jaar zal ongetwijfeld zijn dat er meer gesport zou moeten worden.

En ik denk ook zomaar dat “meer sporten” één van dé voornemens is die bij veel mensen binnen een maand sneuvelt.

Dat geldt ook voor mij. Sporten loopt weliswaar als een rode draad door mijn leven en het is zelfs een wezenlijk onderdeel van mijn identiteit, maar ik gaf er al jaren veel minder tijd en aandacht aan dat dat ik wilde. Als je jezelf “een klimmer” noemt, dan moet je af en toe ook wèl aan rotsen of (in Nederland) plastic grepen hangen. Eens per week een paar uurtjes is daarvoor wel wat weinig. Vind ik dan…..

Net zoals bij driekwart van alle Nederlanders, nam ook ik me dus voor om dit jaar meer te gaan sporten.

Doorgaan met het lezen van “Doelen voor 2019: hoe het gaat met het sporten.”

Hangin’ around….

ima

Van 1996 tot en met 2011 gaf ik training aan kinderen en pubers. In eerste instantie gaf ik klim-les om te bezuinigen op kosten die als ik maakte: per training kreeg ik één keer gratis entree terug. Als arme student zei ik geen “nee” tegen deze mogelijkheid om te besparen.

Twee jaar later kwam er een klimhal in mijn eigen stad. We konden niet wachten tot deze open ging: toen de hal in aanbouw was stonden we regelmatig met onze neus tegen de ramen te kijken.

Zo ontmoette ik de toenmalige eigenaar. Hij vroeg ons of we wilden helpen met het bouwen en dat wilden we wel. Gedurende die zomer hingen we dagelijks van 8 uur ’s morgens tot 10 uur ’s avonds in een klimgordel aan een wandje om klimgrepen op een voor ons logische volgorde in de wand te schroeven. Er gingen heel wat emmertjes grepen in, die we tot meer dan 20 meter ophesen. Zo’n emmer vol met grepen woog al snel een kilootje of 12 dus je begrijpt wel dat ik een maand later meer dan fit was…

Doorgaan met het lezen van “Hangin’ around….”

Et puis

Verder en verder, vandaag. Door de prachtige Champagnestreek. 

Waar wijnranken zijn voel ik de vakantiekriebels.

image

In kleine etappes. Taartjes eten in Sezanne. Picknick in La Saulsotte.

image

We komen de Seine tegen en rijden een ander département in. Het landschap verandert van druiven in graan en bos.

Voor mij is dit bekend terrein en ik zet de navigatie uit. Het blijft toch veel leuker om op herinnering te navigeren….

De juffrouw van de camping legt niets uit. Ik moet alleen even de borg betalen voor het kaartje waarmee ik de slagboom bedien.

De ouwe hond leeft nog steeds.

De Sunnybus rijdt bijna vanzelf naar het hoekje waar we altijd te vinden zijn.

Zonne is uitgelaten. Ja… ja… nu weet ze het weer: het is Die Leuke Camping.

En een kwartiertje later staan we. Heerlijk. Ik voel me thuis en op vakantie tegelijk.

Milly-la-Forêt.

We zijn er….

image

De geur van Frankrijk.

Kijk. Zo sliepen we vannacht. En gisteren ook. Bij de kerk.

image

Het lijkt net alsof je recht door de bus heen kijkt zo ’s avonds. Maar in de praktijk valt dat erg mee.

Het nadeel van superlaagseizoen is dat alles dicht is. Het voordeel is dat eventuele regels over overnachten in je campertje op een pleintje nog veel losser worden toegepast. Hoewel ik daar ook in het hoogseizoen nog nooit een probleem mee heb gehad (of veroorzaakt…. wij laten zelfs geen gebruikt wc papiertje achter en gebruiken een schepje….).

We bezochten vrienden. En die gingen vandaag klimmen. Wij gingen mee en dus ook klimmen.
Mijn hoofd stond er niet echt naar maar hee we waren er toch. Dus oké gordel aan klimschoentjes uit een hoekje vissen, touwtje vast en hoppetee.

