Een lobby voor mezelf

Vanmorgen had ik een gesprek met iemand van de Nederlandse Klimbond. Aanleiding was mijn stuk gelopen onderhandelingen met de lokale klimhal, waar ik in de afgelopen 18 jaar als vrijwilliger werkzaam was.

Ik zei “nee” tegen een nieuwe vergoeding en ik sta daar nog steeds volledig achter. Dat je als hoog gekwalificeerde trainer nog steeds tegen onkostenvergoeding zou moeten werken in een bedrijf waarvan personeel met andere taken een hypotheek kan betalen, “omdat je het ook leuk moet vinden” in een sport die binnenkort olympisch lijkt te gaan worden, vind ik niet meer van deze tijd.

Doorgaan met het lezen van “Een lobby voor mezelf”

Op naar…

 

2015-05-15 12.39.52
Deze foto is van vorig jaar mei…

 

 

Wij gaan naar Bleau, we vertrekken lekker vandaag! Als het weer het toelaat kunnen we tot en met Pasen blijven en we gaan héérlijk de tijd nemen om van het vroege lenteweer en elkaar te genieten. En natuurlijk gaan we ook klimmen. En mensen terugzien die we niet meer zo vaak zien en die er ook zullen zijn. En misschien wel een dagje naar Parijs, gewoon omdat het kan. Om te vieren dat Zonne nu weliswaar naar school gaat maar nog niet leerplichtig is.

Vorige week legde ik vloerbedekking in de Sunnybus en ook sopten we samen de binnenkant af (…totdat Zonne – OEPS – per ongeluk in het emmertje sop stapte was ik nog niet op het idee gekomen dat die volgorde eigenlijk niet zo handig was…). En afgelopen weekend was mijn favoriete klusje aller tijden aan de beurt: het wassen van de buitenkant. Sunny past immers niet in zo’n handige wasstraat, dus moeten we met een trapje en emmertjes sop – en de tuinslang van de buren – vóór ons huis zelf aan de slag. Doorgaan met het lezen van “Op naar…”

100 happy days: 29 september – 4 oktober

Dinsdag 29 september: 

Zonnekind gaat een dagje naar het sprookjesbos met opa en oma en blijft er logeren.
’s Avonds geef ik zoals op dinsdag klimtraining. Deze keer geen oppas die om half 11 thuis moet zijn, dus ik blijf lekker lang hangen en heb het gezellig.
Thuis weer aangekomen in een leeg huis. Nee, dit is het niet meer voor mij…

Iemand missen die wel gewoon weer terugkomt, bitterzoet… maar morgen zie ik je weer!

Woensdag 30 september:

Een bezoek aan opa en oma om Zonnekind op te halen. Oma moet even weg, wat mij de mogelijkheid geeft om eens een gesprek te voeren met mijn vader. Dat gebeurt niet zo vaak. Mijn ouders worden er niet jonger op en ondanks dat ze nog erg vitaal zijn, ben ik me er erg bewust van dat hun leven eindig is. Ze worden ouder, ook mentaal. De gesprekken worden anders. Maar.. ik besef héél goed dat ik – ondanks het geharrewar af en toe, zoals in zoveel families – mezelf gelukkig mag prijzen. Ze zijn er. Dat is genoeg.

Twee ouders die er nog altijd voor mij zijn…

Donderdag 1 oktober:

Ik besluit om “nee” te zeggen tegen een aanvraag voor een nieuwe opdracht. Ondanks het geld dat het zou kunnen opleveren. Ondanks de inhoudelijk leuke uitdaging. Maar nee, de samenwerking met deze opdrachtgever is me in het verleden te vaak te zwaar gevallen. Ik zie de ongeduldige telefoontjes als een donderwolk boven me hangen…
Meestal besluit ik in zo’n geval gewoon wat meer geld te vragen voor een opdracht, zodat ik iedere keer als ik gemopper over me heen krijg, kan denken “haha maar jij betaalt wél lekker te veel voor dit project!”. Maar, al denkende over hoeveel dat in dit geval moet zijn, besluit ik dat mijn plezier in het werk onbetaalbaar is. Dus.. ik zeg nee.

