Corona: dag 92

Deze week zijn de scholen weer 100% open en dat is toch echt wel dé maatregel die mij persoonlijk het meeste beïnvloedt sinds de scholen alweer 92 dagen geleden sloten.

Ik keek ernaar uit, naar deze week. Ondanks alle flexibiliteit die ik mezelf heb toegestaan en die ik ook gevraagd en gekregen heb van mijn opdrachtgevers, was het voor mij als zelfstandige moeder zonder partner af en toe best pittig om werk en gezin goed te combineren. Ik was er aan toe om op voor mij normale tijden te werken onder normale omstandigheden: thuis, met al dan niet een muziekje aan.

Dat ik toe was aan een “normale werkweek” lag overigens niet aan Zonne, want jeetje wat is dat toch een geweldig kind om het leven mee te delen!

Lees verder

De PamPamPambuurman

Kantoortuin in OnsDorp.

Vorig voorjaar, toen ik mijn eerste uurtjes in de tuin doorbracht nadat wij hier in november gingen wonen, hoorde ik voor het eerst mijn hoogbejaarde buurman “pampampammen” in de tuin.

Dat doet de man.

Continu.

Een soort neuriën maar dan harder.

Ik besloot toen meteen dat ik dat schattig vond. Zodra je je eraan gaat ergeren is je tuinplezier een stuk minder namelijk en de buren wonen daarvoor te dichtbij. Dat dat betreft heb ik mijn lesje wel geleerd, in mijn oude huis: de ergernissen over de continu blaffende honden zal ik niet snel vergeten.

lees verder

Coronaweek 9. De eerste week met parttime onderwijs.

Over het combineren van thuiswerk en thuisonderwijs was ik verdeeld enthousiast. In de eerste week, toen nog alles nieuw was, ging ik helemaal los op zelfbedachte lessen zoals “tuinles” en “kookles”. Ik schreef daar hier al over. Maar al snel kwam ik toch wel in de knel. Thuisonderwijs is veel minder leuk wanneer je een deadline hebt en niet aan je werk toekomt. Ik schreef daar hier over: het voelde als hardlopen door drijfzand.

Na vier weken zorgde ik voor een wifiverbinding door ons hele huis en ging Zonne zo nu en dan een uurtje op haar kamer werken. Drie weken later ging ik op kamers in eigen huis en nam ik mijn werkplek op zolder in gebruik met de uitdrukkelijke instructie “alleen bij bloed of botbreuken binnenkomen”. Wanneer ik op zolder aan het werk ben ga ik wel ieder uur even “preventief” kijken hoe het met haar is zodat ze toch even wat interactie heeft.
Om het kort te houden: die zolder was echt een goed idee. Ik overweeg nu de rest van het huis te verhuren (nee grapje). Zonne heeft haar eigen manier gevonden om de “bloed en botten regel” enigszins om te buigen: ze schuift gemiddeld één keer per dagdeel een briefje of een maaksel waar ze echt héél trots op is onder de deur door. Vanzelfsprekend vind ik zo’n briefje dan altijd binnen vijf minuten omdat ik toch toevallig van plan was om thee te zetten in de keuken en kan ik op zo’n moment gepast reageren. Ik vind dat een prima compromis.

lees verder

Op kamers in eigen huis

Gisteren repareerde ik het lekkende wastafeltje op zolder. Deze was blijkbaar al lek voordat wij er überhaupt gingen wonen maar als je zo’n kraan nooit gebruikt dan merk je dat dus niet. Een ongebruikt wastafeltje is echter een garantie voor een onfrisse p#tlucht en toen ik dacht dat probleem op te lossen door er even wat water doorheen te laten lopen, kwam ik erachter dat dat water er aan de onderkant weer net zo hard uit kwam.

