Een blog over verantwoordelijkheid nemen

Er moeten me even wat zaken van het hart. Ik loop er al een tijdje mee rond en heb het tot nu toe vóór me gehouden. Ik vind namelijk dat we – vooral in deze tijden – een verantwoordelijkheid te nemen hebben om níet negatief te zijn en ik neem in deze surrealistische tijden graag mijn verantwoordelijkheid.

Ik blijf positief. Ik ga iedere ochtend dansen met mijn kind als een alternatieve gymles. Ik voel me dankbaar omdat ik me (nog) geen zorgen hoef te maken om de mensen die me dierbaar zijn. Ik ben blij omdat ik (nog en hopelijk blijft dat zo) iedere dag het bos in kan. Ik doe mijn boodschappen zonder angst voor virussen en zonder angst voor schaarste, zoals altijd en als ik thuis kom was ik netjes mijn handen. Ik koop wat ik nodig heb en soms koop ik wat anders omdat er op het moment voor sommige producten wat minder keuze is. Ik zet mijn beste beentje voor.

Maar dan toch.

lees meer

De noodzaak en luxe van rebellie

Ik las een blog over de luxe en noodzaak van rebellie. Hierin wordt betoogd dat mensen die rebels denken, dat doen uit noodzaak, omdat ze niet anders kunnen. Je leeft naar de keuzes die je maakt en dan staat er iets persoonlijks op het spel.
Ik denk overigens ook dat mensen ook gewoon van nature wel wat dwars kunnen zijn. Het is niet persé altijd een bewuste keuze, denk ik.

Foto door Daria Shevtsova op Pexels.com

Mensen die rebels denken, blijven trouw aan zichzelf en hebben het lef om hun eigen geluid te laten horen. Ik vind dat heel belangrijk. Ik vind het zelfs een noodzaak. Te veel macht of zelfingenomenheid is niet goed en dan is het nodig dat er mensen zijn die een ander geluid durven laten horen. Dat geldt zowel op grote schaal, zoals bijvoorbeeld in landen waarin volkeren onderdrukt worden, als op kleinere schaal, zoals op de werkvloer of het schoolplein, in verenigingen, families, vriendengroepen en allerlei andere communities.

lees verder

Fak braaf.

Jarenlang had ik niet echt een plan of zo. En ook geen doel. Ik was wel ambitieus hoor, maar daar zat niet persé een doel achter. Die ambitie heeft meer te maken met dat ik niet het type persoon ben dat iets “een beetje” doet. Ik ben meer van het springen met mijn ogen dicht en dan maar kijken of ik blijf drijven. En omdat ik het al vaak geoefend heb kan ik behoorlijk goed drijven, sterker nog, als ik dan tóch in dat water lig dan ben ik niet echt zo’n dobbertype. Nope, ik ga dan maar even een vlinderslag oefenen of zo. Of zo ver mogelijk onder water zwemmen. En dat dus tig keer, tot ik het kan.

lees verder

Terug in de tijd

Ooit had ik geen kind en werkte ik heel veel en deze week gaat er ook zo uitzien. Gisteren bracht ik namelijk mijn dochter naar een zomerkamp en vandaag is de werkweek begonnen.

Ik heb precies een week om deze vrij grote opdracht af te ronden en daarnaast heb ik allerlei uitsteltaken die niet eeuwig uitgesteld kunnen blijven, waar ik aandacht aan wil geven. De BTW-aangifte bijvoorbeeld, en het eeuwig uitgestelde plintenproject. Die andere huisinrichtklusjes die maar geen prioriteit gekregen hebben sinds wij in november in dit huis gingen wonen.
En tenslotte kan ik gewoon zonder ergens over na te denken of iets te regelen, mijn huis verlaten. Om te gaan sporten bijvoorbeeld, of om iets mee te krijgen van de feestelijkheden in de stad waarin ik vorig jaar nog woonde.

Doorgaan met het lezen van “Terug in de tijd”

Tegen de stroom in.

Ik houd van mensen die het aandurven om tegen de stroom in te zwemmen. Ik heb het zelf ook weleens gedaan. Er is moed voor nodig. Het is niet makkelijk. Je wordt er moe van. Je weet niet of het wel goed komt. Je gaat maar door en je weet niet zeker wat het je gaat opleveren. Mensen kijken je wat meewarig en met een opgetrokken wenkbrauw aan en hoe stoer je tijdens zo’n zwemtocht ook om je heen kijkt, toch raakt dat je: het ongeloof, de oordelen, de schampere blikken. Het is moeilijk om dan rechtop te blijven staan.