Het me kunnen permitteren “nee” te zeggen. Ik wil het leuk hebben op mijn werk!

Vrijdag 2 oktober:

We gaan naar het bos, gewoon omdat het kan. Ik geef bovendien gehoor aan een oproepje dat via de social media bij mij terecht kwam: een welkomstgebaar maken voor de vluchtelingen die bij mij om de hoek tijdelijk mogen wonen. We gaan daar heen en ik heb leuke gesprekjes met leuke mensen. De vluchtelingen laten helaas op zich wachten, dus na een uurtje vertrekken wij weer, richting speeltuin. Daar maakt Zonnekind – zoals altijd – nieuwe vriendjes. En ik geniet van de herfstzon en een goed boek.

Het bos. Mensen uit mijn stad. De herfstzon. Een meisje dat makkelijk vriendjes maakt. 

Zaterdag 3 oktober:

Op zaterdagochtend “slapen we altijd uit”, wat betekent dat Zonnekind bij mij in bed komt en spelletjes mag doen op de tablet, terwijl ik een boekje lees. Vervolgens brunchen we: samen koffie en sap maken, eitje koken, tafel dekken… Speciale dingetjes zoals afbakbroodjes uit de oven, en – simpel goedkoop gezond en altijd favoriet voor ons allebei – rijstwafels met kaas. Vervolgens huishoudelijke klusjes en lekker hangelen in de tuin. Heerlijk, die hersftzon!

Nog steeds die heerlijke herfstzon. Wasje buiten ophangen. Geen haast. Fijne gesprekjes.

 Zondag 3 oktober:

Zondag, tijd voor de wekelijkse rit naar de klimhal, waar alle vriendinnen en vrienden weer zijn, zowel van mijzelf als van mijn meisje. Sporten is al leuk, maar met die gezelligheid erbij wordt het nog veel leuker. Voor allebei.

Een sociaal netwerk. Vakantieplannen maken. Plezier, lachen, goede gesprekken. 

Het is nu officiëel… ik ben een VREK geworden…!

Het pinksterweekend stond in het teken van sociale contacten onderhouden. Ik deed dat door naar het NK boulder te gaan en daarnaast nodigde ik al eerder twee oude vrienden uit om eens te komen barbecueën. Ze kwamen gisteren en we hadden een gezellige avond.

Voor het NK nam ik toch maar even contact op met de organisatoren: was het ècht de bedoeling dat ik voor een driejarige, die ik een uurtje wilde meenemen om haar vervolgens weg te brengen naar haar logeeradres, een even duur entreekaartje kocht dan voor mezelf…??

Het antwoord was “ja”.

Doorgaan met het lezen van “Het is nu officiëel… ik ben een VREK geworden…!”

Oude tijden….

image
Tim Reuser. Winnaar van brons.

Totdat ik hoogzwanger was, kon je mij altijd vinden op nationale klimwedstrijden. Eerst als deelnemer, maar al snel als organisator of coach op evenementen waar sportklimmers tegen elkaar streden. Jarenlang reisde ik met mijn pupillen zo eens in de 3 weken heel Nederland af. Ik werd gevraagd door de bond om een regionaal talententeam te trainen en op een goed moment was ik zelfs bondscoach en ging ik naar wedstrijden in het buitenland. Allemaal vrijwilligerswerk, overigens…

Doorgaan met het lezen van “Oude tijden….”

Klimmen met families

Ja: ik sloot me sinds gisteren aan bij gezinnetjes met kleine kinderen. Samen gingen we het bos in om te klimmen.

Zonnekind vermaakt zich prima. Ze heeft haar vaste klimhalvriendinnetje gevonden en sindsdien gaan we samen naar het magische klimbos om te spelen, picnicken en klimmen.

De mama’s smeren boterhammen en de papa’s klauteren een beetje.
Ook ik smeer boterhammen…

Ik wil echter meer.

Ik houd ervan mama te zijn, ik heb mijn meisje meer dan lief. Maar ik ben meer dan alleen maar mama. Ik wil meer dan neuzen poetsen, peuter ruzietjes sussen en keuvelen met andere mama’s.
Ik wil af en toe mijn grenzen opzoeken in deze sport, zoals ik altijd al deed, voordat ik een mama was. Ik ben namelijk niet alleen een mama. Ik ben meer dan een mama.

