Terug in de tijd

Ooit had ik geen kind en werkte ik heel veel en deze week gaat er ook zo uitzien. Gisteren bracht ik namelijk mijn dochter naar een zomerkamp en vandaag is de werkweek begonnen.

Ik heb precies een week om deze vrij grote opdracht af te ronden en daarnaast heb ik allerlei uitsteltaken die niet eeuwig uitgesteld kunnen blijven, waar ik aandacht aan wil geven. De BTW-aangifte bijvoorbeeld, en het eeuwig uitgestelde plintenproject. Die andere huisinrichtklusjes die maar geen prioriteit gekregen hebben sinds wij in november in dit huis gingen wonen.
En tenslotte kan ik gewoon zonder ergens over na te denken of iets te regelen, mijn huis verlaten. Om te gaan sporten bijvoorbeeld, of om iets mee te krijgen van de feestelijkheden in de stad waarin ik vorig jaar nog woonde.

Lees verder

Tegen de stroom in.

Ik houd van mensen die het aandurven om tegen de stroom in te zwemmen. Ik heb het zelf ook weleens gedaan. Er is moed voor nodig. Het is niet makkelijk. Je wordt er moe van. Je weet niet of het wel goed komt. Je gaat maar door en je weet niet zeker wat het je gaat opleveren. Mensen kijken je wat meewarig en met een opgetrokken wenkbrauw aan en hoe stoer je tijdens zo’n zwemtocht ook om je heen kijkt, toch raakt dat je: het ongeloof, de oordelen, de schampere blikken. Het is moeilijk om dan rechtop te blijven staan.

Lees verder

Eén kerstdag is genoeg.

20181226_1028582108354586162603029.jpg

Het was kerst en vandaag eigenlijk ook nog maar voor mij is één dag genoeg. Vandaag verf ik een muur geel en een kast blauw.

Ik heb niet persé een hekel aan kerst, hoor. Maar ik ben er ook geen fan van. Om maar eens met een trend mee te doen: ik ben een situationeel introvert. Sommige situaties en mensen kosten me meer energie dan dat ze me opleveren. Sommige situaties en mensen kosten me vooral vóórdat ik ernaar toe ga energie, andere situaties en mensen tíjdens en weer andere erna. Kerst valt onder de eerste categorie.

Deze kerst viel mee, achteraf gezien. Wij aten niet een kilo dood dier en ook bleef er niet vijf kilo te veel gekocht voedsel over. Er werden geen “speciale kerstboodschappen” gedaan. Maar vantevoren zag ik er zoals altijd weer tegenop.

Lees verder

Beste anoniem. Ik ken je niet.

Ik heb erover gekozen om op dit blog over “alles dat me bezighoudt” te schrijven. De enige beperking die ik mezelf opleg is dat ik mensen niet persoonlijk aan de schandpaal nagel en dat wát ik schrijf enigszins lezenswaardig moet zijn. Ik schrijf dus niet over lichaamssappen en probeer niet te zemelen. Ik heb echter wel een mening en daar schrijf ik over. Over feminisme bijvoorbeeld en ook over financiële onafhankelijkheid (in twee definities). Mensen mogen van harte oneens met me zijn, ik ben dat soms ook met hen.

Mijn blog heeft dus een dagboekfunctie en zo heel af en toe schrijf ik een blogartikel onder wachtwoord omdat ik niet wil dat mensen zichzelf terug herkennen via internet. Soms ook ligt het onderwerp gewoon gevoelig bij mij persoonlijk en zit ik niet te wachten op kort-door-de-bocht reacties. Een kleine 100 lezers-en-reageerders waarvan ik tot op enige mate weet wie ze “in het echt” zijn en waarvan ik ook zo kan inschatten dat ze “in die echte wereld” geen directe banden hebben met mensen waarover ik schrijf, hebben dat wachtwoord. Veelal zijn dat mensen die zelf ook een blog hebben.

