Avonturen in het magische bos

“We gaan naar buiten, met Pippa naar het bos, naar het magisch bos. Maar we gaan op een geheime missie, Zonne! Als je iemand ziet, ook al is het in de verte, wil je me dan waarschuwen? Met een geheim teken of een dierengeluid? Want niemand mag ons zien, niemand mag ons tegenkomen. Anderhalve tot twee meter is voor niet-hoestende mensen, wij willen helemaal niemand tegenkomen vandaag, oké?”

lees verder

De mooie dingen in de afgelopen weken

Een trein in het bos

Een paar dagen geleden las ik het blijmakerslijstje van Minimal Dutchie Anja. Anja gaf mij nog een eervolle vermelding, heel lief. Maar dat was niet waarom ik het zo fijn vond om om haar blogartikel te lezen. Ze herinnerde me eraan om vooral te blijven stil staan bij alle dingen in mijn leven die me goed doen, waar ik blij van word.

Doorgaan met het lezen van “De mooie dingen in de afgelopen weken”

Tralies

behind-bars-1469616-1599x1317

Ik bracht haar naar de hondenkennel vandaag. We hebben namelijk een vol weekend en soms is dat gewoon echt te ingewikkeld met een hond erbij. Het is ook de vraag of je de  hond er plezier mee doet om haar dan steeds mee te slepen. Dus ik maakte vorige week een afspraak. In overleg met de kennelmensen bracht ik haar vanmorgen al. Dan had ze nog alle tijd om met de andere honden te spelen en te wennen aan de omgeving. Als ik haar ’s avonds had gebracht, waren ze al snel “op hok gegaan” namelijk en het is dan maar de vraag of ze dan had kunnen slapen vanwege al die nieuwe indrukken.

Doorgaan met het lezen van “Tralies”

’t Is maar een dier….. toch…?!

20181023_1936058889302569189597080.jpg

Pippa ging onder het mes. Ze heeft immers haar eerste loopsheid achter de rug en ik hoef dat niet persé ieder half jaar mee te maken. Er zijn al genoeg ongewenste honden in deze wereld, dus een nestje van haar – hoewel dat vast geweldige puppies zou geven – was niet echt een ambitie. Bovendien hebben niet gesteriliseerde teefjes een grote kans op melkklierkanker en daar zit ik niet persé op te wachten….

Dus bracht ik haar gisteren naar de dierenarts. Na nog wat telefonisch overleg naar aanleiding van een iets afwijkende bloedwaarde besloten we dat de operatie door zou gaan. Pippa zou onder narcose gaan het het zou vast wel goed gaan.

…. toch…?

Doorgaan met het lezen van “’t Is maar een dier….. toch…?!”

Les in minimalisme: een klein huisje in de praktijk

20180924_0947497896053166078273282.jpg

Toen ik in in juli vooruit keek naar onze periode in het boshuisje en mijmerde over consuminderen, bedacht ik dat ik deze periode mooi zou kunnen gebruiken om te oefenen in minimalisme.

Ik zei toen:

Ik kan best minimalistisch leven. In de Sunnybus bijvoorbeeld. Daar lopen de voorwerpen niet vanzelf terug naar de plek waar ze niet horen.

En wie weet gaat dat ook wel lukken in ons vakantiehuisje, waar we over 50 nachtjes slapen in trekken. Dat schattige minihuisje in het bos, waar een tafeltje staat waar nét twee borden en een schaal op passen. Met amper kasten.

Dus ik ga die tijd maar eens lekker gebruiken om te oefenen in minimalisme.

Vorige week schreef ik over waarom voor mij een capsule wardrobe niet werkt. Kort gezegd ben ik te eigenwijs om me aan te passen aan theoretische regels in aantallen kledingstukken, doe ik niet vaak genoeg de was, en heb ik voor verschillende activiteiten verschillende outfits die daarbij passen, zoals met de hond het bos in, een zakelijke meeting en rotsklimmen.

Vandaag wonen we vijf weken in ons kleine boshuisje. Een goed moment om eens te bedenken of dat nou echt zo fijn is.