Gelukkig zijn er dus de papa’s.
De meesten klauteren zoals gezegd een beetje maar bij hen merk ik toch ook die verbetenheid en wil om op die onmogelijk kleine oneffenheden op die rots te willen staan, aan die iets te kleine richeltjes te gaan hangen om kreunend en puffend zich omhoog te hijsen…

Net als ik.

Ik sluit me dus ook bij de papa’s aan en soms lukt het me om ze over te halen iets moeilijkers te proberen.

Ook in de klimsport ben ik dus een papa en mama tegelijk. Boterhammen smerend en aan rotsen hangend.

En ja. Waarom eigenlijk niet?!

Klimmen

Het klooster van Royaumont ligt inderdaad niet pal langs de snelweg. Ondanks dat de kerk zo goed als helemaal weg is, is het klooster zelf in goede staat. Er zit zelfs een hotel in…

image

image

image

Nou leuk leuk interessant prima. Maar na anderhalf uur hadden we het wel gezien en gingen we naar het bos.

En ja. Klimmen. Was leuk weer…!

image

Kijk dat meissie gaan..!!!

Jammergenoeg staan de vrienden met wie ik zo half-half afgesproken heb, op een andere camping.
Wij zijn dus alleen. Maar er is wèl een te gekke speeltuin. De SunnyBus staat er zo ongeveer tegenaan.

image

Klimmen doen we gewoon met zijn tweetjes. Zeker niet ideaal. Maar ach… maakt t uit…

Zonnekind heeft een fluitje om haar nek. Als ze me kwijt is dan mag ze er op blazen. Wàt een goed idee…. Zo hoef ik haar niet iedere minuut in de gaten te houden. Hebben we het allebei naar onze zin!
Toch hoop ik dat we ons bij mensen kunnen aansluiten. Want ondanks dat Zonne een topkind is, zou iets meer gespreksniveau zo op zijn tijd, wel heel fijn zijn!

Wat ik de komende tijd wil doen

Eén van de redenen dat ik blog, is omdat het me helpt om meer uit mijn leven te halen. Het werkt als een soort stok achter de deur: gewoon schrijven over wat me bezig houdt en ook wat ik belangrijk vind in het leven.

Om dezelfde reden heb ik mijn Bewustlevenlijst in het leven geroepen.

Eerder maakte ik eens de 101 doelen in 1001 dagen lijst. Veel van deze doelen heb ik gerealiseerd, maar andere niet en in de loop van de tijd verschoof ook mijn focus, waardoor bepaalde doelen ook helemaal niet meer belangrijk voor me waren. De vele reisjes bijvoorbeeld. Doorgaan met het lezen van “Wat ik de komende tijd wil doen”

#whatsyourdawnwall?

Twee mannen uit de VS die hadden een plannetje. Of eigenlijk was het eerst het plan van één, maar de ander was er ook wel voor in.
Het plan was om de Dawn Wall te beklimmen. Dat is al vaker gedaan. Maar deze heren wilden een vrije beklimming doen.

Foto Greg McLemore, 500px

De Dawn Wall is een route op El Capitan. El Capitan is een 900 meter hoge granieten steenklomp in Yosemite National Park in California. Het wanddeel heet zo omdat het het eerste deel van de rots is dat ’s morgens in de zon ligt.

Op El Capitan wordt veel geklommen. Dat kan op meerdere manieren. De meest gebruikte klimstijl op El Cap wordt big wall klimmen ofwel ‘aid climbing’ genoemd, waarbij de klimmer gebruik mag maken van zaken die niet aan de rots thuishoren. Je mag je dus optrekken aan touwen en laddertjes die aan haken in de rots, opgehangen zijn. Dat doe je overigens grotendeels zelf dus het is een beperkt voordeel en nog steeds heel zwaar en knap.
Bij “free climbing” of vrijklimmen mag je alleen staan op en hangen aan (uitsteeksels van) de rots. Je zit weliswaar vast aan een touw, maar alleen om te voorkomen dat je dood valt. Als je valt, vàl je dus ook echt. Maar aan het einde van de val kom je niet de grond, maar je touw tegen. En dan begin je dus weer gewoon opnieuw.
Je klimt dus (meestal) met iemand die je touwtje vasthoudt als jij klimt. Er zijn echter ook klimmers die alleen klimmen, ofwel soleren.