Doorgaan met het lezen van “Tegen de stroom in.”

Eén kerstdag is genoeg.

20181226_1028582108354586162603029.jpg

Het was kerst en vandaag eigenlijk ook nog maar voor mij is één dag genoeg. Vandaag verf ik een muur geel en een kast blauw.

Ik heb niet persé een hekel aan kerst, hoor. Maar ik ben er ook geen fan van. Om maar eens met een trend mee te doen: ik ben een situationeel introvert. Sommige situaties en mensen kosten me meer energie dan dat ze me opleveren. Sommige situaties en mensen kosten me vooral vóórdat ik ernaar toe ga energie, andere situaties en mensen tíjdens en weer andere erna. Kerst valt onder de eerste categorie.

Deze kerst viel mee, achteraf gezien. Wij aten niet een kilo dood dier en ook bleef er niet vijf kilo te veel gekocht voedsel over. Er werden geen “speciale kerstboodschappen” gedaan. Maar vantevoren zag ik er zoals altijd weer tegenop.

Doorgaan met het lezen van “Eén kerstdag is genoeg.”

Beste anoniem. Ik ken je niet.

Ik heb erover gekozen om op dit blog over “alles dat me bezighoudt” te schrijven. De enige beperking die ik mezelf opleg is dat ik mensen niet persoonlijk aan de schandpaal nagel en dat wát ik schrijf enigszins lezenswaardig moet zijn. Ik schrijf dus niet over lichaamssappen en probeer niet te zemelen. Ik heb echter wel een mening en daar schrijf ik over. Over feminisme bijvoorbeeld en ook over financiële onafhankelijkheid (in twee definities). Mensen mogen van harte oneens met me zijn, ik ben dat soms ook met hen.

Mijn blog heeft dus een dagboekfunctie en zo heel af en toe schrijf ik een blogartikel onder wachtwoord omdat ik niet wil dat mensen zichzelf terug herkennen via internet. Soms ook ligt het onderwerp gewoon gevoelig bij mij persoonlijk en zit ik niet te wachten op kort-door-de-bocht reacties. Een kleine 100 lezers-en-reageerders waarvan ik tot op enige mate weet wie ze “in het echt” zijn en waarvan ik ook zo kan inschatten dat ze “in die echte wereld” geen directe banden hebben met mensen waarover ik schrijf, hebben dat wachtwoord. Veelal zijn dat mensen die zelf ook een blog hebben.

Steeds wanneer ik een artikeltje beveilig, krijg ik via email verzoeken om mee te mogen lezen. En vaak zeg ik dan “nee”. Immers: àlle “IkLeesAlJarenMetJeMee-mensen” zouden gewoon mijn buurvrouw kunnen zijn die zichzelf een nieuw emailadres heeft aangemeten.  Wanneer het gaat om privacy is internet een gevaarlijke wereld en ik bescherm met mijn wachtwoord niet alleen mijn eigen privacy, maar vooral die van anderen.

Mensen worden er soms boos van, als ik “nee” zeg.  Ze gaan met me in discussie. Ze gaan passief agressief doen. Ze roepen dat ze me dan niet meer willen volgen. Ik vind dat overigens prima.

Maar goed. Ik leg het gewoon even uit: 

Doorgaan met het lezen van “Beste anoniem. Ik ken je niet.”

Wegvliegen

Tante A is dood gegaan, Zonne.

Oh.

Is opa C verdrietig?

Ja dat denk ik wel. Hij is al zo lang met haar getrouwd geweest en nu is hij alleen. Ik denk wel dat hij haar mist.

Ja. Ik denk wel dat hij moet huilen.

Maar ik denk dat opa C ook wel blij is dat A nu niet meer steeds zo ziek is. Ze lag maar in bed en ze voelde zich niet fijn. En nu hoeft ze dat niet meer te voelen.

Ja. Ze was wel ziek he? Ze had overal klontjes en haar lever en haar nieren deden het niet meer goed.
Ik hoop dat ik die ziekte nooit krijg mama.

Ja dat hoop ik ook, dat jij die ziekte nooit krijgt. Ik vind jou zo het leukste zoals je nu bent. Zonder ziek zijn.

Wat is eigenlijk de fijnste ziekte om dood van te gaan?

Dat weet ik niet. Ik denk dat het het fijnste is als je hele lijf opeens niet meer werkt. In één klap. Dat je dan lekker in het zonnetje aan het wandelen bent en hopla je bent dood. Zonder dat je je akelig voelt of dat het pijn doet.

Ja.

En is ze al uit haar lijf gevlogen?