lees verder

Coronaleven dag 49: thuis in de meivakantie

rijkdom

Nadat ik – zoals ik hier beschreef – een tijdlang hardliep door drijfzand en veel energie kwijt raakte terwijl ik nauwelijks vooruit kwam, heb ik in de afgelopen weken toch wel een aanvaardbare balans gevonden in dit coronaleven. Inmiddels is het meivakantie en de taak van thuisonderwijs is dus weggevallen. Zonne is er echter nog steeds. Iedere dag, ieder uur, ieder kwartier. Nog steeds is ze aangenaam gezelschap maar toch raak ik zo nu en dan overprikkeld door haar beweeglijkheid, haar geklets en gezang. Ik heb dus besloten om een werkplek voor mezelf in te richten op zolder. Die noodzaak was er nooit: ik werkte immers op de dagdelen dat zij naar school was en eventueel ’s avonds. Maar in deze nieuwe werkelijkheid is de behoefte aan af en toe alleenzijn toch gekomen.

lees verder

Project bevrijd de goudvis: leuke plannen maken

Het is best bijzonder om te bemerken hoe het uitzicht op een verandering energie kan geven. En die verandering die komt er: na morgen wordt er voorlopig even geen thuisonderwijs gegeven omdat Zonne dan twee weken meivakantie heeft en na die meivakantie zal ze weer zo nu en dan naar school gaan. Van school kreeg ik een bericht dat het team overlegt over hoe het naar school gaan eruit zal gaan zien. Dat wacht ik dus maar even af.

lees meer

Mooie herinneringen maken: Pasen 2020.

Eén van de belangrijkste levenslessen is voor mij geweest dat mooie herinneringen je leven kleur geven. Die herinneringen delen met iemand geeft een gevoel van verbondenheid dat altijd blijft. En die herinneringen maak je niet persé door naar exotische plekken te reizen. Zo zijn mijn mooiste jeugdherinneringen verbonden aan het grasveldje achter ons huis waar wij urendagenwekenlang speelden met een aantal buurkinderen.

Een tentje en een dierentuin.

Ik kan me herinneren dat mijn moeder voor ons een soort tentje bouwde van een strandwindscherm in u-vorm met daaroverheen een laken. Wij maakten van gemaaid gras een plattegrond van een dierentuin waar we onze knuffeldieren tentoonstelden. Alle passanten werden uitgenodigd om de dierentuin te bezoeken. Tegen betaling met denkbeeldig geld. Ook verkochten we boeketten van onkruid aan passanten. En dat mijn moeder dan bekertjes ranja kwam brengen.

lees verder

Financiële plannen wanneer de wereld even stil staat

Voor veel mensen die streven naar financiële onafhankelijkheid is de waarde van de beleggingen de grootste financiële onzekerheid. Voor mij is dat niet het geval. Ik maak me niet zo druk over de waarde van mijn beleggingen, dat wordt pas op zijn vroegst over een jaar of tien relevant. Nee… voor mij zijn de inkomsten de grootste onzekerheid. Ik ben immers zelfstandige. Wanneer we in een recessie belanden en er ook door mijn opdrachtgevers minder geld uit te geven is, ga ik dat zeker merken.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Nou zit ik wel in een “veilige” branche; zo’n 80% van mijn werkzaamheden verricht ik in opdracht van lokale en regionale overheden. Bovendien houd ik me bezig met het type werk dat niet zomaar wegbezuinigd wordt. Nu nog niet, in ieder geval. In de afgelopen maand kreeg ik slechts één annulering van een opdracht en toen ik daarover in gesprek ging en een beroep deed op redelijkheid, werd de opdracht alsnog gegeven. Wat wél wat zorgen baart is dat ik in de afgelopen vijf weken geen offertes meer schreef. Maar dat lijkt me in de huidige situatie een luxeprobleem.

lees verder

Thuiswerk en thuisonderwijs… het is nog éven zoeken…..

U mag best weten dat ik even niet zo blij was, de afgelopen week. Thuisonderwijs en ook 24/7 een kind om me heen vind ik geen enkel bezwaar, integendeel, Zonne is nog steeds goed gezelschap. Het beste gezelschap dat ik me wensen kan zelfs. De weekenden verlopen dan ook heerlijk: we maken puzzels, we doen spelletjes en we hangen lekker in de tuin.

