Een periode van actievoeren

Foto door Matheus Viana op Pexels.com

Ik kan me nog goed herinneren hoe vastberaden ik me, toen ik een jaar of 18-20 was, voornam om nóóit van mijn leven mijn “IdeALeN En PriNciPEs Te VerLoOCheNeN”. Ik ergerde me aan al die oudere mensen van dertig plus die gezapig door het leven gingen. Ik moest de afgelopen weken herhaaldelijk terugdenken aan die voornemens van toen. Want ik was nogal activistisch, mijn twintigjarige vroegere versie van mezelf zou trots op me geweest zijn. Het kostte echter ook heel veel energie….

lees verder

Geen dierenbeschermer meer maar politieagent

Heel voorzichtig vertel ik mijn dochter van acht de kinderversie van wat er in de afgelopen week in de Verenigde Staten aan de hand is. Ik leg haar uit dat racisme iets is dat al heel lang speelt, ook in Nederland en geef haar een paar voorzichtige voorbeelden.

“Mama stop, ik kan het niet meer aanhoren!” roept ze uit, met tranen in haar ogen.

lees verder

Over geld

Tja dat geld heeft even geen prioriteit in mijn leven. Ik was de afgelopen weken totaal niet gemotiveerd om erover na te denken. Maar de btw-aangifte komt eraan. Dus ik werkte maar alles even braaf bij. Ook mijn privé uitgaven.

De uitgaven….

lees verder

Maandag. Een gewone dag waarin toch weer zo veel anders is.

Het is maandag en de nieuwe week is begonnen. Een week met iets minder uurtjes genieten van de zon in de tuin, omdat het prachtige voorjaarsweer van vorige week wat minder stabiel lijkt te worden deze week. Maar dat is geen ramp. En het is ook geen ramp om ook deze week thuis te werken samen met mijn 8-jarige collega. Ze is hardop aan het rekenen, op dit moment. Iets met 85, 45 en 22.

Het dilemma van de dag: wel of niet het bos in.

lees verder

Uit de comfortzone

Het zijn roerige en surrealistische tijden, tijden waarin we met zijn allen uit onze comfortzone stappen en ons leven anders inrichten. Op last van de regering. Surrealistisch indeed.

Project Bevrijd De Goudvis

Uit je comfortzone getrokken worden is spannend. Het zet je in de overlevingsmode en zorgt er bij sommige mensen voor dat de zolder ineens vol staat met pakken wc-papier. Je kunt ze maar in huis hebben. Dus.

Veel mensen omarmen hun goudvisleven en raken van slag wanneer zij hun vaste rondje niet meer kunnen zwemmen. Ik begrijp dat best…

Lees verder

De noodzaak en luxe van rebellie

Ik las een blog over de luxe en noodzaak van rebellie. Hierin wordt betoogd dat mensen die rebels denken, dat doen uit noodzaak, omdat ze niet anders kunnen. Je leeft naar de keuzes die je maakt en dan staat er iets persoonlijks op het spel.
Ik denk overigens ook dat mensen ook gewoon van nature wel wat dwars kunnen zijn. Het is niet persé altijd een bewuste keuze, denk ik.

Foto door Daria Shevtsova op Pexels.com

Mensen die rebels denken, blijven trouw aan zichzelf en hebben het lef om hun eigen geluid te laten horen. Ik vind dat heel belangrijk. Ik vind het zelfs een noodzaak. Te veel macht of zelfingenomenheid is niet goed en dan is het nodig dat er mensen zijn die een ander geluid durven laten horen. Dat geldt zowel op grote schaal, zoals bijvoorbeeld in landen waarin volkeren onderdrukt worden, als op kleinere schaal, zoals op de werkvloer of het schoolplein, in verenigingen, families, vriendengroepen en allerlei andere communities.

lees verder

Surrealistische tijden

Foto door cottonbro via Pexels

Het zijn surrealistische tijden, deze tijden van corona. Maatregelen en adviezen volgen elkaar op. Mensen blijven mensen: sommigen kapen de laatste vijf pakken wc-papier van de schappen zodat anderen ernaast grijpen. Toen ik vanmiddag een brood wilde kopen greep ik mis. Maar dat gebeurt wel vaker. Morgen weer een kans. En overmorgen hebben alle hamsteraars hun keukenkastjes hopelijk vol.

