Uit je leven halen wat erin zit.

Onlangs werd in de actieve slackgroep voor FIRE-adepten een mooi artikel gedeeld van Joshua Becker, een artikel dat te vinden is op de website becomingminimalist.com. Hij stelt in zijn artikel dat het begrip “geluk” in onze maatschappij gedefinieerd wordt in materialistische termen: een huis, auto, reizen, entertainment, uit eten gaan.

Lees verder

De misverstanden over feminisme

man-and-woman-1194787-1599x1196.jpg

Feminisme blijft voor sommige mensen een vies woord. Jammer is dat toch. Als je de definitie opzoekt, staat er namelijk:
“Feminisme – uit het Frans féminisme, van de Latijnse woordstam femina = vrouw – is de verzameling maatschappelijke en politieke stromingen of bewegingen die ongelijke (machts-)verhoudingen tussen mannen en vrouwen kritisch analyseren en vrouwenemancipatie nastreven.”
“De sociale en politiek kritische theorie en stroming die opkomt voor de inherente eigenwaarde van vrouwen en vrouwelijke eigenschappen, en die werkt aan de verdediging en het bevorderen van de rechten en belangen van vrouwen.”

Ik vind persoonlijk dat die verhoudingen óók gelijk zouden mogen zijn bij verschillende afkomst, seksuele voorkeur, cultuur en leeftijd. Er is nog veel te bereiken in onze mooie wereld.

Zolang die gelijkheid nog niet bereikt is, zouden we in opstand moeten blijven komen. Maar juist die opstand maakt dat wij, feministen, worden weggezet als immer boze mannenhaters.

Deze keer kom ik dus niet in opstand. Ik heb mijn boosheid over de stemmingmakerij rondom feminisme maar laten bedaren. Pas nu die boosheid weer gezakt is schrijf ik dit stukje. Een stukje over roeptoeteren over feminisme en over de cijfers.

Lees verder

Niet zeven dagen goede dingen doen

holding-hands-2-1309232-1278x463

Een paar jaar geleden liet ik me een paar keer inspireren door de Verdubbeldame die blogde over de Geefmaand November. Ik deed mee in 2014 en 2015. In 2016 haakte ik af en ook vorig jaar bleef het voor mij bij een eenmalige actie.

Voor mij is een maand blijkbaar heel lang.

Dit jaar heb ik er in de verte nog even aan gedacht. November 2018 was geen Geefmaand maar Verhuismaand. First things first…

Lees verder

Vrienden

Wij hadden een bijzondere vriendengroep toen we 18 waren.

Een jongen die de ene week op Prince leek en de week erna op Johnny Rotten, eentje die later de diagnose “schizofrenie” kreeg, een meisje dat na een lange depri periode wel ineens erg vrolijk was, een jongen die zich in extravagante dameskleding uitdoste. Ook de mensen zonder “diagnose” hadden zo hun dingetjes, opgroeien en volwassen worden was voor ons allemaal niet gemakkelijk.

Als je in een dorp woont, kom je elkaar dan blijkbaar vanzelf tegen. Wij waren de hippies van het dorp en dat waren we.

Ik kan me nog goed onze verontwaardiging herinneren toen dé rijkste inwoner van ons dorp een feest gaf. De gasten konden parkeren in óns park, op óns grasveld, waarna ze met busjes naar de feestlocatie vervoerd werden. We zagen ministers en andere hoogwaardigheidsbekleders voorbij komen. Op ons grasveld dat steeds meer veranderde in een modderboel. Het grasveld waar wij nadat we al het zwerfafval opruimden, onder de grootste boom altijd een vuurtje maakten, op kratjes bier zaten en jointjes rookten met een gitaar erbij. Ik herinner me ook nog dat een jongedame met haar blote tetten tussen die sjieke mensen door ging rennen, leuzen roepend… maar wie van ons dat was weet ik niet meer… echt niet… hmmmzzzz….. Lees verder

Het mooiste kado

paper-chain-in-the-dark-1152593-1279x850.jpg

Met vele andere Nederlanders leverde ik vanavond mijn eigen bescheiden bijdrage aan de drukste avondspits van het jaar. Er stond, hoorde ik op de radio (want ja… ik luister heel ouderwets nog graag naar radio één wanneer ik in de file sta) ruim 1100 kilometer file.

