Een pragmatische vorm van mindfulness

Hoe ik sliep, hoe veel ik liep, hoe productief ik was….

Ik vond mindfulness altijd een beetje zweverig. Tien minuten op een rozijn kauwen en dat dan “ervaren”, nee dank ik. Ik houd niet eens van rozijnen. Genieten van het moment, right…

Dat ik ondertussen allang gestopt was met te ver vooruit kijken en daar dan vanalles voor opzij zetten, te genieten van de kleine dingen en bovendien niet blijven hangen in gedane zaken, dat was verder natuurlijk heel vanzelfsprekend. Ik heb ook geen spijt van keuzes die ik mijn leven gemaakt hebt, zelfs niet de keuzes die achteraf niet zo goed bleken uit te pakken. Van fouten leer je en die maken je tot wat je nu bent.

Lees meer

Over de verkiezingskater en dat het dan toch vanzelf weer tijd wordt voor positiviteit

De verkiezingen zijn voorbij, nog meer mensen hebben gekozen voor “ikke ikke ikke en de rest kan stikken” en voor mij heeft het wel een paar dagen geduurd om deze teleurstelling in de mensen om me heen los te kunnen laten.

Ik leerde dat mensen die uitspraken over “dobbernegers” doen gezien worden als een volstrekt redelijke politieke keuze. En ik hoop dat de mensen die “genoeg hebben van corona” en daarom kozen voor politieke partijen die het haten van mensen die anders zijn gewoon willen maken, zich ooit zullen realiseren wat ze gedaan hebben. En daarover met zichzelf in gesprek zullen gaan.

Wij leven in een land waarin het volstrekt acceptabel is dat mensen uit ons land vertrekken, bijvoorbeeld naar Noorwegen, Frankrijk of Spanje, om daar hun geluk te beproeven. Maar andersom heersen er andere sentimenten. En dàt terwijl het allang aangetoond is dat delen van de wereld behoorlijk onleefbaar zijn door de klimaatcrisis en bijvoorbeeld doordat grote bedrijven en rijke landen zich schuldig gemaakt hebben en maken aan uitbuiting van andere landen. Daar zijn wij dus mede verantwoordelijk voor.

Ik snap daar niets van, van die dubbele moraal waarin Nederlanders die het in het buitenland proberen lof ontvangen en mensen die het in Nederland willen proberen, geweerd worden en gezien worden als profiteurs. En ik wil dat ook niet begrijpen.

Enough said.

Tijd voor positiviteit.

Lees meer

Wat er gebeurde in januari

Verjaardag

Ik was jarig en kreeg de uitdrukkelijke opdracht om tot vier uur op zolder te blijven. Beneden in de huiskamer werd voor mij een feestje voorbereid. “Ik ga naar het winkelcentrum!!” werd er eerst geroepen. Dat was om een cadeautje te kopen, nam ik aan. Wat nog niet makkelijk is tijdens een lockdown dus ik bereidde me voor op een fles shampoo, een pak wasmiddel en drie bananen.

meer

De wereld mooier maken.

**

Ik ben er ziek van, van alle negativiteit overal. Het wantrouwen. De boosheid. De verongelijktheid. Ik ga geen voorbeelden noemen, u weet wat ik bedoel. Ik word er verdrietig van en soms ook boos. En vooral voel ik me machteloos.

Daarom bedacht ik dat het tijd wordt om de zon te laten schijnen. Gewoon een beetje zonnestralen in de wereld brengen. Door een goede daad te doen. Eens een complimentje te maken, te glimlachen. Een kaartje aan iemand te sturen.

lees verder

Op kamers in eigen huis

Gisteren repareerde ik het lekkende wastafeltje op zolder. Deze was blijkbaar al lek voordat wij er überhaupt gingen wonen maar als je zo’n kraan nooit gebruikt dan merk je dat dus niet. Een ongebruikt wastafeltje is echter een garantie voor een onfrisse p#tlucht en toen ik dacht dat probleem op te lossen door er even wat water doorheen te laten lopen, kwam ik erachter dat dat water er aan de onderkant weer net zo hard uit kwam.

lees verder

Mooie herinneringen maken: Pasen 2020.

Eén van de belangrijkste levenslessen is voor mij geweest dat mooie herinneringen je leven kleur geven. Die herinneringen delen met iemand geeft een gevoel van verbondenheid dat altijd blijft. En die herinneringen maak je niet persé door naar exotische plekken te reizen. Zo zijn mijn mooiste jeugdherinneringen verbonden aan het grasveldje achter ons huis waar wij urendagenwekenlang speelden met een aantal buurkinderen.

Een tentje en een dierentuin.

Ik kan me herinneren dat mijn moeder voor ons een soort tentje bouwde van een strandwindscherm in u-vorm met daaroverheen een laken. Wij maakten van gemaaid gras een plattegrond van een dierentuin waar we onze knuffeldieren tentoonstelden. Alle passanten werden uitgenodigd om de dierentuin te bezoeken. Tegen betaling met denkbeeldig geld. Ook verkochten we boeketten van onkruid aan passanten. En dat mijn moeder dan bekertjes ranja kwam brengen.

lees verder