Dat denk ik wel. Dat is dood gaan. Dat je lijf er nog wel even is maar jij woont er niet meer in.

En dat je dan een ster wordt in de hemel?

Ja ik denk dat dat dan gebeurt. En jij?

Ja en als ik dan dood ga dan word ik opnieuw geboren. En als jij dan ook dood gaat dan word ik jouw grote zus!

Oh dat lijkt me gezellig! Gaan we dan samen spelen.

Ja. Maar eerst komt er nog een afscheidsfeestje he?

Ja dat klopt. Maandag misschien.

Oh.

En wordt ze dan begraven of verbrand?

Ja één van de twee.

Ik hoop begraven.

Jij vindt dat verbranden maar niks he?

Nee. Ik wil niet dat ze me dan opeten.

Oh. Maar meisje als je dood bent dan doen ze je niet in een pan hoor! Het gaat dan net als een kaars. Je doet een vlam aan en als je dan een tijdje later kijkt dan is de kaars weg. En tante A heeft haar lichaam nu toch niet meer nodig. Dat was veels te ziek geworden. Daarom is ze nu weg gevlogen uit haar lichaam. Ze voelt nu niks meer. Dat is wel raar he?

Maar kan ze dan nog kijken?

Dat weet ik niet. Want ze kan het ons niet meer vertellen omdat ze geen mond meer heeft om mee te praten.

Oh nee.

Ik vind het toch wel verdrietig maar ik ben blij dat ze zich nu niet meer steeds zo akelig voelt.

Ja. Dat heb je mooi gezegd meisje.

Dag september, hallo oktober!

Dag maand september. De maand waarin Zonne begon op haar nieuwe school en als een razende leerde lezen en nieuwe vrienden maakte.
Op een school en in een klas waar ze zichtbaar en voelbaar gelukkig en op haar plek is.
De maand waarin ons gezinnetje een hondje rijker werd en ik (dus) een nieuw record vloer-dweilen vestigde.
De maand waarin ik me iedere week opnieuw voornam om mijn huis verkoopklaar te maken, of in babysteps alleen de kelder dan, of alleen een keertje wat spullen op marktplaats, wat er om uiteenlopende redenen steeds opnieuw niet van kwam waardoor er geen “te koop – bord” in mijn tuin kwam te staan.  Doorgaan met het lezen van “Dag september, hallo oktober!”

Kwaliteit of kwantiteit

Naamloos

Een jaar of 15 geleden schreef ik mijn eerste blog. Toentertijd was ik startende ondernemer en samen met andere starters was ik gevraagd door een online platform voor starters om wekelijks te bloggen over mijn wederwaardigheden als starter. Ik was de donderdagblog, op andere dagen waren andere starters aan de beurt.

Ik was de enige vrouw. Ze hadden best een tijdje naar me gezocht. In het kader van politiek correct moest er ook een Truusje meedoen natuurlijk…
De meeste vrouwen die starten met ondernemen, doen dat namelijk vanuit de comfortabele positie als “huisvrouw plus” met een partner met een baan en de beheerders van het platform waren wel écht op zoek naar mensen die er 100% voor moesten gaan: erop of eronder en daarvan heb je er dus niet zoveel met tieten… Waarschijnlijk hoopten ze dat één of twee van ons failliet zou gaan of het zou moeten opgeven.  Doorgaan met het lezen van “Kwaliteit of kwantiteit”

De poes op de kast

Ooit in mijn studententijd, vonden mijn huisgenootje en ik een hoogzwangere kat en twee dagen later hadden we zeven katten. Het was een hele beleving om de geboorte van de jonge poesjes mee te maken en om te zien hoe ze opgroeiden, die eerste weken.

Toen de poesjes een week of acht oud waren, had mamapoes er regelmatig even genoeg van. Ze vluchtte regelmatig weg van haar nageslacht door bijvoorbeeld bovenop een hoge kast heerlijke was-sessies te houden. Ik zie haar nog zitten: bovenop de kast, dubbelgevouwen en met een wat nonchalante blik haar rug schoon likkend….

Doorgaan met het lezen van “De poes op de kast”

Financiële vrijheid? Of rust…? En dan?

Vorige week schreef ik tweemaal over financiële vrijheid: over het waarom en wat je daar dan mee gaat doen. Immers: “dit jaar 10.000 euro sparen” is niet echt een doel. Het is een middel om een ander doel te halen. Voor veel financiële bloggers zou dat dan “financiële onafhankelijkheid” of “financiële vrijheid” zijn. Maar ook dat voelt voor mij niet als een goed einddoel. Want wat dan als je financieel onafhankelijk bent? Ga je dan op een stoel trots zitten wezen?!