Ook als ik besluit een halve dag “vrij” te nemen en me te richten op het thuisonderwijs gaat het prima: rekensommen bedenken, kookles, stofzuigles, kruiswoordraadsels, een verhaal schrijven. Allemaal heel gezellig en leerzaam bovendien. Inmiddels kan ze zelfstandig de was doen en koffie zetten, ik maak daar dankbaar gebruik van. Het volgende leerdoel is wat mij betreft een ontbijt op bed.

Maar die schooltaken combineren met mijn eigen werk…. Dat vind ik dus echt lastig. Eigenlijk komt het erop neer dat mijn werkdagen onvergelijkbaar zijn met hoe ze éérst waren en ik ben nog niet echt blij met deze nieuwe versie.

lees verder

Over geld

Tja dat geld heeft even geen prioriteit in mijn leven. Ik was de afgelopen weken totaal niet gemotiveerd om erover na te denken. Maar de btw-aangifte komt eraan. Dus ik werkte maar alles even braaf bij. Ook mijn privé uitgaven.

De uitgaven….

lees verder

Maandag. Een gewone dag waarin toch weer zo veel anders is.

Het is maandag en de nieuwe week is begonnen. Een week met iets minder uurtjes genieten van de zon in de tuin, omdat het prachtige voorjaarsweer van vorige week wat minder stabiel lijkt te worden deze week. Maar dat is geen ramp. En het is ook geen ramp om ook deze week thuis te werken samen met mijn 8-jarige collega. Ze is hardop aan het rekenen, op dit moment. Iets met 85, 45 en 22.

Het dilemma van de dag: wel of niet het bos in.

lees verder

Een eigenwijze thuisjuf, nu al….

Zonne en ik heb de slag goed te pakken qua thuis blijven, thuisonderwijs en thuis werken. Ik schreef daar hier al eens een keertje over. We hebben een fijn ritme, waardoor ik redelijk aan mijn werk toe kom en er ook voldoende tijd over blijft voor leuke dingen. Vooral voor haar, dan, want ik heb nu eenmaal best een aantal taken die óók zo nu en dan aandacht vragen. De was opruimen bijvoorbeeld…

lees verder

Avonturen in het magische bos

“We gaan naar buiten, met Pippa naar het bos, naar het magisch bos. Maar we gaan op een geheime missie, Zonne! Als je iemand ziet, ook al is het in de verte, wil je me dan waarschuwen? Met een geheim teken of een dierengeluid? Want niemand mag ons zien, niemand mag ons tegenkomen. Anderhalve tot twee meter is voor niet-hoestende mensen, wij willen helemaal niemand tegenkomen vandaag, oké?”

lees verder

Een blog over verantwoordelijkheid nemen

Er moeten me even wat zaken van het hart. Ik loop er al een tijdje mee rond en heb het tot nu toe vóór me gehouden. Ik vind namelijk dat we – vooral in deze tijden – een verantwoordelijkheid te nemen hebben om níet negatief te zijn en ik neem in deze surrealistische tijden graag mijn verantwoordelijkheid.

Ik blijf positief. Ik ga iedere ochtend dansen met mijn kind als een alternatieve gymles. Ik voel me dankbaar omdat ik me (nog) geen zorgen hoef te maken om de mensen die me dierbaar zijn. Ik ben blij omdat ik (nog en hopelijk blijft dat zo) iedere dag het bos in kan. Ik doe mijn boodschappen zonder angst voor virussen en zonder angst voor schaarste, zoals altijd en als ik thuis kom was ik netjes mijn handen. Ik koop wat ik nodig heb en soms koop ik wat anders omdat er op het moment voor sommige producten wat minder keuze is. Ik zet mijn beste beentje voor.

Maar dan toch.

lees meer