De PamPamPambuurman

Kantoortuin in OnsDorp.

Vorig voorjaar, toen ik mijn eerste uurtjes in de tuin doorbracht nadat wij hier in november gingen wonen, hoorde ik voor het eerst mijn hoogbejaarde buurman “pampampammen” in de tuin.

Dat doet de man.

Continu.

Een soort neuriën maar dan harder.

Ik besloot toen meteen dat ik dat schattig vond. Zodra je je eraan gaat ergeren is je tuinplezier een stuk minder namelijk en de buren wonen daarvoor te dichtbij. Dat dat betreft heb ik mijn lesje wel geleerd, in mijn oude huis: de ergernissen over de continu blaffende honden zal ik niet snel vergeten.

lees verder

Op kamers in eigen huis

Gisteren repareerde ik het lekkende wastafeltje op zolder. Deze was blijkbaar al lek voordat wij er überhaupt gingen wonen maar als je zo’n kraan nooit gebruikt dan merk je dat dus niet. Een ongebruikt wastafeltje is echter een garantie voor een onfrisse p#tlucht en toen ik dacht dat probleem op te lossen door er even wat water doorheen te laten lopen, kwam ik erachter dat dat water er aan de onderkant weer net zo hard uit kwam.

lees verder

Fleur, Elsa, Bloesem en Steffie.

Jij had twee barbiepoppen. Een “Elsa” die je een keer kreeg toen je een jaar of drie was èn een barbiepop die ooit van mij geweest was: een Fleur uit de jaren ’80. Naast die retro barbiepop hadden opa en oma ook nog wat kleertjes bewaard, al die jaren. Jij was er maar wat blij mee.

En een dikke maand geleden, middenin coronatijd, brak de “barbie-tijd” aan.

Steffie
lees meer over Fleur, Elsa, Bloesem en Steffie

Ziek zijn is saai

Jij weet niet zo goed wat er allemaal aan de hand is want je bent ziek en dat is voor jou een nieuwe ervaring. Jij bent immers nooit ziek.

Je bent niet zo heel ziek hoor. Een beetje maar. Verkouden en misschien een hele lichte verhoging. Hoesten en keelpijn. En ook een ietwat verstopte neus. Dat is alles. Maar jij hebt eigenlijk niet zo veel vergelijkingsmateriaal. Voor jou staat de wereld op zijn kop want je voelt van alles dat je nog niet eerder voelde. Of in ieder geval niet de afgelopen vier jaar.

lees verder

Hoera daglicht!

… ik word daar dus blij van, van dat terugkerende daglicht. Het gaat sluipenderwijs, maar inmiddels hebben we toch echt wel een uur plus een dik kwartier méér daglicht dan rond kerst.

In de ochtend gaat het best traag. Vind ik dan. Iedere dag één minuutje, maar ik zou zo graag weer eens willen ontbijten bij daglicht. ’s Middags is het goed te merken dat de dagen langer worden. Ik vind dat heerlijk.

Lees verder