Gelukkig voor mij, die dichtbij de Duitse grens woont en ook nog eens met een zachte chee praat, staan de meeste files in de Randstad. Mensen betalen daar niet alleen het dubbele voor een huis als dat van mij, maar ze doen ook nog eens veel langer over hun reis van huis naar werk en andersom. Dat is wel een beetje een oneerlijke wedstrijd trouwens want ik werk dus vanuit huis en heb maar één of hooguit twee keer per week een externe afspraak die ik bovendien bijna altijd buiten de filetijd om plan, bovendien zijn veel bezoeklocaties goed bereikbaar met OV.

Maar goed. Ik dwaal af. Ik wilde het vanavond even over iets anders hebben.

Lees verder

Deze week

Voor mij is het heel gewoon om in iedere schoolvakantie weg te gaan. In ons ouwe huis was ik immers liever zo weinig mogelijk en eigenlijk gold dat ook voor de twee woningen die ik daarvóór bewoonde. Behalve zeven jaar geleden, toen Zonne op een prachtige zondagmiddag van de herfstvakantie geboren werd, was ik in de afgelopen 20 jaar dus gewoon altijd in Frankrijk, in de herfstvakantie. Aan het klimmen. Ik heb daarvan genoten en ik kijk uit naar een volgende keer.

Vorig jaar bleven we voor het eerst thuis en ondanks dat dat toen tegenviel en ik me voornam dat we dit jaar wél weg zouden gaan, bleven we ook dit jaar thuis. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen: dan is alle onrust rondom de verhuizingen voorbij. 

Lees verder

Samenwerken om werkdruk te voorkomen.

pieces-of-puzzle-1569431-1279x852

…. Hoera, ik heb een nieuwe opdracht, en een hele leuke!

Dat dacht ik eergisteren… maar… het greep me óók een beetje naar de strot. Want já ik ga een onderzoek uitvoeren voor een onderwijsinstelling. Een hele leuke. En buiten mijn comfortzone dus ga ik veel leren. Het is ook een prima betaalde klus. Niet te veel, niet te weinig. Leuk onderwerp, leuke doelgroep om mee in gesprek te gaan, hele leuke methodiek.

En vervolgens vond ik gisteren weer een andere hele leuke aanvraag in mijn inbox. Iets met zieke mensen. Ook al zo’n interessant onderwerp….. Tja… tis de tijd van het jaar: de budgetten moeten altijd op in q4 en in dat kwartaal draai ik meestal de hoogste omzet. Goed nieuws voor mij, dus!

Mááár… Lees verder

Zwembadmoedersbubbel

20180910_1849488532551572391578310.jpg

Ze tipte me om een ander soort haarelastiekjes te gebruiken voor in Zonnes haar, een klein jaar geleden. Want tijdens de zwemles moet het haar uit de ogen en ná de zwemles is het toch wel fijn om de haren goed uit te spoelen. Scheelt toch weer een douchepartij thuis, immers. Maar Zonne piepte behoorlijk omdat ik – hoe voorzichtig dan ook – haar haar niet zondermeer kon bevrijden uit die natte wirwar dat haar kapsel werd tijdens de zwemlessen.

Of ze kapster was, vroeg ik. Met haar hoogblonde haar en kunstwerkjes van nagels had dat zomaar gekund, immers. Hoewel ik daar eigenlijk totaal geen verstand van heb met mijn gemiddelde kappersbezoek van eens per drie jaar…. en dan let ik dus niet echt op nagels. Maar nee…. ze werkte in de zorg… met gehandicapten.

Dat wij elkaar vervolgens opzochten tijdens die zwemlessen was niet persé vanzelfsprekend. Ik ben immers – op co-ouderschap of gezellig getrouwd na – een standaard representant van de rijke witte bubbel. Hoewel geen bakfiets. En zij straalde met haar kapsel en kleding overduidelijk uit dat ze uit het witte gedeelte van de oud-Vogelaarwijk of “prachtwijk” komt. Ook een witte bubbel, maar wel een hele andere dan die van mij.

Lees verder