Drie dingen….

flower-series-1-1311847-639x753

… om dankbaar voor te zijn, in het afgelopen jaar…..

 

Dat werd mij jaar of vijf geleden gevraagd op oudjaarsavond, toen ik in een toevallig samengesteld gezelschap van oude vrienden en nieuwe kennissen, oud – en – nieuw doorbracht in een kasteel in Frankrijk.

Ik vond dat een hele moeilijk vraag. Ik had een zwaar jaar achter de rug waarin ik mijn laatste personeelsleden had moeten ontslaan vanwege een fraudezaak. Ik was opgelicht door mensen die ik vertrouwde. Niet leuk. Ik had een moeizame vakantie gehad. Er waren dingen anders gelopen in mijn leven dan dat ik wilde, dat jaar. Dat was niet makkelijk te verteren geweest.

Het was dus gewoon eigenlijk een kutjaar. Maar het was er het gezelschap niet naar om dat met ze te delen…..

Doorgaan met het lezen van “Drie dingen….”

Een zondagochtendberichtje over daglicht en ander geneuzel

stoel

Ik heb goed nieuws, lieve kijkbuiskinderen!

De zon gaat in de komende weken niet nóg vroeger onder dan vandaag. En dat is om 16.25 uur. In mijn regio tenminste, de mensen die vinden dat Amsterdam het centrum van Nederland is zien de zon een minuutje later ondergaan.

En dát terwijl het “pas” 9 december is….

Doorgaan met het lezen van “Een zondagochtendberichtje over daglicht en ander geneuzel”

Hallo klusmannen… dáág klusmannen!

20181203_1115145066777452679709836.jpg

Vandaag wordt de nieuwe vloer gelegd. Daarmee is de periode van verhuizen en verbouwen afgesloten. Gevoelsmatig dan, vooral. Want in het hokje waar ooit een wc komt is nu alleen een gat in de vloer….

Maar…. op dat kleinste kamertje na is het vanaf morgen wel in iedere ruimte in ons huis min of meer leefbaar en kan ik echt gaan “opbouwen”.

Heerlijk.

Ik ben toe aan de heerlijke saaiheid van het dagelijkse bestaan. Voor zover saai en dagelijks, dan, want wanneer je ZZP-er bent met steeds weer nieuwe opdrachten, is er afwisseling genoeg.

Maar verder… die heerlijke huiselijkheid… even geen grote beslissingen moeten nemen over de hoogte van de plinten… even géén koffie zetten voor klusjesmannen en dat de woonkamer wéér ontruimd moet worden…. ik kijk ernaar uit!

Doorgaan met het lezen van “Hallo klusmannen… dáág klusmannen!”

We zijn thuis.

20181122_1936568997732005132052650.jpg

Eigenlijk was vandaag mijn hele dag vol met zakelijke afspraken. Nadat ik dagenlang kasten en bedden in elkaar gezet had, moest er weer gewerkt worden.

Maar toen werd die éne afspraak in de Randstad geannuleerd. En de andere was veel dichterbij waardoor ik ineens tijd had. Tijd om wat kleine puntjes op de “i” te zetten. Tijd om de inhoud van de koelkast én de diepvries van ’t ene naar het andere adres over te hevelen: van ons huisje in het bos naar het nieuwe huis in dorp.

Doorgaan met het lezen van “We zijn thuis.”

2018: nu al geslaagd.

yellow-wins-1189807-1278x958

Ik houd van goede voornemens en jaardoelen. Ze geven me focus en richting, bovendien benadrukken ze me mezelf te blijven zien als “nooit te oud om te blijven ontwikkelen”.

Ik zal daarom waarschijnlijk altijd voornemens blijven hebben en plannen blijven maken. En ik zal er ook altijd na een tijdje achter komen dat ik misschien wel te veel van mezelf verwachtte, dat ik niet helemaal realistisch was geweest of dat ik gewoonweg te veel een gewoontedier ben om mezelf te veranderen in de “verbeterde ik”. Falen mag echter. Mij gaat het niet alleen om het eindresultaat, maar ook om de weg ernaar toe: wat leer ik ervan doelen te halen en wat leer ik ervan om doelen níet te halen? Dat is ook waarom mijn blog “Struikelen” heet. Ik struikel graag. Want wie nooit probeert die heeft sowieso niets bereikt.

Doorgaan met het lezen van “2018: nu al geslaagd.”

