Goed nieuws

Ik loop nou al wel een hele tijd flink te doen, positief te denken, vooral mijn “blessings” te “counten”, maar toen ik er zojuist even stil van was en wat moest wegslikken bij het nieuwsberichtje dat waarschijnlijk al in april de eerste “gewone mensen” een vaccinatie kunnen ontvangen, en toen die vriendin me liet weten dat zij en haar gezin een negatieve testuitslag hadden en het met haar moeder, die wél positief testte, naar omstandigheden best goed gaat, wist ik het.

Lees verder

Doorzetten en flexibel zijn in 2020

Het vroeg wat van je flexibiliteit en ook flink wat doorzettingsvermogen, dit jaar. Nou was ik daar blijkbaar al in geoefend want waar ik veel mensen hoor roeperen dat ze “Nu Wel Genoeg Hun Best Gedaan Hebben” en ook merk dat mensen toch hier en daar de grenzen opzoeken en eroverheen gaan qua gedrag, houd ik me nog gewoon aan die coronaregels zoals ik me er ook in maart aan hield. Kleine moeite. Er kan immers nog heel veel wél.

MEER

Voornemens 2020: leuke dingen doen.

Ik had nogal wat goede voornemens voor 2020 en aangezien het december is, het jaar bijna voorbij, kijk ik terug.

Ik schreef al het één en ander over mijn financiële ontwikkeling in 2020; over de buffer, aflossen en beleggen. En daarmee heb ik eigenlijk al veel te veel geblogd over geld. Dit zou immers het jaar worden waarin niet langer geld besparen en investeren in (meer) financiële onafhankelijkheid het doel zou zijn. Ik zou dit jaar vooral veel nadruk gaan leggen op leuke dingen doen.

En toen kwam corona en veel van de activiteiten die ik gepland had voor Zonne en mij, konden niet doorgaan.

Wat wel doorging lees je hier

Eén keer dan. Een verhaaltje over corona.

Deze foto is van een familielid van mij die (thuis, zoals dat tegenwoordig gaat) hard werkt aan de ontwikkeling van een vaccin. En nee, ze zit niet in een complot.

Het kan me niet schelen welke trucs er uitgehaald worden met cola en een PCR test om te bewijzen dat die test niet zou werken. Er worden mensen ziek en er gaan mensen dood, dat moet genoeg zeggen.

Ik vind het schandalig dat mensen zeggen dat alles ligt aan die buitenlanders omdat die te weinig vitamine D zouden aanmaken waardoor ze een verhoogde kans hebben op ernstige klachten bij besmetting. En dat wij, witte mensen, ons daar dan maar niet druk over zou moeten maken of zo want na ons de zondvloed of zo.

meer

Geluk, genoeg tijd en genoeg geld

Vanmorgen regende het, maar gisteren maakte ik deze foto tijdens het hondjerondje.

Ik liep een week of zes achter de feiten aan, daar vertelde ik hier al over. Nou kan ik wel tegen wat drukte, maar leuk was anders. Het voordeel is dan wel weer dat ik sinds ik weer “bij ben”, erg kan genieten van mijn dagen. Gewoon, de normale gang van zaken: een negenjarige dame die om 7 uur mijn bed in kruipt, samen kletsen, opstaan, ontbijtje, tanden poetsen, hondjerondje. En wanneer ik dan weer thuis kom dan heeft Betsy in de tussentijd de woonkamer gestofzuigd, met een poes, hond en kind in huis is dat altijd fijn.

En dan een kopje thee.

meer

Brief aan een vriendin.

Ik mis je, ik mis je echt. Ik mis je grapjes, je spontaniteit, je recalcitrantie – die ik met je deel maar er bij mij toch weer helemaal anders uitziet – en ik mis ook de emotionele betogen die je soms kon houden en waarin je je helemaal kon laten gaan. Over wat er anders zou kunnen op school, over hoe stom het is dat sommige schoolpleinmoeders van die kliekjes vormen. Ik mis onze gesprekken over de gebruiksaanwijzingen van onze kinderen, over hun overeenkomsten en over de verschillen en de liefde voor onze kinderen die in dit soort gesprekken met jou zo alomtegenwoordig aanwezig is.

meer

Het is weer maandag!

Er was er één jarig….!

Het is weer maandag. Zonne is na de herfstvakantie weer naar school. Ik moet zeggen, ik vind dat heerlijk. Want wat was het een gedoe, de afgelopen week: een logeerpartijtje kon niet doorgaan en speelafspraakjes met vriendinnetjes ging ook lastig. Zonne was dus qua vermaak op mij aangewezen en dat terwijl ik nogal druk was met zowel werk als belangrijke vrijwilligerswerkdingen.

Lees verder

Vriendschappen ten tijde van corona

Ik kwam haar bij toeval tegen, een dikke maand geleden. Bij de zwemplas. Sinds Zonne en ik in OnsDorp wonen en onze kinderen bij elkaar in de klas zitten is er een leuke vriendschap ontstaan tussen ons. Allebei zelfstandige moeders die de opvoeding van hun kinderen alleen doen, dat schept toch een beetje een band. We hadden zo onze verschillen: zij wat frivoler dan ik, vaak verliefd op steeds een ander, regelmatig wisselend van baan, een wild en druk uitgaansleven. Ik meer van het sporten, boswandelingen, kamperen en half geplande avonturen en bijna alle avonden gewoon thuis. Maar de klik die was er toch.

lees verder

Iets met ezels en duizend keer dezelfde steen

Voor een opdrachtgever moest ik iets schrijven. Iets nieuws. Iets dat ik nog nooit gedaan had. Het moest er ruim voor half september zijn en waarschijnlijk zou het stuk nog wel een paar keer heen en weer gepingpongd worden.

