Geen dierenbeschermer meer maar politieagent

Heel voorzichtig vertel ik mijn dochter van acht de kinderversie van wat er in de afgelopen week in de Verenigde Staten aan de hand is. Ik leg haar uit dat racisme iets is dat al heel lang speelt, ook in Nederland en geef haar een paar voorzichtige voorbeelden.

“Mama stop, ik kan het niet meer aanhoren!” roept ze uit, met tranen in haar ogen.

lees verder

Fleur, Elsa, Bloesem en Steffie.

Jij had twee barbiepoppen. Een “Elsa” die je een keer kreeg toen je een jaar of drie was èn een barbiepop die ooit van mij geweest was: een Fleur uit de jaren ’80. Naast die retro barbiepop hadden opa en oma ook nog wat kleertjes bewaard, al die jaren. Jij was er maar wat blij mee.

En een dikke maand geleden, middenin coronatijd, brak de “barbie-tijd” aan.

Steffie
lees meer over Fleur, Elsa, Bloesem en Steffie

Een eigenwijze thuisjuf, nu al….

Zonne en ik heb de slag goed te pakken qua thuis blijven, thuisonderwijs en thuis werken. Ik schreef daar hier al eens een keertje over. We hebben een fijn ritme, waardoor ik redelijk aan mijn werk toe kom en er ook voldoende tijd over blijft voor leuke dingen. Vooral voor haar, dan, want ik heb nu eenmaal best een aantal taken die óók zo nu en dan aandacht vragen. De was opruimen bijvoorbeeld…

lees verder

De noodzaak en luxe van rebellie

Ik las een blog over de luxe en noodzaak van rebellie. Hierin wordt betoogd dat mensen die rebels denken, dat doen uit noodzaak, omdat ze niet anders kunnen. Je leeft naar de keuzes die je maakt en dan staat er iets persoonlijks op het spel.
Ik denk overigens ook dat mensen ook gewoon van nature wel wat dwars kunnen zijn. Het is niet persé altijd een bewuste keuze, denk ik.

Foto door Daria Shevtsova op Pexels.com

Mensen die rebels denken, blijven trouw aan zichzelf en hebben het lef om hun eigen geluid te laten horen. Ik vind dat heel belangrijk. Ik vind het zelfs een noodzaak. Te veel macht of zelfingenomenheid is niet goed en dan is het nodig dat er mensen zijn die een ander geluid durven laten horen. Dat geldt zowel op grote schaal, zoals bijvoorbeeld in landen waarin volkeren onderdrukt worden, als op kleinere schaal, zoals op de werkvloer of het schoolplein, in verenigingen, families, vriendengroepen en allerlei andere communities.

lees verder

Huilend in het bos

De dag ervoor hadden ze het gehad over de carnaval-outfits, liet Zonne me ’s morgensvroeg, nadat ze bij me in bed was gekropen, weten. Emma en Evelien gingen als poesje. In identieke outfits en de mama van Emma zou ze identiek schminken. Emma en Evelien zijn zogenaamde “BFF’s”, Best Friends Forever, dus Zonne was er niet echt verbaasd over dat ze dezelfde kleding zouden aandoen.

Carlijn zou als Vaiana gaan. Zonne had een dokters-outfit gekozen. En vervolgens had iemand gezegd dat poesjes nu eenmaal bang waren voor dokters en dat Vaiana de poesjes wel zou beschermen. Zonne zou dus niet mogen meespelen in die dokters-outfit.

lees verder

De financiële opvoeding van een achtjarige

Ze is allang geen kleuter meer. Ze is acht jaar oud en de tweede helft van haar basisschoolperiode is in september gestart. Ze kent alle tafels tot en met die van twaalf van voor naar achter en terug, stiekem doet ze mee met de breuksommen van groep zes en haar oudere neven hebben haar onlangs worteltrekken en machtsverheffen geleerd. Ze weet zelfs al wat priemgetallen zijn en kent het Griekse alfabet uit haar hoofd.

Tijd om weer eens na te denken over de financiële opvoeding…

lees verder

Ziek zijn is saai

Jij weet niet zo goed wat er allemaal aan de hand is want je bent ziek en dat is voor jou een nieuwe ervaring. Jij bent immers nooit ziek.

