Het raadsel van de chirurg

Ik heb een raadsel.

Komt ‘ie….

Een vader en zijn zoon zijn op weg van de voetbaltraining naar huis. Onderweg rijden ze een tunnel in en uit het niets komt een tegenligger op ze af die op de verkeerde weghelft rijdt. Er volgt een frontale botsing. De vader is helaas op slag dood. De zoon wordt met gillende sirene naar het ziekenhuis gebracht, alwaar een team van chirurgen in gereedheid wordt gebracht om een levensreddende operatie uit te voeren.

De chirurg die de operatie zal uitvoeren werpt bij het binnenrijden van de patiënt een blik op het gezicht van de jongen en zegt vervolgens: “Ik kan de operatie niet uitvoeren, deze jongen is mijn zoon.”

Hoe kan dat?

Lees verder

Tegen de stroom in.

Ik houd van mensen die het aandurven om tegen de stroom in te zwemmen. Ik heb het zelf ook weleens gedaan. Er is moed voor nodig. Het is niet makkelijk. Je wordt er moe van. Je weet niet of het wel goed komt. Je gaat maar door en je weet niet zeker wat het je gaat opleveren. Mensen kijken je wat meewarig en met een opgetrokken wenkbrauw aan en hoe stoer je tijdens zo’n zwemtocht ook om je heen kijkt, toch raakt dat je: het ongeloof, de oordelen, de schampere blikken. Het is moeilijk om dan rechtop te blijven staan.

Lees verder

Dingen Dinsdag: blij met de robotstofzuiger! (met tips en een fictief interview)

20190211_1242488515555406094406927.jpg

Ingrid* kan zich haar leven niet voorstellen zonder robotstofzuiger.

Naam:  Ingrid*
Leeftijd: 45
Met wie woon je samen? Ik woon samen met drie katten en mijn zoon van 13.
Wat is je inkomen? Netto €2.530 per maand inclusief toeslagen.
Wat geef je maandelijks uit aan je robotstofzuiger? Mijn robotstofzuiger heeft in het afgelopen jaar alleen maar wat stroom gekost en heel veel tijd bespaard.
Waarom word jij zo blij van je robotstofzuiger? Als alleenstaande moeder komen alle taken automatisch bij mij terecht. Het geeft me een gevoel van vrijheid en rust dat het stofzuigen voor me gedaan wordt. Zeker omdat wij drie langharige katten hebben, zou het anders best veel tijd kosten om dit iedere dag zelf te moeten doen.

‘Ik word gewoon zó blij van mijn robotstofzuiger:

zomaar een taak die van me overgenomen wordt!’

Lees verder

Eén kerstdag is genoeg.

20181226_1028582108354586162603029.jpg

Het was kerst en vandaag eigenlijk ook nog maar voor mij is één dag genoeg. Vandaag verf ik een muur geel en een kast blauw.

Ik heb niet persé een hekel aan kerst, hoor. Maar ik ben er ook geen fan van. Om maar eens met een trend mee te doen: ik ben een situationeel introvert. Sommige situaties en mensen kosten me meer energie dan dat ze me opleveren. Sommige situaties en mensen kosten me vooral vóórdat ik ernaar toe ga energie, andere situaties en mensen tíjdens en weer andere erna. Kerst valt onder de eerste categorie.

Deze kerst viel mee, achteraf gezien. Wij aten niet een kilo dood dier en ook bleef er niet vijf kilo te veel gekocht voedsel over. Er werden geen “speciale kerstboodschappen” gedaan. Maar vantevoren zag ik er zoals altijd weer tegenop.

Lees verder

Vrienden

Wij hadden een bijzondere vriendengroep toen we 18 waren.