Omdat ik daar zelf nog niet helemaal uit ben, stelde ik mijn lezers vragen: waarom streven zij dat na? En wat zouden ze gaan veranderen in hun leven wanneer dit doel (deels) bereikt zou zijn?

Ik kreeg veel reacties, waarvoor dank….!!

Doorgaan met het lezen van “Financiële vrijheid? Of rust…? En dan?”

Twintig kilo lichter

… zo voelt dat soms, als je een besluit genomen hebt….

Voor mij in ieder geval wel, in dit geval.

Dus pak ik mezelf aan kop en k*nt en pak ik de draad – of zeg maar gerust: mijn leven – weer op.

En dat voelt heerlijk. Gewoon weer eens zingen op de fiets. ’s Avonds genoeg energie hebben om weer eens iemand te bellen. Wat meer aandacht besteden aan een lekkere maaltijd.

En het huishouden… tja… het huishouden…

Doorgaan met het lezen van “Twintig kilo lichter”

Het dilemma

Ze mag van school dus niet door naar de eerste klas, volgend jaar. Ondanks dat ze wat mij betreft meer dan schoolrijp is, wat ook bevestigd is door allerlei mensen die daar helaas niet over gaan, hoewel deskundig genoeg. Haar juf, bijvoorbeeld…….

Het eerlijke verhaal zou zijn geweest dat de school een fout gemaakt heeft in haar aannamebeleid van nieuwe leerlingen, waardoor er nu twee eerste klassen van 34 kinderen zullen ontstaan volgend jaar. Zonne zou daar dan nog bij komen en dat kan de school zich niet permitteren. Ouders zijn al voldoende van de wap door het bericht van de plofklassen.

Het verhaal dat me verteld is dat deze school de strenge grens stelt op 1 oktober. Mijn dochter is van daarna.
Dit is een discutabel verhaal: de school zegt dat dit het beleid is, terwijl dit nergens gecommuniceerd is / wordt en er bovendien in eerdere jaren wél kinderen die een paar weekjes later geboren zijn dan die datum van 1 oktober, als vijfjarige naar de eerste klas gegaan zijn. Het staat zelfs zo beschreven in het pedagogisch beleid: kinderen die vóór 1 januari geboren zijn (en dat is Zonne), hebben recht op een zogenaamd “leervoorwaardenonderzoek” voor de overgang naar klas één. Er wordt per kind gekeken. Dat is gecommuniceerd. Maar blijkbaar toch niet want ineens komt daar die strenge leeftijdsgrens om de hoek. Waarvan de kleuterjuffen niets wisten, toch een saillant detail….

Ondanks dat er nú, op 16 mei, terwijl ik al maanden vraag om duidelijkheid, volgens de school ineens tóch een keiharde leeftijdsgrens is (of wel of niet), hebben ze een test afgenomen, een zogenaamd “leervoorwaardenonderzoek”. Dat hadden ze dan nooit moeten doen, toch?
Uit de test zou zijn gebleken dat mijn kind, dat huppelend door het leven gaat, “niet vloeiend genoeg” zou kunnen huppelen. En dat haar regelmatige buikpijn veroorzaakt zou worden doordat ze te veel  “in haar hoofd zit” en te weinig “in haar gevoel”. Haar organen zouden nog niet voldoende geïncarneerd zijn voor de eerste klas. En een kind dat niet vloeiend genoeg huppelt en te veel “in haar hoofd zit”, moet langer kleuteren. Vinden ze.
Mijn meisje had ook een paar keer gedurende het onderzoek, terwijl de mevrouw zat te schrijven, gevraagd “wat gaan we nu doen?”. Dat vond de antroposofische IB-er jong, niet-schoolrijp gedrag. Op mijn vraag wat een schoolrijp kind dan doet tijdens deze momenten, werd geantwoord dat die naar buiten zou gaan kijken en wellicht een opmerking zou maken over wat daar te zien was.

Hm….

Doorgaan met het lezen van “Het dilemma”

Een gesprekje met de juf…

Ik vroeg me af wat nu eigenlijk het traject is voor Zonne. Ze is immers een herfstkind en tijdens de voorlichtingsavonden werd me duidelijk dat kleuters die in de herfst zes worden, soms al wel en soms nog niet naar de eerste klas gaan. Voor de niet-vrijeschooldeskundigen: de eerste klas, dat is groep 3. Maar dan op de Vrijeschool.

Ik kreeg zelf een beetje de indruk dat de focus van juf niet echt bij Zonne was.
Doorgaan met het lezen van “Een gesprekje met de juf…”