Doorgaan met het lezen van “Les in minimalisme: een klein huisje in de praktijk”

Jan Huigen

20180905_1950158473590665937275546.jpg

Een beetje lacherig word ik ervan…. want vandaag is het geld van de overwaarde van mijn huis aan mij overgemaakt door de notaris. Ik wist precies hoeveel het zou zijn. Maar als het dan op je bankrekening staat dan kijk je toch nog even een keertje extra.

Een heel bedrag. Met een hoepeltje erom en dan nog een beetje erbij….

Een kwart daarvan heb ik meteen naar mijn BV gestort. Niet mijn geld, immers, maar van de BV. En morgen gaat nog een keer een kwart terug en de dag erna wéér. Iets met maximaal over te maken bedragen…. maar vervolgens is ook de hypotheekschuld aan de BV terugbetaald, dat moet van mijn accountant. En dan houd ik lekker toch nog geld over voor die kleine verbouwinkjes die ik graag wil laten uitvoeren….

Doorgaan met het lezen van “Jan Huigen”

Jongleren in de zomer van 2018.

2018-05-28 08.33.15.jpg

De eerste bal: ongepland op vakantie omdat het leuk is. En klimmen.

Ik houd van erop uit gaan, zonder doel, zonder plan. Gewoon met de Sunnybus. Het mooie weer achterna. Vandaag bedenken waar we morgen heen gaan. Me laten inspireren door toeristische apps of de lokale VVV of het landschap, en zo de mooiste plekken bezoeken. Me laten verrassen door waar we zijn.

ik houd van zwerven door bossen, schatzoeken en ik hang graag aan rotsen tijdens mijn vakanties…

Als ik alleen rekening zou hoeven te houden met wat ik zelf leuk vind dan was het allemaal heerlijk overzichtelijk.

De tweede bal: het ondernemerschap.

Eigenlijk past mijn manier van op vakantie gaan perfect bij mijn werk. Zo weet ik vandaag bijvoorbeeld nog niet precies of ik inderdaad over een week of twee “helemaal vrij ben”. En daarmee bedoel ik dan: ik weet nu nog niet of ik over twee weken niet nog even een tussenrapportje of uitgebreid voorstel moet schrijven. Als dat dan nodig is dan moet dat eerst en kan ik nog even een dag of twee níet op vakantie.

Een ondernemer is nooit écht met vakantie. Ik niet, in ieder geval… Ik moet toch echt wel twee of drie keer per week mijn emails checken om te zien of er iets belangrijks is waar ik echt Vandaag Nog Op Moet Reageren.

Nu gaat dat natuurlijk steeds makkelijker. Een jaar of vijf geleden kocht ik nog een SIM-kaart in het land dat we bezochten.
Oké in Frankrijk, laten we eerlijk zijn, ik ben niet zo heel orgineel qua vakantiebestemming….

Doorgaan met het lezen van “Jongleren in de zomer van 2018.”

De zon vieren en de rest ook.

Het wordt een prachtig weekend. En we hebben iets te vieren:

  • De zon schijnt.
  • Pippa is een Grote Hond geworden. Ze beleeft haar eerste (en laatste…) loopsheid. Da’s niet zo praktisch maar toch wel een mijlplaatje…. géén puppy meer.
  • Er zit een “verkocht”- sticker op het bord in onze tuin.
  • We gaan naar een heel leuk nieuw huis in het najaar.
  • In de nazomer en vroege herfst wonen we dik twee maanden in een huisje in het bos.
  • Ik heb het liefste kind van de wereld.
  • Die vanmiddag een prachtig schoolrapport mee naar huis krijgt. Ik weet het zeker.
  • Die bijna haar eerste zwemdiploma binnen heeft.
  • Ik plande vandaag drie weken vrij omdat blijkt dat de opdrachtgevers van mijn doorlopende projecten dan sowieso óók op vakantie zijn.
  • Het leven mensen, het leven, YEAH!
  • Had ik al gezegd dat het mooi weer is?
  • En oh ja. Niet echt om te vieren. Maar we wonen nog steeds naast herrie-buren die bovendien komende week hun asbestdak gaan saneren waardoor we drie dagen gedwongen binnen moeten blijven. Reden om de buitentijd maar eens even van te voren al te compenseren.
  • We hebben een Sunnybus en die biedt altijd mogelijkheden.
  • Het is nog laagseizon op veel campings. Nog één week tegen redelijke tarieven kamperen dus!
  • Ik heb heel hard gewerkt en dat mag beloond worden.