Foto Brett Lowell

El Cap is 900 meter hoog en klimtouwen zijn 60 tot (tegenwoordig) 80 meter lang. Je komt dus niet in één keer boven: je touw is te kort. Een langer touw zou ook veel te zwaar zijn.

Na een meter of 30-40 maakt de eerste klimmer zich vast aan de wand en komt de ander na. Het hangen aan speciaal voor het zekeren van een ander ingerichte plaatsen is ook in een vrije klim geoorloofd. Aan deze standplaatsen hebben Tommy en Kevin ook slaaptentjes gehangen om in te slapen.

Foto coreyrichproductions 

Tommy heeft 8 jaar geleden het plan opgevat om de route vrij te klimmen. Met tussenpozen heeft hij in de afgelopen 8 jaar steeds in deze route gehangen om uit te vogelen hoe je boven kunt komen zonder gebruik van materialen. Niemand wist of het mogelijk was. Na 2 jaar is Kevin het vaste klimmaatje van Tommy geworden in deze route. Ook hij ging voor een doel dat wellicht onbereikbaar was.

Kevin Jorgeson, foto van zijn facebookpagina

De beklimming van Dawn Wall duurde 19 dagen. Tommy en Kevin hebben tijdens de beklimming dus 19 dagen lang in een verticale wereld geleefd. Ieder een soort matrasje met tentzeil erboven was hun horizontale leefwereld. Eén extra matrasje voor de voorraden. Deze matrasjes hingen aan een paar touwen in de wand en moesten ook steeds verplaatst worden.

Verder hingen ze, letterlijk, aan hun vingertoppen en stonden ze op smalle richeltjes en deukjes, op krappe oncomfortabele knellende klimschoenen op alleen de twee langste tenen van hun voeten. Dat is niet fijn, ik weet hoe het voelt.

Ook hangen in je klimgordel is geen luie stoel.

Kevin Jorgeson, foto coreyrichproductions

Tommy en Kevin hadden gepland er twee weken over te doen en voor deze periode hadden ze tevoren supplies in de wand gebracht.

Ze deden er 19 dagen over dus waren ze afhankelijk van vrienden en bekenden die de boodschappen deden en het geheel of gedeeltelijk naar ze toe transporteerden. Om de boodschappen op te halen, moesten Tommy en Kevin naar bepaalde punten toe klimmen om de boodschappen op te halen of hijsen. Ik heb het dan over handmatig zware tassen met boodschappen ophijsen. Over honderden meters.

Er is geen lift en geen roltrap op El Capitan. Het is een heel end om dan een tasje met brood naar een paar klimmer toe te brengen die ergens op 600 meter hoogte, 300 meter onder de top, aan een touwtje hangen…

Alleen onder deze omstandigheden léven zouden veel mensen nog geen week volhouden. Laat staan dat je tussendoor ook nog probeert om een hele zware beklimming te doen….

Tommy Caldwell, foto Jimmy Chin, Big Up Productions

Ik zag een filmpje van Kevin, een paar dagen terug. Hij filmde zichzelf en zei in de camera dat hij een bepaalde passage maar niet kon klimmen. Tommy was 60 meter hoger en hoopte er het beste van. Hij had de passage al achter zich. Kevin bleef maar vallen in steeds hetzelfde stukje.

Ik heb zijn vingers gezien en de rots die hij moest vasthouden. Granieten greepjes zo klein en scherp dat je je vingers eraan open snijd. En met die bebloede vingers en rauwe vingertoppen bleef Kevin het proberen. Stukkie tape erop… en er vervolgens met je hele gewicht aan hangen…. au.

