Making memories in autumn

shutterstock_754882633

Herinneringen maken. Dát is waar ik in deze periode in het boshuisje de prioriteit wil leggen.

En oh ja… iets met het voorbereiden van de verbouwing en de verhuizing naar ons nieuwe huis. Daar doe ik ook dingen voor. Dagelijks. Echt.

Making memories is een veel leukere focus.

Ik vind dat belangrijk. Niet voor niets staat dit doel bovenaan mijn lijstje met doelen en voornemens.

k wil mijn kind en mezelf mooie herinneringen geven. Niet alleen over hoogtepunten, maar ook een gevoel van veiligheid en rijkheid (wat iets anders is dan rijkdom).

Doorgaan met het lezen van “Making memories in autumn”

Haar missen

Het is af en toe goed, voor ons allebei, dat ze er niet altijd is. Voor haar is het goed om eens een wat andere opvoedstijl (voor zover suikertante sowieso aan opvoeden doet…) te ervaren en ook is het fijn en goed voor haar om meer dan één hechtingsfiguur te hebben. Ik merk haar behoefte om deel uit te maken van een “clan”. Het liefst zou ze willen dat beide tantes, neefjes en óók oma en oma samen met ons in één huis te wonen.

Dat gaat niet gebeuren. Geen haar op mijn hoofd… Doorgaan met het lezen van “Haar missen”

Er stil van

Politiek is een onderwerp dat me erg bezig houdt, ik heb het er regelmatig met mensen over en ik ben zelf ook lid van een politieke partij. Ik heb er echter voor gekozen om er niet over te bloggen.

Vandaag maak ik een uitzondering.

Ik ben er stil van, namelijk…..

 

 

Ik ben er stil van dat iemand die zó racistisch, seksistisch, haatdragend en negatief is, iemand die denkt in “wij en zij”, iemand die minachtend en haatdragend is, door zó veel mensen gekozen is om hun land te leiden.

Het maakt me bezorgd. Het maakt me verdrietig. Ik ben bezorgd over de egocentriciteit, mensenrechten en klimaatverdragen in deze wereld. Ik ben verdrietig dat er zo weinig plaats lijkt te zijn voor respect, positiviteit, tevredenheid, verdraagzaamheid, liefde, tolerantie, een luisterend oor en begrip voor elkaar.

Ik ben er stil van… en héél verdrietig…..

 

Want:

Trump won niet…

Egocentriciteit won
Angst won
Racisme won
Sexisme won
Homofobie won
Minachting won
Haat won

En wij verloren allemaal….. ….

Hij ook.

Een pup?

Regelmatig ben ik de afgelopen jaren weggedroomd bij het idee van gezinsuitbreiding.

Nee. Zonne wordt géén grote zus. Dat zit er niet meer in. Ik ben 43. Maar ook al was ik 34; ik zou het zware zwangerwordtraject met hormoonbehandelingen, puncties, terugplaatsingen, dagen tellen, onderbroekstaren en veel te vroege omowitte teststrips niet meer trekken. En bovendien ben ik blij met wat meer vrijheden. De vrijheid om te kunnen blijven doen waarmee ik bezig ben als ze moet plassen, bijvoorbeeld.

Hm. Misschien een verkeerd voorbeeld.
Want. Ik. Wil. Misschien. Wel. Een. Pup.

Een gezellig maatje voor Zonne en mezelf. Om mee te wandelen, tegen te kletsen, mee te spelen. Een vriendje dat mee kan op vakantie zonder dat hij ruimte inneemt in bed. Iemand bij wie mijn meisje haar verhaal kwijt kan als ze verdrietig is en waarmee ze avonturen kan beleven als ze in een ondernemende bui is.
Een dier om lief en leed mee te delen, voor ons allebei. En voor haar een maatje om samen mee op te groeien.

Sinds ik thuis werk en er steeds meer van overtuigd raak dat dit géén tijdelijke situatie is, ben ik mezelf steeds meer gaan informeren.

Een gevoelige, intelligente, niet agressieve, niet continu kwijlende (want…. yuggh!), niet al te overdreven waaks agressieve blaffende, aanhankelijke en goed opvoedbare (maar hee dat moet lukken: ik leerde al een rat èn een kat kunstjes) hond. Die mee kan als we gaan kamperen en klimmen en dan bij ons in de buurt blijft. Die af en toe een halve dag alleen kan blijven.

