Making memories in autumn

shutterstock_754882633

Herinneringen maken. Dát is waar ik in deze periode in het boshuisje de prioriteit wil leggen.

En oh ja… iets met het voorbereiden van de verbouwing en de verhuizing naar ons nieuwe huis. Daar doe ik ook dingen voor. Dagelijks. Echt.

Making memories is een veel leukere focus.

Ik vind dat belangrijk. Niet voor niets staat dit doel bovenaan mijn lijstje met doelen en voornemens.

k wil mijn kind en mezelf mooie herinneringen geven. Niet alleen over hoogtepunten, maar ook een gevoel van veiligheid en rijkheid (wat iets anders is dan rijkdom).

Lees verder

Haar missen

Het is af en toe goed, voor ons allebei, dat ze er niet altijd is. Voor haar is het goed om eens een wat andere opvoedstijl (voor zover suikertante sowieso aan opvoeden doet…) te ervaren en ook is het fijn en goed voor haar om meer dan één hechtingsfiguur te hebben. Ik merk haar behoefte om deel uit te maken van een “clan”. Het liefst zou ze willen dat beide tantes, neefjes en óók oma en oma samen met ons in één huis te wonen.

Dat gaat niet gebeuren. Geen haar op mijn hoofd… Lees verder

Er stil van

Politiek is een onderwerp dat me erg bezig houdt, ik heb het er regelmatig met mensen over en ik ben zelf ook lid van een politieke partij. Ik heb er echter voor gekozen om er niet over te bloggen.

Vandaag maak ik een uitzondering.

Ik ben er stil van, namelijk…..

 

 

Ik ben er stil van dat iemand die zó racistisch, seksistisch, haatdragend en negatief is, iemand die denkt in “wij en zij”, iemand die minachtend en haatdragend is, door zó veel mensen gekozen is om hun land te leiden.

Het maakt me bezorgd. Het maakt me verdrietig. Ik ben bezorgd over de egocentriciteit, mensenrechten en klimaatverdragen in deze wereld. Ik ben verdrietig dat er zo weinig plaats lijkt te zijn voor respect, positiviteit, tevredenheid, verdraagzaamheid, liefde, tolerantie, een luisterend oor en begrip voor elkaar.

Ik ben er stil van… en héél verdrietig…..

 

Want:

Trump won niet…

Egocentriciteit won
Angst won
Racisme won
Sexisme won
Homofobie won
Minachting won
Haat won

En wij verloren allemaal….. ….

Hij ook.

Een pup?

Regelmatig ben ik de afgelopen jaren weggedroomd bij het idee van gezinsuitbreiding.

Nee. Zonne wordt géén grote zus. Dat zit er niet meer in. Ik ben 43. Maar ook al was ik 34; ik zou het zware zwangerwordtraject met hormoonbehandelingen, puncties, terugplaatsingen, dagen tellen, onderbroekstaren en veel te vroege omowitte teststrips niet meer trekken. En bovendien ben ik blij met wat meer vrijheden. De vrijheid om te kunnen blijven doen waarmee ik bezig ben als ze moet plassen, bijvoorbeeld.

Hm. Misschien een verkeerd voorbeeld.
Want. Ik. Wil. Misschien. Wel. Een. Pup.

Een gezellig maatje voor Zonne en mezelf. Om mee te wandelen, tegen te kletsen, mee te spelen. Een vriendje dat mee kan op vakantie zonder dat hij ruimte inneemt in bed. Iemand bij wie mijn meisje haar verhaal kwijt kan als ze verdrietig is en waarmee ze avonturen kan beleven als ze in een ondernemende bui is.
Een dier om lief en leed mee te delen, voor ons allebei. En voor haar een maatje om samen mee op te groeien.

Sinds ik thuis werk en er steeds meer van overtuigd raak dat dit géén tijdelijke situatie is, ben ik mezelf steeds meer gaan informeren.

Een gevoelige, intelligente, niet agressieve, niet continu kwijlende (want…. yuggh!), niet al te overdreven waaks agressieve blaffende, aanhankelijke en goed opvoedbare (maar hee dat moet lukken: ik leerde al een rat èn een kat kunstjes) hond. Die mee kan als we gaan kamperen en klimmen en dan bij ons in de buurt blijft. Die af en toe een halve dag alleen kan blijven.

Zo eentje.

Of toch maar niet? Want…. kost geld, moet driemaal per dag uitgelaten worden, moet geborsteld worden, blaft, piept, kwijlt, knaagt, rolt in de koeienpeop en springt in modderwater om zich vervolgens lekker uit te schudden nèt als ik mijn nieuwe jas aan heb….

Of toch maar wel? Want…. geeft liefde, gezelligheid, is altijd blij als je thuis komt, is nooit sjaggerijnig, leeft met je mee, brengt leven en avontuur, zorgt voor de dagelijkse beweging en had ik dat al van die liefde en gezelligheid gezegd?

Ik twijfel nog even verder….  …..

Nooit meer vier jaar

image

Vandaag was de laatste dag dat jij vier was.
Wat was je een lieve, stoere en dappere vierjarige….

De belangrijkste gebeurtenis in jouw vijfde levensjaar was toch wel de school. Wat was ik trots op je toen je, hoewel zeker niet helemaal op je gemak, met heel veel zin op je stoeltje in de kring ging zitten. En mij vrolijk uitzwaaide toen ik je achterliet.
Lees verder

Later…

Op het moment hoef ik niet persé een man. Ik heb de slechte eigenschap om in een afhankelijk wezen te veranderen die nog maar weinig onderneemt en zich naadloos aanpast aan haar man. Totdat ik erachter kom ongelukkig te zijn en een sjaggerijnig zeikwijf word.

Oke. Ik overdrijf een beetje maar je krijgt een idee….

Niet persé een man dus.

Maar later…. later….

Lees verder