Je bent niet zo heel ziek hoor. Een beetje maar. Verkouden en misschien een hele lichte verhoging. Hoesten en keelpijn. En ook een ietwat verstopte neus. Dat is alles. Maar jij hebt eigenlijk niet zo veel vergelijkingsmateriaal. Voor jou staat de wereld op zijn kop want je voelt van alles dat je nog niet eerder voelde. Of in ieder geval niet de afgelopen vier jaar.

lees verder

December feestmaand

Al sinds ik min of meer zelfstandig kan nadenken heb ik een haatliefderelatie met de maand december. Sinterklaas, kerst en oud-en-nieuw, voor mij hoeft het niet persé. Te veel verwachtingen, te veel consumeren, te veel opgelegde gezelligheid. Al jaren zoek ik naar alternatieven maar toch blijft dat altijd een beetje een zoektocht: een compromis tussen “wat hoort”, “wat ik leuk vind” en 100% vluchtgedrag door ad hoc buitenlandreisjes te boeken.
Op zich is dat zoeken ook helemaal niet zo erg natuurlijk en inmiddels is het weer zo ver: het is december. De sint is in het land, de pieten en de discussies ook. Zwarte vrijdag is voorbij, de winkels en pakjesbezorgers beleven hoogtijdagen.

Doorgaan met het lezen van “December feestmaand”

Vakantiezakgeld

Twee jaar geleden, toen ze vijf was, stelde ik tijdens onze vakantie in Frankrijk dag-zakgeld in voor Zonne. Ze kreeg een euro per dag en het was haar helemaal vrij om te besluiten wat ze met dit geld zou doen.

Meestal kocht ze er een ijsje van. Er waren verschillende ijsjes te koop op de camping, variërend van 60 cent tot twee euro. Het meest begerenswaardig was het zogenaamde “schatkistje”: een blauw plastic bakje in de vorm van een schatkist, met daarin twee smaken ijs en – in het deksel geklemd – een plakplaatje. Om die plaatjes ging het natuurlijk. Zonne is ook dol op verrassingseieren.

Doorgaan met het lezen van “Vakantiezakgeld”

Museumbezoek met kind: Geofort Herwijnen

20190304_1329154760737050908816602.jpg
Uitzicht vanaf het Geofort

Het was voorjaarsvakantie en wij bleven thuis. Het werd een week waarin het geld niet over de balk gegooid werd en daarmee kwamen we niets te kort.

Het was een week waarin we op bezoek gingen en bezoek ontvingen. We gingen een dagje geocachen en vonden er maarliefst dertien. Er werd getuinierd en op die dagen en uurtjes dat er met vriendinnetjes gespeeld werd en ’s avonds laat werkte ik aan mijn deadline van volgende week.

Doorgaan met het lezen van “Museumbezoek met kind: Geofort Herwijnen”

Een nieuwe les in jongleren….

balls-1464306-1280x960.jpg

Een deel van mijn werk is dat ik regelmatig voor groepen sta. Meestal regel ik dat zelf: ik zorg dat er deelnemers zijn, regel de locatie, zorg voor versnaperingen enzovoorts.

Soms zijn er redenen om werving en regelwerk niet door mij te laten doen en het is inmiddels eerder regel dan uitzondering dat degene die dat dan overneemt, erachter komt dat dat toch moeilijker is dan verwacht.

Die zeven groepsbijeenkomsten die vorige week en deze week zouden plaatsvinden, dat werden er dus nog maar drie en het aantal deelnemers per groepsbijeenkomst is ook wat naar beneden bijgesteld.

Doorgaan met het lezen van “Een nieuwe les in jongleren….”

Making memories in autumn

shutterstock_754882633

Herinneringen maken. Dát is waar ik in deze periode in het boshuisje de prioriteit wil leggen.

En oh ja… iets met het voorbereiden van de verbouwing en de verhuizing naar ons nieuwe huis. Daar doe ik ook dingen voor. Dagelijks. Echt.

Making memories is een veel leukere focus.

Ik vind dat belangrijk. Niet voor niets staat dit doel bovenaan mijn lijstje met doelen en voornemens.

k wil mijn kind en mezelf mooie herinneringen geven. Niet alleen over hoogtepunten, maar ook een gevoel van veiligheid en rijkheid (wat iets anders is dan rijkdom).

Doorgaan met het lezen van “Making memories in autumn”

Psst… elfen bestaan gewoon wél….

20181007_1900317469207315443012882.jpg

Nog een dikke week en dan ben jij zeven jaar oud. En gezien de drukke agenda van al die Kinderen Van Tegenwoordig, die blijkbaar óók tijdens de herfstvakantie gewoon doorgaat, vierden wij je kinderfeestje dit weekend al.

Vorig jaar maakte ik namelijk de fout om het op een doordeweekse dag te willen vieren. Na de zoveelste afmelding werd het feestje vervolgens twee keer opnieuw gepland en tenslotte geannuleerd. Ik beloofde jou dat we het dan wel in het voorjaar zouden vieren en vervolgens vergaten we het allebei zo’n beetje. Inmiddels heb ik het in mijn agenda gezet en ken ik de regels die in dit dorp van toepassing zijn: vantevoren alles checken en regelen via de whatsapp en daarná pas uitnodigingen tekenen en uitdelen.