Doorgaan met het lezen van “De zon vieren en de rest ook.”

Donderdagochtend

Het vriest, het is best fris. Máár…. de zon schijnt.

 

I love it.

 

Ik kies ervoor om me niet aan te sluiten bij de ochtendroedel in het bos. Best gezellig hoor, maar stilte is fijn.

We gaan het bos al snel uit. Een cache lokt me een open natuurgebied in. Lekker in het zonnetje. Blauwe lucht. Weinig wind. Ja. Fijn.

Pippa boft. Ze vindt een bal. Blij komt ze me de bal brengen. Ik rol hem weg, zij rent erachteraan. Maar niet te vaak: remmen, wenden en draaien is niet goed voor puppenlijven.

Doorgaan met het lezen van “Donderdagochtend”

Hondenleven deel 6: een half jaar oud

Pippa is inmiddels een half jaar oud en ze begint steeds meer een deel van ons gezin uit te maken. Het stof is wat neergedwarreld en dat wij een gezin zijn bestaande uit een meisje, een mama, een kat èn een hond, begint steeds gewoner te worden.

Voorheen hadden we twee katten. Toch voelt ons gezinnetje in de huidige samenstelling veel “voller”. Pippa neemt letterlijk en figuurlijk veel ruimte in, in ons gezin. Ik vind de combinatie van een kat en hond heel leuk: beide hebben een totaal verschillende energie en zo hebben ze allebei iets anders toe te voegen aan ons gezin.

Ze gaan ook leuk met elkaar om. Otje is de baas. Dat is duidelijk.

Doorgaan met het lezen van “Hondenleven deel 6: een half jaar oud”

De kerstplannen

Morgen is het kerst en dat vieren we “zoals het hoort” met de familie.
Zelfs de zus met de heupen komt dus dat wordt pret voor tien….. …. ……… ….!

Maar ECHT ik ben heel dankbaar en zo, hoor. Dat ik ze heb, in goede gezondheid. Echt.
Ik zie gewoon altijd een beetje op tegen het familiegebeuren maar dat ligt aan mij.

Ik tel mijn zegeningen heus wel. Vooral dat ik geen schoonfamilie heb vind ik erg fijn zo met de feestdagen….

Anyway. Daarna wordt het leuk.

Doorgaan met het lezen van “De kerstplannen”

Een avonturendag

Gisteren had Zonne haar allereerste klimwedstrijd. Ze hoopte maar dat ze niet laatste werd en dat lukte. Ze deed het helemaal niet slecht!

De wedstrijd was in Amsterdam, en aangezien de weersvoorspellingen voor dit weekend eindelijk eens wat zon lieten zien, omdat die wedstrijd gewoon de hele dag duurde èn omdat pups niet welkom zijn in klimhallen, gingen we met de Sunnybus. Dan kan Pippa gewoon mee en heerlijk comfortabel chillen in het busje, waar ik dan zo af en toe naar toe kan.

Het plan was om te gaan slapen in Muiden. Een plekje uitgezocht met de app die me informeert over handige plekken om een nachtje te bivakkeren met de camper. Maar blijkbaar was er iets te doen in Muiden want het puilde uit. Inclusief alle parkeerplaatsen. Dat ging ‘em niet worden, dus…. Doorgaan met het lezen van “Een avonturendag”

Een hondenleven, deel 3…. positief zijn over dit weer, kan dat dan…?

Ik had er wel wat moeite mee vanmorgen. Het hele weekend, eigenlijk… want ik vond het maar erg koud en stom weer. Die donkere ochtenden… aan mij is het niet besteed…

Toch maakten we er het beste van dit weekend. Op vrijdagavond stelde ik Zonne voor om de volgende dag ’s middags weer te gaan schatzoeken. Maar uiteindelijk gingen we ’s morgens al. Mijn enthousiasme over naar buiten gaan was 100% gelogen, maar toch was het aanstekelijk. Zonnes enthousiasme was wél echt en Pippa… die is AL-TIJD enthousiast want een pup van vier maanden. Uiteindelijk werkte het doen alsof ik enthousiast was, dus tóch….

Doorgaan met het lezen van “Een hondenleven, deel 3…. positief zijn over dit weer, kan dat dan…?”