Het mooiste kado

paper-chain-in-the-dark-1152593-1279x850.jpg

Met vele andere Nederlanders leverde ik vanavond mijn eigen bescheiden bijdrage aan de drukste avondspits van het jaar. Er stond, hoorde ik op de radio (want ja… ik luister heel ouderwets nog graag naar radio één wanneer ik in de file sta) ruim 1100 kilometer file.

Gelukkig voor mij, die dichtbij de Duitse grens woont en ook nog eens met een zachte chee praat, staan de meeste files in de Randstad. Mensen betalen daar niet alleen het dubbele voor een huis als dat van mij, maar ze doen ook nog eens veel langer over hun reis van huis naar werk en andersom. Dat is wel een beetje een oneerlijke wedstrijd trouwens want ik werk dus vanuit huis en heb maar één of hooguit twee keer per week een externe afspraak die ik bovendien bijna altijd buiten de filetijd om plan, bovendien zijn veel bezoeklocaties goed bereikbaar met OV.

Maar goed. Ik dwaal af. Ik wilde het vanavond even over iets anders hebben.

Doorgaan met het lezen van “Het mooiste kado”

Even op de schapen wachten…

20181029_0840368024375917419230066.jpg

Sommige Nederlandes emigreren naar het buitenland op zoek naar rust, eenvoud en de natuur. En dan spelen er wellicht nog allerlei andere behoeften mee.

Ik geef ze geen ongelijk.

Toch heb ik in de afgelopen maanden ervaren dat emigreren niet persé nodig is om de drukte en herrie van Nederland te ontlopen. Ook onder de rook van een middelgrote stad “in de provincie” kan je die rust, eenvoud en natuur al ervaren. Hoewel die natuur natuurlijk wel relatief is in Nederland… toch heb ik zelfs op allerlei avonturen in gebieden in Europa waar de dichtsbijzijnde supermarkt drie kwartier verderop was, nog nooit zó intens rust ervaren als hier. Doorgaan met het lezen van “Even op de schapen wachten…”

Deze week

Voor mij is het heel gewoon om in iedere schoolvakantie weg te gaan. In ons ouwe huis was ik immers liever zo weinig mogelijk en eigenlijk gold dat ook voor de twee woningen die ik daarvóór bewoonde. Behalve zeven jaar geleden, toen Zonne op een prachtige zondagmiddag van de herfstvakantie geboren werd, was ik in de afgelopen 20 jaar dus gewoon altijd in Frankrijk, in de herfstvakantie. Aan het klimmen. Ik heb daarvan genoten en ik kijk uit naar een volgende keer.

Vorig jaar bleven we voor het eerst thuis en ondanks dat dat toen tegenviel en ik me voornam dat we dit jaar wél weg zouden gaan, bleven we ook dit jaar thuis. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen: dan is alle onrust rondom de verhuizingen voorbij. 

Doorgaan met het lezen van “Deze week”

Psst… elfen bestaan gewoon wél….

20181007_1900317469207315443012882.jpg

Nog een dikke week en dan ben jij zeven jaar oud. En gezien de drukke agenda van al die Kinderen Van Tegenwoordig, die blijkbaar óók tijdens de herfstvakantie gewoon doorgaat, vierden wij je kinderfeestje dit weekend al.

Vorig jaar maakte ik namelijk de fout om het op een doordeweekse dag te willen vieren. Na de zoveelste afmelding werd het feestje vervolgens twee keer opnieuw gepland en tenslotte geannuleerd. Ik beloofde jou dat we het dan wel in het voorjaar zouden vieren en vervolgens vergaten we het allebei zo’n beetje. Inmiddels heb ik het in mijn agenda gezet en ken ik de regels die in dit dorp van toepassing zijn: vantevoren alles checken en regelen via de whatsapp en daarná pas uitnodigingen tekenen en uitdelen.

Dat ging dus helemaal goed en ik wilde er voor jou een onvergetelijk feestje van maken.

Doorgaan met het lezen van “Psst… elfen bestaan gewoon wél….”

Herfsthuisje

20180929_155223304431987185121423.jpg

Voelde het vorige huisje als vakantie of als wonen in een luxe versie van de Sunnybus, dit nieuwe huisje voelt als thuis. Dat is een heerlijke volgorde.

Vakantiehuisje

In het vorige huisje hadden we veel buitenruimte en zon. Het nodigt uit tot buiten zijn en helaas heb ik daar niet volop van kunnen genieten omdat september toch wel een drukke maand was. Maar het was er wél en zo af en toe een uurtje in het zonnetje was fantastisch.