Foto sparkshopclimbing
Foto Big Up Productions

Ik weet een beetje hoe dat voelt. Ook ik hing weleens aan een honderden meters hoge rots, ergens halverwege. Geen weg terug omdat er niets was. Geen eten en drinken meer omdat we geen rekening hielden met tegenslag. Iedere liter water weegt zwaar in je rugzak, immers…. Ik weet hoe het voelt als de huid van je vingertoppen afgesleten is en het voelt als tien blauwe plekken waaraan je met je hele lijf moet hangen. Terwijl je bang bent om te vallen. Want ja, ook klimmers zijn bang om te vallen…

Daar hing ik dan. De weg kwijt, geen overzicht immers over al die grijze rots die er overal ongeveer hetzelfde uitzag. Ik gleed uit en viel ver maar mijn touw ving me op en ik moest opnieuw. Op zo’n moment vraagt iedere klimmer zich af: waar doe ik dit voor….? Om vervolgens toch maar door te gaan.

Niemand komt je immers halen.

Ook Kevin vroeg het zich af wat hij er eigenlijk aan het doen was, ik zag het in zijn ogen: waarom niet lekker thuis gebleven in je luie stoel, lekker tv kijken of zo…?

Kevin en ook Tommy, zij gaven niet op. Ze werkten 8 en 6 jaar aan het beklimmen van de route, ze deden er zo lang over als dat nodig was en ze haalden het. Terwijl ze vantevoren niet wisten of het kon. Niemand wist of het kon.

Het kon. Ze deden het.

Ik heb de laatste 50 meters via internet zitten meekijken. Tranen in mijn ogen. Wat een doorzettingsvermogen. Wat een prestatie. Geweldig.
Ook Obama keek, overigens. Hij feliciteerde Tommy en Kevin via Twitter….

Kevin tweette onlangs:

Wat is mijn Dawn Wall? Wat is mijn prestatie waarvan ik niet weet of wist dat het ooit haalbaar was, en dat ik met veel doorzettingsvermogen toch bereikt heb of hoop te bereiken…?

Daar ga ik vandaag, tussen de bedrijven door, maar eens lekker over filosoferen….

En jij? Wat is jouw Dawn Wall?

Wat ik me in 2014 voornam

Ik ben dus heel heel heel goed in voornemens maken. Voornemens om een beter mens te zijn, een mooier leven te leiden etcetera etcetera. Daarvoor heb ik geen jaarwisseling nodig.

Voornemens maken is vooruit kijken en dromen. Dromen om dat éne geweldige doel te bereiken. Mensen die goede voornemens maken ontroeren me om die reden. Ze dromen immers. Ze dromen over dat geweldige sexy lijf dat ze komende zomer zullen hebben als ze iedere maand die paar kilo’s afvallen. Dat ze daarmee over het strand paraderen en hun echtgenoot verleiden. Ze dromen van die prachtige reizen die ze gaan maken als het ze lukt om iedere maand dat éne bedrag te besparen. Of die nieuwe keuken. Dat mooie leven waarin ze minder hoeven te werken.
Ik vind het fantastisch, mensen die voornemens maken. En dat ze dan ook ruiterlijk durven toe te geven dat het niet gelukt is, dat vind ik ook heel mooi. Niks geen smoesjes, soms bij voorbaat al.. Nee… gewoon lekker erin springen en er het beste van maken.

Ook ik droom, ik droom me wat af!

Ik maakte dit jaar al veel voornemens. Ik ben daar immers erg goed in. Ik nam me van alles voor en veel doelen bleken toch wel wat te hoog gegrepen. En nee ik ben niet teleurgesteld en vind ik mezelf allerminst een loser. Ik ben gewoon ik, een mens, fouten makend, dromend, wensend, levend.

Budgetteren: 100% gelukt!
In 2014 veranderde er niets en alles doordat ik op mijn uitgaven begon te letten. Braaf werk ik nog steeds zo eens in de twee weken mijn huishoudboekje bij. Op zo af en toe een tientje na weet ik me prima aan mijn maandbudgetten te houden en ik bespaarde honderden.. nee… duizenden euro’s. Ik geef nu immers maandelijks €850 minder uit dan aan het begin van het jaar. En in 2013, toen ik het geld vrolijk om me heen strooide, waren mijn uitgaven nóg veel hoger…
Inmiddels heb ik een jaarbudget vastgesteld en ik heb er alle vertrouwen in, dat ik ook in 2015 op deze voet doorga.
Ik heb ook een droom, een doel dat ik wil bereiken met dit budgetteren. Ik wil zonder restschuld gaan wonen in een huis dat bij ons past. En ik wil vrijheid: vrijheid om te kunnen kiezen hoe ik mijn leven inricht: Werken of niet? Reizen? Een beetje lekker niksen in de zon?