Lees verder

Huilend in het bos

De dag ervoor hadden ze het gehad over de carnaval-outfits, liet Zonne me ’s morgensvroeg, nadat ze bij me in bed was gekropen, weten. Emma en Evelien gingen als poesje. In identieke outfits en de mama van Emma zou ze identiek schminken. Emma en Evelien zijn zogenaamde “BFF’s”, Best Friends Forever, dus Zonne was er niet echt verbaasd over dat ze dezelfde kleding zouden aandoen.

Carlijn zou als Vaiana gaan. Zonne had een dokters-outfit gekozen. En vervolgens had iemand gezegd dat poesjes nu eenmaal bang waren voor dokters en dat Vaiana de poesjes wel zou beschermen. Zonne zou dus niet mogen meespelen in die dokters-outfit.

lees verder

Elkaar de maat nemen

Mensen zijn daar nogal goed in: elkaar de maat nemen. Het gebeurt soms onderhuids, soms openlijk en soms stiekem.

Ik ben het er overigens niet mee eens dat vrouwen elkaar meer de maat nemen dan mannen of dat zij stiekemer zijn of gemener. Persoonlijk krijg ik steken onder water van beide geslachten; man en vrouw. Wél denk ik dat vrouwen vaker de maat wordt genomen dan mannen. Nynke de Jong geeft daar hieronder een paar treffende voorbeelden van.

lees verder

Midwinterdagdroom

Hallo zon

Vandaag is het 22 december. Een bijzondere dag, het is namelijk de kortste dag van het jaar. We hebben maarliefst één seconde minder daglicht dan gisteren en morgen komen er alweer vijf seconden bij.
Dat de dagen na vandaag weer lengen wil niet zeggen dat het eerder licht wordt. Integendeel: over een week komt de zon twee minuten later op dan vandaag. Wel is er dan aan het einde van de middag vijf minuten daglicht bijgekomen. Dat is toch weer mooi meegenomen.

Doorgaan met het lezen van “Midwinterdagdroom”

Het raadsel van de chirurg

Ik heb een raadsel.

Komt ‘ie….

Een vader en zijn zoon zijn op weg van de voetbaltraining naar huis. Onderweg rijden ze een tunnel in en uit het niets komt een tegenligger op ze af die op de verkeerde weghelft rijdt. Er volgt een frontale botsing. De vader is helaas op slag dood. De zoon wordt met gillende sirene naar het ziekenhuis gebracht, alwaar een team van chirurgen in gereedheid wordt gebracht om een levensreddende operatie uit te voeren.

De chirurg die de operatie zal uitvoeren werpt bij het binnenrijden van de patiënt een blik op het gezicht van de jongen en zegt vervolgens: “Ik kan de operatie niet uitvoeren, deze jongen is mijn zoon.”

Hoe kan dat?

Doorgaan met het lezen van “Het raadsel van de chirurg”

Tegen de stroom in.

Ik houd van mensen die het aandurven om tegen de stroom in te zwemmen. Ik heb het zelf ook weleens gedaan. Er is moed voor nodig. Het is niet makkelijk. Je wordt er moe van. Je weet niet of het wel goed komt. Je gaat maar door en je weet niet zeker wat het je gaat opleveren. Mensen kijken je wat meewarig en met een opgetrokken wenkbrauw aan en hoe stoer je tijdens zo’n zwemtocht ook om je heen kijkt, toch raakt dat je: het ongeloof, de oordelen, de schampere blikken. Het is moeilijk om dan rechtop te blijven staan.