Het was een opdracht die ik het liefste heb: iets nieuws, iets uitdagends, iets waarmee ik me kan ontwikkelen.

Ik had alleen geen plan van aanpak, ik kreeg nog even geen beeld van het eindresultaat.

lees verder

De laatste zaterdag van de zomervakantie

Na dit weekend gaat Zonne week naar school, dan is de vakantie voorbij. Eigenlijk heb ik wel wat gemengde gevoelens over deze maanden. Ik miste de vrijheid om leuke plannen te maken. Ik miste ook de toevallige ontmoetingen tijdens de vakanties waar ik normaal zo van kan genieten. Ik miste nieuwe landschappen, stadjes, dorpen en steden bezoeken. Vanwege de pandemie ging ik drukte immers nadrukkelijk uit de weg en we gingen veel minder lang weg.
Ik zag daarnaast ook weinig vrienden en familie: ik probeer de “bubbel” van contacten beperkt te houden tot dat virus een beetje uitgewoed is.

Lees verder

Maandagochtend

Het is maandagochtend. De vakantie is voorbij. Voor mij althans, want Zonne begint volgende week pas weer. In groep zes. De tijd vliegt.

Ik vind het ook wel weer lekker, de structuur van alledag. Ik kijk terug op een pandemiezomer waarin we meer thuis bleven dan gewoonlijk. De eerste zomer in jaren, ook, waarin we zonder Sunny op vakantie gingen. Een zomer met geboekte vakanties op campings met heggen. Niet helemaal mijn ding, dus.

Zo’n tent is best luxe, vooral zo’n huurtent zoals we afgelopen week bewoonden: met koelkast die het altijd doet, bedden, een kast , fornuis met vier pitten en heel veel ruimte. Maar als ik mocht kiezen woonde ik toch liever in een campertje….

Lees verder

Corona: dag 92

Deze week zijn de scholen weer 100% open en dat is toch echt wel dé maatregel die mij persoonlijk het meeste beïnvloedt sinds de scholen alweer 92 dagen geleden sloten.

Ik keek ernaar uit, naar deze week. Ondanks alle flexibiliteit die ik mezelf heb toegestaan en die ik ook gevraagd en gekregen heb van mijn opdrachtgevers, was het voor mij als zelfstandige moeder zonder partner af en toe best pittig om werk en gezin goed te combineren. Ik was er aan toe om op voor mij normale tijden te werken onder normale omstandigheden: thuis, met al dan niet een muziekje aan.

Dat ik toe was aan een “normale werkweek” lag overigens niet aan Zonne, want jeetje wat is dat toch een geweldig kind om het leven mee te delen!

Lees verder

De PamPamPambuurman

Kantoortuin in OnsDorp.

Vorig voorjaar, toen ik mijn eerste uurtjes in de tuin doorbracht nadat wij hier in november gingen wonen, hoorde ik voor het eerst mijn hoogbejaarde buurman “pampampammen” in de tuin.

Dat doet de man.

Continu.

Een soort neuriën maar dan harder.

Ik besloot toen meteen dat ik dat schattig vond. Zodra je je eraan gaat ergeren is je tuinplezier een stuk minder namelijk en de buren wonen daarvoor te dichtbij. Dat dat betreft heb ik mijn lesje wel geleerd, in mijn oude huis: de ergernissen over de continu blaffende honden zal ik niet snel vergeten.

lees verder

Coronaweek 9. De eerste week met parttime onderwijs.

Over het combineren van thuiswerk en thuisonderwijs was ik verdeeld enthousiast. In de eerste week, toen nog alles nieuw was, ging ik helemaal los op zelfbedachte lessen zoals “tuinles” en “kookles”. Ik schreef daar hier al over. Maar al snel kwam ik toch wel in de knel. Thuisonderwijs is veel minder leuk wanneer je een deadline hebt en niet aan je werk toekomt. Ik schreef daar hier over: het voelde als hardlopen door drijfzand.

Na vier weken zorgde ik voor een wifiverbinding door ons hele huis en ging Zonne zo nu en dan een uurtje op haar kamer werken. Drie weken later ging ik op kamers in eigen huis en nam ik mijn werkplek op zolder in gebruik met de uitdrukkelijke instructie “alleen bij bloed of botbreuken binnenkomen”. Wanneer ik op zolder aan het werk ben ga ik wel ieder uur even “preventief” kijken hoe het met haar is zodat ze toch even wat interactie heeft.
Om het kort te houden: die zolder was echt een goed idee. Ik overweeg nu de rest van het huis te verhuren (nee grapje). Zonne heeft haar eigen manier gevonden om de “bloed en botten regel” enigszins om te buigen: ze schuift gemiddeld één keer per dagdeel een briefje of een maaksel waar ze echt héél trots op is onder de deur door. Vanzelfsprekend vind ik zo’n briefje dan altijd binnen vijf minuten omdat ik toch toevallig van plan was om thee te zetten in de keuken en kan ik op zo’n moment gepast reageren. Ik vind dat een prima compromis.

lees verder

Op kamers in eigen huis

Gisteren repareerde ik het lekkende wastafeltje op zolder. Deze was blijkbaar al lek voordat wij er überhaupt gingen wonen maar als je zo’n kraan nooit gebruikt dan merk je dat dus niet. Een ongebruikt wastafeltje is echter een garantie voor een onfrisse p#tlucht en toen ik dacht dat probleem op te lossen door er even wat water doorheen te laten lopen, kwam ik erachter dat dat water er aan de onderkant weer net zo hard uit kwam.

lees verder