Ik vond het klimmen best prima. De rots was niet spekkig, wat zoveel betekent als dat er niet al duizenden voor mij waren die gepolijste kalksteen voor me achterlieten.
Maar ik genoot vooral van de overweldigend mooie natuur. En de rust. Buiten ons was er niemand. In de verre omtrek niet want de wandeling naar het klimgebied duurde een klein uurtje.

En uhm of ik een beetje uitzicht had? Doorgaan met het lezen van “De geur van Frankrijk.”

Budgetteren en samen doen

Klimmers gaan samen op vakantie. In wisselende samenstellingen. Bijna altijd wordt er samen gekookt, samen ontbeten en (dus) ook samen boodschappen gedaan. We kennen twee vaste eetmomenten per dag. De rest van de dag – tijdens het klimmen – wordt “gesnackt”: in de rugzak gaan wat stokbroden, flessen water, wat repen, fruit en de persoonlijke voorkeuren van eenieder mee. In mijn geval is dat droge Franse worst (eet ik thuis nooit, maar heerlijk bij een stuk stokbrood: hapje links met worst en hapje rechts met brood) en camembert.

Voor Zonne zijn het van die ronde nognetnietplastic kaasjes, per stuk verpakt in rood kaarsvet (u kent ze wel) en pindakaas. Totdat ze chocopasta spot bij een ander. Doorgaan met het lezen van “Budgetteren en samen doen”

Logeerkind van werkmama

Ik kreeg die nieuwe opdracht en de opdrachtgever heeft haast. Dus moet ik daarnaartoe voor de kickoff. Maandag. Ondanks dat ik altijd roep dat ik anderhalf uur voor ze inplan, lopen kickoff meetings altijd uit. En ondanks dat ik net doe van niet, houd ik daar altijd al rekening mee.
Zo begint een project, dat meestal zo’n twee tot drie maanden duurt, met een kadootje (mijn extra tijd zonder factuur) en veel vertrouwen. Dat is fijn, zo’n positief gevoel. Dan kan er later in een traject weleens iets mis gaan en krijg je vaak ruimte terug en niet meteen een boos gezicht.

Doorgaan met het lezen van “Logeerkind van werkmama”

Klimkind

We gingen naar het NJK vandaag. En jij ging ook mee.

Dat is wat me is opgevallen bij andere gezinnen, met mama èn papa..: daar blijven de kinderen vaker thuis.
Niet mee naar de supermarkt, niet mee naar dit soort evenementen. Ergens zou ik dat ook wel willen, af en toe gewoon zonder kind ergens naartoe. Lekker even snel snel. Zonder plaspauzes op onhandige momenten…. of dat ik bijvoorbeeld nog even kan napraten zonder rekening te hoeven houden met kinderbedtijd…

Maar… aan de andere kant…

Ach. Jij bent zo’n zoeteke op die wedstrijden. Jij vermaakt je wel: met je Nijn, met de Duitse boekjes die je daar ergens vindt. Door te kletsen met mensen die je nog nooit ontmoet hebt. Door stiekem toch even illegaal te klimmen, om het hoekje….

Soms zie ik je een uur lang niet zonder me een moment zorgen te maken. En dan kom je weer naar je toe. Met een pubermeisje achter je aan die voor jou de confettisliertjes draagt omdat jij je handen vol hebt met boekjes en je Nijn.

Zo heb jij er blijkbaar gewoon weer een vriendin bij.

Je weet me echt wel te vinden voor de belangrijke mama-momenten. Om even samen naar de wc te gaan bijvoorbeeld. Of als je “hommer en dorst” hebt (ofwel: zin in iets lekkers…).

Niks geen wegloopkind, zoals in het bos bij de juf. In een klimhal is immers genoeg te beleven voor jou. In klimhallen voel jij je thuis, je bent er opgegroeid en je praat er met iedereen. Het is niet alleen mijn wereld. Het is ook jouw wereld.

Tja… zei ik vandaag gekscherend. Ze kan maar beter op turnen gaan. Want als ze voor klimmen kiest heb ik het nu al te doen met haar toekomstige trainer…. met zo’n betweterige mama als ik.