Doorgaan met het lezen van “Tegen de stroom in.”

Dingen Dinsdag: blij met de robotstofzuiger! (met tips en een fictief interview)

20190211_1242488515555406094406927.jpg

Ingrid* kan zich haar leven niet voorstellen zonder robotstofzuiger.

Naam:  Ingrid*
Leeftijd: 45
Met wie woon je samen? Ik woon samen met drie katten en mijn zoon van 13.
Wat is je inkomen? Netto €2.530 per maand inclusief toeslagen.
Wat geef je maandelijks uit aan je robotstofzuiger? Mijn robotstofzuiger heeft in het afgelopen jaar alleen maar wat stroom gekost en heel veel tijd bespaard.
Waarom word jij zo blij van je robotstofzuiger? Als alleenstaande moeder komen alle taken automatisch bij mij terecht. Het geeft me een gevoel van vrijheid en rust dat het stofzuigen voor me gedaan wordt. Zeker omdat wij drie langharige katten hebben, zou het anders best veel tijd kosten om dit iedere dag zelf te moeten doen.

‘Ik word gewoon zó blij van mijn robotstofzuiger:

zomaar een taak die van me overgenomen wordt!’

Doorgaan met het lezen van “Dingen Dinsdag: blij met de robotstofzuiger! (met tips en een fictief interview)”

Eén kerstdag is genoeg.

20181226_1028582108354586162603029.jpg

Het was kerst en vandaag eigenlijk ook nog maar voor mij is één dag genoeg. Vandaag verf ik een muur geel en een kast blauw.

Ik heb niet persé een hekel aan kerst, hoor. Maar ik ben er ook geen fan van. Om maar eens met een trend mee te doen: ik ben een situationeel introvert. Sommige situaties en mensen kosten me meer energie dan dat ze me opleveren. Sommige situaties en mensen kosten me vooral vóórdat ik ernaar toe ga energie, andere situaties en mensen tíjdens en weer andere erna. Kerst valt onder de eerste categorie.

Deze kerst viel mee, achteraf gezien. Wij aten niet een kilo dood dier en ook bleef er niet vijf kilo te veel gekocht voedsel over. Er werden geen “speciale kerstboodschappen” gedaan. Maar vantevoren zag ik er zoals altijd weer tegenop.

Doorgaan met het lezen van “Eén kerstdag is genoeg.”

Vrienden

Wij hadden een bijzondere vriendengroep toen we 18 waren.

Een jongen die de ene week op Prince leek en de week erna op Johnny Rotten, eentje die later de diagnose “schizofrenie” kreeg, een meisje dat na een lange depri periode wel ineens erg vrolijk was, een jongen die zich in extravagante dameskleding uitdoste. Ook de mensen zonder “diagnose” hadden zo hun dingetjes, opgroeien en volwassen worden was voor ons allemaal niet gemakkelijk.

Als je in een dorp woont, kom je elkaar dan blijkbaar vanzelf tegen. Wij waren de hippies van het dorp en dat waren we.

Ik kan me nog goed onze verontwaardiging herinneren toen dé rijkste inwoner van ons dorp een feest gaf. De gasten konden parkeren in óns park, op óns grasveld, waarna ze met busjes naar de feestlocatie vervoerd werden. We zagen ministers en andere hoogwaardigheidsbekleders voorbij komen. Op ons grasveld dat steeds meer veranderde in een modderboel. Het grasveld waar wij nadat we al het zwerfafval opruimden, onder de grootste boom altijd een vuurtje maakten, op kratjes bier zaten en jointjes rookten met een gitaar erbij. Ik herinner me ook nog dat een jongedame met haar blote tetten tussen die sjieke mensen door ging rennen, leuzen roepend… maar wie van ons dat was weet ik niet meer… echt niet… hmmmzzzz….. Doorgaan met het lezen van “Vrienden”