Dat ging dus helemaal goed en ik wilde er voor jou een onvergetelijk feestje van maken.

Doorgaan met het lezen van “Psst… elfen bestaan gewoon wél….”

Zwembadmoedersbubbel

20180910_1849488532551572391578310.jpg

Ze tipte me om een ander soort haarelastiekjes te gebruiken voor in Zonnes haar, een klein jaar geleden. Want tijdens de zwemles moet het haar uit de ogen en ná de zwemles is het toch wel fijn om de haren goed uit te spoelen. Scheelt toch weer een douchepartij thuis, immers. Maar Zonne piepte behoorlijk omdat ik – hoe voorzichtig dan ook – haar haar niet zondermeer kon bevrijden uit die natte wirwar dat haar kapsel werd tijdens de zwemlessen.

Of ze kapster was, vroeg ik. Met haar hoogblonde haar en kunstwerkjes van nagels had dat zomaar gekund, immers. Hoewel ik daar eigenlijk totaal geen verstand van heb met mijn gemiddelde kappersbezoek van eens per drie jaar…. en dan let ik dus niet echt op nagels. Maar nee…. ze werkte in de zorg… met gehandicapten.

Dat wij elkaar vervolgens opzochten tijdens die zwemlessen was niet persé vanzelfsprekend. Ik ben immers – op co-ouderschap of gezellig getrouwd na – een standaard representant van de rijke witte bubbel. Hoewel geen bakfiets. En zij straalde met haar kapsel en kleding overduidelijk uit dat ze uit het witte gedeelte van de oud-Vogelaarwijk of “prachtwijk” komt. Ook een witte bubbel, maar wel een hele andere dan die van mij.

Doorgaan met het lezen van “Zwembadmoedersbubbel”

Opvoeden: het huishouden doe je samen!

Al vanaf onze aankomst op de camping was Zonne dik bevriend met “Julia”, een meisje dat maar een paar dagen jonger was dan Zonne. Julia was er samen met haar beide ouders en een jonger broertje, hun caravan stond schuin tegenover onze Sunnybus.

We kwamen op dezelfde dag aan op de camping en gingen op bijna dezelfde dag weer naar huis.

De meiden vonden dezelfde dingen leuk. Iedere ochtend gingen ze samen dansen met het recreatieteam (yup.. zo’n camping waarvan ik zei dat ik er nog niet dood gevonden wilde worden… maar hee… de animatie voor kids was minder plastic dan op sommige plekken, echt..!). Vervolgens zochten de dames elkaar gedurende de dag verschillend keren op en speelden heerlijk samen.

Best Friends For Two Weeks, dus….!

Doorgaan met het lezen van “Opvoeden: het huishouden doe je samen!”

Boefjesogen

Half negen. Ik kijk met een half oog naar Outlander terwijl ik ondertussen vragenlijsten digitaliseer. 

Ineens hoor ik snelle voetjes boven me. 

Er is een meisje uit haar bed gekropen.

Zachtjes sluip ik de trap op, me verheugend op een heterdaadje.

Wanneer ik je kamer binnenkom lig je weer in bed. Zonder deken. Met het grote Annie MG Schmidt boek.

Er was een vlieg, liet je me weten. Dus je had het raam maar wijd open gezet.

Verder ben je je van geen kwaad bewust.

Als kind mocht ik nooit lezen in bed dus jij mag dat wel van mij. Maar niet tot half negen.

Ik spreek je bestraffend toe maar je ziet aan mij dat ik wel moet lachen om de situatie. Ik geniet van jou en jij ziet dat meteen.

Maar toch. Niet meer lezen meisje. Het is al veel te laat. Dat éne verhaaltje is allang voorbij. Of niet dan?

Jij probeert het nog even: het is een heel heel lang verhaal, mama. 

Maar ik kijk met je mee en zie dat je net aan een nieuw verhaal begonnen bent.

Ik zie boefjesogen, zeg ik.

Ja maar mama, zeg jij. Ik heb altijd boefjesogen. Zo bèn ik. Je probeert een onschuldige blik op me uit.

Ik moet lachen en jij ook. 

We spelen nog even kiekeboe achter de deur. Dat blijft namelijk leuk. Ook als je al zes en een hàlf bent.

Glimlachend ga ik naar beneden. Ik ben namelijk dol op boefjesogen. En ook op lezende meisjes.