Steeds wanneer ik een artikeltje beveilig, krijg ik via email verzoeken om mee te mogen lezen. En vaak zeg ik dan “nee”. Immers: àlle “IkLeesAlJarenMetJeMee-mensen” zouden gewoon mijn buurvrouw kunnen zijn die zichzelf een nieuw emailadres heeft aangemeten.  Wanneer het gaat om privacy is internet een gevaarlijke wereld en ik bescherm met mijn wachtwoord niet alleen mijn eigen privacy, maar vooral die van anderen.

Mensen worden er soms boos van, als ik “nee” zeg.  Ze gaan met me in discussie. Ze gaan passief agressief doen. Ze roepen dat ze me dan niet meer willen volgen. Ik vind dat overigens prima.

Maar goed. Ik leg het gewoon even uit: 

Lees verder

Een juichend meisje

Een spannend dagje was het vandaag. Want jij mocht proefzwemmen.

Dus HOPLA daar ging je.

Met je kleren het water in, watertrappelen en naar de overkant zwemmen.

En via het gladde doorbuigende vlot het water uitklimmen. Natte kleren uit.

Dan duiken door het gat.

Borstcrawl en zonder tussendoor adem te halen onder de lijn door. En vervolgens rugcrawl naar de overkant.

Lees verder

Wegvliegen

Tante A is dood gegaan, Zonne.

Oh.

Is opa C verdrietig?

Ja dat denk ik wel. Hij is al zo lang met haar getrouwd geweest en nu is hij alleen. Ik denk wel dat hij haar mist.

Ja. Ik denk wel dat hij moet huilen.

Maar ik denk dat opa C ook wel blij is dat A nu niet meer steeds zo ziek is. Ze lag maar in bed en ze voelde zich niet fijn. En nu hoeft ze dat niet meer te voelen.

Ja. Ze was wel ziek he? Ze had overal klontjes en haar lever en haar nieren deden het niet meer goed.
Ik hoop dat ik die ziekte nooit krijg mama.

Ja dat hoop ik ook, dat jij die ziekte nooit krijgt. Ik vind jou zo het leukste zoals je nu bent. Zonder ziek zijn.

Wat is eigenlijk de fijnste ziekte om dood van te gaan?

Dat weet ik niet. Ik denk dat het het fijnste is als je hele lijf opeens niet meer werkt. In één klap. Dat je dan lekker in het zonnetje aan het wandelen bent en hopla je bent dood. Zonder dat je je akelig voelt of dat het pijn doet.

Ja.

En is ze al uit haar lijf gevlogen?

Dat denk ik wel. Dat is dood gaan. Dat je lijf er nog wel even is maar jij woont er niet meer in.

En dat je dan een ster wordt in de hemel?

Ja ik denk dat dat dan gebeurt. En jij?

Ja en als ik dan dood ga dan word ik opnieuw geboren. En als jij dan ook dood gaat dan word ik jouw grote zus!

Oh dat lijkt me gezellig! Gaan we dan samen spelen.

Ja. Maar eerst komt er nog een afscheidsfeestje he?

Ja dat klopt. Maandag misschien.

Oh.

En wordt ze dan begraven of verbrand?

Ja één van de twee.

Ik hoop begraven.

Jij vindt dat verbranden maar niks he?

Nee. Ik wil niet dat ze me dan opeten.

Oh. Maar meisje als je dood bent dan doen ze je niet in een pan hoor! Het gaat dan net als een kaars. Je doet een vlam aan en als je dan een tijdje later kijkt dan is de kaars weg. En tante A heeft haar lichaam nu toch niet meer nodig. Dat was veels te ziek geworden. Daarom is ze nu weg gevlogen uit haar lichaam. Ze voelt nu niks meer. Dat is wel raar he?

Maar kan ze dan nog kijken?

Dat weet ik niet. Want ze kan het ons niet meer vertellen omdat ze geen mond meer heeft om mee te praten.

Oh nee.

Ik vind het toch wel verdrietig maar ik ben blij dat ze zich nu niet meer steeds zo akelig voelt.

Ja. Dat heb je mooi gezegd meisje.