Een jongen die de ene week op Prince leek en de week erna op Johnny Rotten, eentje die later de diagnose “schizofrenie” kreeg, een meisje dat na een lange depri periode wel ineens erg vrolijk was, een jongen die zich in extravagante dameskleding uitdoste. Ook de mensen zonder “diagnose” hadden zo hun dingetjes, opgroeien en volwassen worden was voor ons allemaal niet gemakkelijk.

Als je in een dorp woont, kom je elkaar dan blijkbaar vanzelf tegen. Wij waren de hippies van het dorp en dat waren we.

Ik kan me nog goed onze verontwaardiging herinneren toen dé rijkste inwoner van ons dorp een feest gaf. De gasten konden parkeren in óns park, op óns grasveld, waarna ze met busjes naar de feestlocatie vervoerd werden. We zagen ministers en andere hoogwaardigheidsbekleders voorbij komen. Op ons grasveld dat steeds meer veranderde in een modderboel. Het grasveld waar wij nadat we al het zwerfafval opruimden, onder de grootste boom altijd een vuurtje maakten, op kratjes bier zaten en jointjes rookten met een gitaar erbij. Ik herinner me ook nog dat een jongedame met haar blote tetten tussen die sjieke mensen door ging rennen, leuzen roepend… maar wie van ons dat was weet ik niet meer… echt niet… hmmmzzzz….. Lees verder

Het mooiste kado

paper-chain-in-the-dark-1152593-1279x850.jpg

Met vele andere Nederlanders leverde ik vanavond mijn eigen bescheiden bijdrage aan de drukste avondspits van het jaar. Er stond, hoorde ik op de radio (want ja… ik luister heel ouderwets nog graag naar radio één wanneer ik in de file sta) ruim 1100 kilometer file.

Gelukkig voor mij, die dichtbij de Duitse grens woont en ook nog eens met een zachte chee praat, staan de meeste files in de Randstad. Mensen betalen daar niet alleen het dubbele voor een huis als dat van mij, maar ze doen ook nog eens veel langer over hun reis van huis naar werk en andersom. Dat is wel een beetje een oneerlijke wedstrijd trouwens want ik werk dus vanuit huis en heb maar één of hooguit twee keer per week een externe afspraak die ik bovendien bijna altijd buiten de filetijd om plan, bovendien zijn veel bezoeklocaties goed bereikbaar met OV.

Maar goed. Ik dwaal af. Ik wilde het vanavond even over iets anders hebben.

Lees verder

Een nieuwe les in jongleren….

balls-1464306-1280x960.jpg

Een deel van mijn werk is dat ik regelmatig voor groepen sta. Meestal regel ik dat zelf: ik zorg dat er deelnemers zijn, regel de locatie, zorg voor versnaperingen enzovoorts.

Soms zijn er redenen om werving en regelwerk niet door mij te laten doen en het is inmiddels eerder regel dan uitzondering dat degene die dat dan overneemt, erachter komt dat dat toch moeilijker is dan verwacht.

Die zeven groepsbijeenkomsten die vorige week en deze week zouden plaatsvinden, dat werden er dus nog maar drie en het aantal deelnemers per groepsbijeenkomst is ook wat naar beneden bijgesteld.

Lees verder

De adviezentrein

“Ach joh, daar moet je je geen zorgen over maken…” zei ze, toen ik vertelde dat het toch wel spannend is, zo’n huizenverkooptoestand.

“Je hebt ook wel haast hé?” zei ze, toen ik zei dat ik het fijn had gevonden als er gewoon meteen na de eerste bezichtigingendag een heel mooi bod was gekomen en de deal binnen drie dagen rond was geweest. Zoals zo vaak gebeurt tegenwoordig, “in deze markt”.

“Je moet gewoon al je stress in een ballonnetje doen en deze wegblazen!”

“Joh het staat pas een paar weken te koop…!”

“Je moet je gewoon maar focussen op het verkennen van je eigen financiële mogelijkheden voor jullie nieuwe huis en de verkoop even de tijd geven…”

“Je moet wel een beetje positief denken!”

Lees verder