Fietsen naar het werk: gelukt!
Ik was dus niet uit die auto te slaan, hè? Echt niet… Iedere dag verzon ik wel een smoesje waarom het toch echt wederom met de auto moest. Bijvoorbeeld omdat ik nog even boodschappen moest doen. Omdat ik bijna te laat was. Omdat ik zeker wist dat ik niet dat éne kwartiertje vroeger weg kon gaan van kantoor. Omdat het regende. Omdat het waaide.
En nu…? Zelfs deze maand, in december, ging ik met de fiets naar kantoor. Ik kocht die E-bike en een klein stemmetje in mijn achterhoofd riep: “Wedden dat dit een miskoop gaat zijn omdat je tóch met de auto naar het werk zal gaan??!”. Maar… niets bleek minder waar…!
Ik ontdek steeds meer het voordeel van fietsen naar het werk. Het is goedkoper. Ik sta minder stil in de avondspits. Ik hoef niet meer te zoeken naar een parkeerplekje. En het is ook gewoon héél fijn om ook op werkdagen lekker af en toe buiten te zijn…!
Er zijn verschillende redenen waarom ik wilde gaan fietsen naar het werk. Omdat het beter is voor het milieu. En voor mijn gezondheid: zowel fysiek als mentaal. Ook omdat het goedkoper is. De belangrijkste reden is echter omdat ik een voorbeeld wil zijn voor mijn dochter. Dat ze leert dat je soms ergens moeite voor moet doen. Om ergens te komen, bijvoorbeeld. En dat er zoiets bestaat als het weer, waardoor je nat regent of wegwaait.

Iets meer structuur in het huishouden. Oké.. ietsjes dan…!
Wat ook enigszins lukte, is meer regelmaat in de uitvoering van mijn huishoudelijke taken. Ik probeerde iedere week een kastje op te ruimen, maar dat was toch echt te veel gevraagd. Ik maakte lijstjes en raakte ze kwijt. Na zoeken en uitproberen, vond ik eindelijk een modus die bij me paste. Een zelfgemaakt lijstje met taken die dagelijks, wekelijks of minder frequent terugkomen. Met – jaja – af en toe nog steeds die extra taak, zoals bijvoorbeeld een kastje uitruimen…
Ik ben nog steeds aan het zoeken naar hoe ik meer regelmaat krijg in het huishouden. Aan de andere kant zal ik nooit een goede huisvrouw worden. Ooit…óóit… ga ik een schoonmaakster nemen!

Hard trainen om meer in vorm te komen… met hangen en wurgen een beetje…
Ik wil heel heel graag meer in vorm komen zodat ik wat moeilijkere, fysiek zwaardere beklimmingen te doen. Ik ging keihard aan de slag met een trainingsschema. Wat lukte, was het wekelijks in het weekend trainen. Dat is nog steeds meer dan dat ik tevoren deed.
De bedoeling was echter dat ik twéé keer per week naar de klimhal zou gaan. Die tweede keer is niet gelukt. Het plan was om door de weeks één uurtje te “spijbelen” op kantoordagen om in de klimhal heel efficiënt te gaan trainen. Dat schoot er echter meestal bij in: ik was er welgeteld drie keer. Ook deed ik mijn buikspieroefeningen en push-ups de éne week fanatieker dan de andere.
Op zich is dat heel begrijpelijk: ik werkte keihard in de afgelopen drie maanden. Het is echter nog niet te laat: ik ben méér in vorm dan een jaar geleden en als ik er de komende maanden nog effe flink tegenaan ga, hang ik glimlachend aan de rots!