Zo eentje.

Of toch maar niet? Want…. kost geld, moet driemaal per dag uitgelaten worden, moet geborsteld worden, blaft, piept, kwijlt, knaagt, rolt in de koeienpeop en springt in modderwater om zich vervolgens lekker uit te schudden nèt als ik mijn nieuwe jas aan heb….

Of toch maar wel? Want…. geeft liefde, gezelligheid, is altijd blij als je thuis komt, is nooit sjaggerijnig, leeft met je mee, brengt leven en avontuur, zorgt voor de dagelijkse beweging en had ik dat al van die liefde en gezelligheid gezegd?

Ik twijfel nog even verder….  …..

Later…

Op het moment hoef ik niet persé een man. Ik heb de slechte eigenschap om in een afhankelijk wezen te veranderen die nog maar weinig onderneemt en zich naadloos aanpast aan haar man. Totdat ik erachter kom ongelukkig te zijn en een sjaggerijnig zeikwijf word.

Oke. Ik overdrijf een beetje maar je krijgt een idee….

Niet persé een man dus.

Maar later…. later….

Doorgaan met het lezen van “Later…”

Bijna een schoolkind…

Over zes weken word jij alweer vier, mijn meisje… Ach wat groot ben jij al. En stoer. En lief. En snel. En sterk. En zwááár. En slim. En gelukkig nog steeds heel schattig en voor altijd mijn kleine meisje, hoe hard je ook groeit…

Al maanden kijk jij uit naar deze verjaardag. Want als je vier bent, dan ben je groot. Dan mag je naar school. En school is heel leuk. Waarom jij denkt dat school leuker is dan het kinderdagverblijf wordt me niet helemaal duidelijk, maar ik maak handig gebruik van jouw wens om maar zo snel mogelijk vier jaar oud te worden en naar school toe te gaan…

Want… als je géén broccoli eet… dan groei je niet meer zo snel… en duurt het veel lánger tot je vier bent.
En als je naar school gaat moet je zelf je schoenen aan kunnen doen. En je billen kunnen afvegen. En je handen wassen. En je boterham kunnen smeren…

Ik ga maar niet terugvallen in clichés maar regelmatig snap ik er niets meer van… Wie heeft jou geleerd om tot 100 te tellen? En hoe komt het dat jij nu al weet dat als je zeven blokjes hebt en je wilde er eigenlijk maar vijf, dat je er dan twee moet terugleggen?? En hoezo… herken jij alle cijfers al en waar was ik toen jij blijkbaar leerde om puzzels te maken van meer dan 80 stukjes??
Gelukkig zijn er nog genoeg dingen die jij nog moet leren… want plotseling ken jij geen liedjes meer. En ook lijk je opeens niet meer te kunnen tekenen. Het lijkt er soms op dat je het wel heel moeilijk vind om iets te proberen dat je misschien wel niet zo goed kunt en ik weet niet zo goed hoe ik die onzekerheid of faalangst voor jou kan wegnemen.

Want ach meisje, je bent goed zoals je bent! Als ik de tekst van het liedje niet meer weet, dan verzin ik toch zelf wat raars? En soms lijken rondjes inderdaad op een ei, geen probleem, hoor! Ook wanneer je opeens heel erg moet plassen en het soms een beetje mis gaat, dan doen we gewoon een schone onderbroek aan, niets aan de hand, kan gebeuren. Al die paniek… ach meisje wat kun jij het jezelf soms moeilijk maken….

Ik hoop maar dat deze onzekerheid een fase is.

Die onzekerheid is er gelukkig lang niet altijd. Jij rende de hele zomer spontaan naar franse oude mannetjes met hondjes toe en je vond het geen enkel probleem dat die meneer geen Nederlands bleek te kunnen praten… jij hielp hem wel… En onlangs bleek opeens dat jij op je handen stond. En omsloeg. En het gewoon opnieuw probeerde, maar dan wel wat voorzichtiger.

Soms mis ik die geweldige schattige vrolijke peuter die jij nooit meer zult zijn. Maar ach, wat heb ik van jou genoten. En gelukkig krijg ik er een heerlijke kleuter voor terug!