De inrichting van het huisje was niet helemaal waar ikzelf voor zou hebben gekozen. Een niet zo erg comfortabele bank met uitzicht op alleen maar de tv. En dat terwijl de televisie niet aan is geweest. Een minitafeltje met niet zulke hele fijne stoelen.

Ik was de eerste huurder van dit vakantiehuisje dat ook echt bedoeld is voor verhuur. Een echt vakantiehuisje dus, niet meer en niet minder. Er is dus nooit echt in gewoond en dat merkte ik aan kleine dingetjes. Aan het storende geluid van de mechanische afzuiging van de badkamer bijvoorbeeld, en aan het feit dat tijdens het koken gewoon altijd het brandalarm afging (en nee ik ben geen keukenprinses maar dit lag echt niet aan mij!). Binnen een week had ik die batterij er dus al uitgehaald.

Doorgaan met het lezen van “Herfsthuisje”

Jan Huigen

20180905_1950158473590665937275546.jpg

Een beetje lacherig word ik ervan…. want vandaag is het geld van de overwaarde van mijn huis aan mij overgemaakt door de notaris. Ik wist precies hoeveel het zou zijn. Maar als het dan op je bankrekening staat dan kijk je toch nog even een keertje extra.

Een heel bedrag. Met een hoepeltje erom en dan nog een beetje erbij….

Een kwart daarvan heb ik meteen naar mijn BV gestort. Niet mijn geld, immers, maar van de BV. En morgen gaat nog een keer een kwart terug en de dag erna wéér. Iets met maximaal over te maken bedragen…. maar vervolgens is ook de hypotheekschuld aan de BV terugbetaald, dat moet van mijn accountant. En dan houd ik lekker toch nog geld over voor die kleine verbouwinkjes die ik graag wil laten uitvoeren….

Doorgaan met het lezen van “Jan Huigen”

Voorlezen

shutterstock_732217162.jpg

We wonen nu 12 dagen in het boshuisje en daar hebben we inmiddels ons ritme opgepakt.

Dat ziet er wel anders uit dan in het oude huis.

Zo is de televisie nog niet aan geweest. Zonne vraagt er niet om, ik taal er niet naar. Dat Zonne er niet naar vraagt komt misschien eventueel ook wel omdat ik een beetje gejokt hebt en nadat ik de stekker eruit had gehaald, gezegd heb dat ‘ie stuk was….

Dat bevalt heel goed, zo zonder televisie. Ik ben ’s avonds productiever dan voorheen, toen ik weliswaar ook wel werkte ’s avonds maar dan wel met de TV aan, wat de concentratie natuurlijk niet bevorderde. Nu koos ik daar mijn klusjes wel op uit. Maar toch merk ik dat dit zo fijner is, met een muziekje aan in plaats van televisie…

Wat me ook helpt om ’s avonds aan de slag te gaan en blijven, is dat ik dagelijks klussen doe in het oude huis. Er is dus gewoonweg meer te doen voor me ’s avonds.

Doorgaan met het lezen van “Voorlezen”

Geluk

Een rustigaandagje

Vorige week was een hectische week voor mij maar zeker ook voor Zonne: weer naar school; nieuwe juffen, zelf naar school fietsen in plaats van achterop – en dat vindt ze nog heel spannend – , twee zwemlessen, twee dagen BSO en twee speelafspraakjes. We hebben elkaar dus niet zo veel gezien, in ieder geval veel minder dan normaal en bizar veel minder dan in de vakantie.

Dat kon ook niet. Ik had het druk met nieuwe en bestaande opdrachten en moest ook nog even een huis inpakken en spullen weg gooien. Ook op zaterdag, want toen kreeg ik hulp en reden we tweemaal met een volle aanhanger (en dat was geen kleintje) via de kringloop naar de milieustraat, terwijl Zonne een oppas had in ons boshuisje.

Meestal gaan we op zondagochtend sporten. Maar niet deze zondag. Het was gisteren een rustigaandag.

Doorgaan met het lezen van “Geluk”

Mantra

Het is inderdaad veel geld waard, maar dat geld heb ik al heel lang geleden uitgegeven.  Dat is dus nu niet zonde van het geld, dat was toen zonde van het geld. Ik word er niet armer van als ik het nu weg gooi.

Het is inderdaad af en toe heel handig om het op voorraad te hebben, op feestjes bijvoorbeeld. Maar ik kan ook gewoon aan de gasten vragen of ze wat extra meebrengen om te gebruiken.

Het is ballast. Het moet weg.

Die tijd is voorbij en komt nooit meer terug.  Doorgaan met het lezen van “Mantra”