Meer relaxen, meer glimlachen, meer aandacht schenken aan de wereld om me heen.
Het was eigenlijk niet eens echt een voornemen… Ik liet me uitdagen door mijn deelname aan de Geefmaand om iedere dag iets te geven. Van alle grootse ideeën kwam vanwege alle werkdruk niets, maar ik leerde daardoor misschien wel des te meer, namelijk dat je héél blij kunt worden van het geven van een glimlach of een complimentje.
Nu is het bijna een maand later… en… jà er is “iets” van blijven hangen, merkte ik toen ik vanmorgen voorrang gaf aan een mevrouw. En er een glimlach bij kado gaf. Ook had ik het gisteren in alle kerstdrukte prima naar mijn zin in de supermarkt.
Dus ja, ik knoop het opnieuw in mijn oren… blijven glimlachen, blijven zien, blijven geven!

Wat ik me voornam en niet deed.
Nee ik verkocht mijn huis niet, het bleef bij plannen. En ook ben ik nog steeds niet handig met de naaimachine. Ik ging minder vaak een weekendje weg dan ik wilde, zeker in het najaar kwam het er niet van. Ik maakte minder tijd vrij voor goede doelen dan ik wilde. Ik was (te) veel avonden thuis omdat ik niet de moeite nam om leuke dingen te plannen met vrienden of vriendinnen. Mijn huis was vaak een grote rotzooi (hoewel minder vaak dan een paar jaar geleden). Ik besteedde minder tijd aan gekke 1011001 doelen.
Hoewel ik wel taarten bakte voor Zonnekinds’ verjaardag, kwam het er (nog) niet van om een nieuwe fotoshoot te maken, echt stom van me want ach ze groeit zo hard…
Verder vroeg ik ook dit jaar nauwelijks om hulp, ook niet als ik het eigenlijk wel echt nodig had. Ik nodigde niet veel vrienden uit om te komen eten en er werd amper gebarbecued. Ik ben geen sociaal beest geworden in 2015.
Ik ging niet naar Groningen, Brugge, Venetië, Corsica, Boedapest, Schotland, Noorwegen of Spanje. Ook niet naar Cyprus. Geen opera, geen kanotrip, geen sneeuwpop, geen dagje zeilen. Ook deed ik geen cursus over een onderwerp dat niet zo vanzelfsprekend is, ik poetste mijn Frans niet op, ik keek geen Franse film zonder ondertiteling, ik ging niet een dagje vliegeren.
Ik gaf geen zelfgemaakte bloemetjes weg. Slechts 10 boeken gaf ik weg, dus nog 40 te gaan. Ik zaaide niet stiekem zaadjes van zonnebloemen. Ik ging niet pottenbakken en ik ruimde mijn zolder niet op. Er is nog steeds geen naambordje en ik werd geen bloeddonor. Dat laatste probeerde ik overigens wel, maar ik vergat de afspraak en was te lui om even opnieuw contact op te nemen.

Kortom, er blijft nog wel wat staan voor volgend jaar….

Ik wens jou toe dat je véél voornemens maakt!

Nee geen tweede huis. Maar wèl de beste plek…

Ik had het toch druk, wat doen Zonnekind en ik dan nu opeens in Frankrijk? hoor ik u zeggen?

Nou gewoon. Overal waar mijn laptop is kan ik werken. Met dank aan een inventief wifi apparaatje, gekocht in Frankrijk dus met Frans prepaid tegoed, uiteraard op kosten van De Zaak.      

Ik werk iedere avond na kinderbedtijd. En tijdens de middagdut. Zes uur per dag dus,  heb ik uitgerekend. En soms misschien nog even extra, als Zonnekind misschien vriendjes maakt.

Het is heerlijk om buiten in het bos te zijn. Op de bivac. Want gratis en we blijven zunig…. Morgen gaan we klimmen samen. En naar de camping om vrienden op te zoeken.

Wat is het toch altijd weer fijn in het grore bos van Fontainebleau. Waar ik altijd weer het gevoel heb thuis te komen.

Gekeuvel in meerdere talen om me heen. Bosgeur. Sterrenlucht. Verder alleen de stilte en de slaapgeluiden van mijn meisje. En zoals wel vaker vraag ik me af….  

Waarom had ik ook alweer een huis?