Financiële vrijheid? Of rust…? En dan?

Vorige week schreef ik tweemaal over financiële vrijheid: over het waarom en wat je daar dan mee gaat doen. Immers: “dit jaar 10.000 euro sparen” is niet echt een doel. Het is een middel om een ander doel te halen. Voor veel financiële bloggers zou dat dan “financiële onafhankelijkheid” of “financiële vrijheid” zijn. Maar ook dat voelt voor mij niet als een goed einddoel. Want wat dan als je financieel onafhankelijk bent? Ga je dan op een stoel trots zitten wezen?!

Omdat ik daar zelf nog niet helemaal uit ben, stelde ik mijn lezers vragen: waarom streven zij dat na? En wat zouden ze gaan veranderen in hun leven wanneer dit doel (deels) bereikt zou zijn?

Ik kreeg veel reacties, waarvoor dank….!!

Doorgaan met het lezen van “Financiële vrijheid? Of rust…? En dan?”

Fiets

Jij hebt een nieuwe fiets, dat was dan ook de hoogste tijd. Op dat allerkleinste maatje kwamen je knieën nog net niet tegen je kin…

Dus marktplaatsten we een nieuwe fiets en vandaag fietsten we dus samen naar jouw vriendje om te gaan spelen.

Met dat fietsen, stoer op de straat als een Echt Groot Kind, op de terugweg, werd jij wat overmoedig.

De eerste keer dat je viel, leerde jij dat fietsen met één hand toch wel moeilijk is.
De tweede keer leerde je dat je maar beter vóór je kunt kijken want soms is daar ineens een stoep.

Maar ik wil het hebben over wat er gebeurde toen jij voor de derde keer viel.

Je was vol bravoure en wilde me wel even laten merken hoe hard je kon. En hard ging je. Heel hard! Zó hard, dat je ging slingeren. En toen was daar gewoon wéér zo’n vermaledijde stoeprand. En wéér ging jij onderuit. Hard.

En daar liepen drie mannen van middelbare leeftijd. Mannen met een immigratie-achtergrond, noemen we dat tegenwoordig in Nederland.

Eentje pakte jou op. De andere pakte je fiets. Voordat ik überhaupt kon afstappen.

Ze bromden en humden wat. Ach ach. Oei oei. Of je bloed had? (nee). Of je pijn had (jahahahaa).

Ik kreeg jou aangereikt en je pakte mij snikkend vast. De heren stelden mij gerust: het zag er dan wel erg uit maar alles was goed met jou.

Jij kreeg een snoepje, twee zelfs. En toen jij tussen je tranen door dankjewel zei, ach-achten en humden ze glimlachend door. Wat een goede manieren. Wat ben jij lief. Wat ben ik een goede moeder.

Toen je – met dank aan de snoepjes – uitgesnikt was vroeg ik je of je nog wilde fietsen, die laatste 100 meter naar huis. Natuurlijk wilde jij dat want anders moesten we je fiets achterlaten en dat kon natuurlijk niet.

De middelbare heren humden en glimlachten nog wat door. Wat stoer van jou. Wat was je sterk. En mooie krullen trouwens, dat ook.

Eentje keek met een kennersoog je fiets na. Niks aan de hand mevrouw. Is veilig, is goede fiets.

En ze gaven nog een klopje op jouw krullen en mijn schouder. Ze keken nog even of je handen nog heel waren (ja) en je ellebogen. En je maillot was ook nog heel.
Ze waarschuwden je nog dat je gewoon een beetje rustig aan moest doen.

Deze mannen spraken niet zo goed Nederlands, ondanks dat ze hier misschien al een tijdje wonen. En ze waren zo te zien waarschijnlijk nog niet op de AOW-leeftijd en toch liepen ze om 4 uur op maandagmiddag over straat. Ze hebben dus geen van negen tot vijf baan, net als ik. Het zou kunnen dat ze geen baan (meer) hebben, dat kun je aan de buitenkant niet zien. Aan hun kleding en uiterlijk te zien zou het zomaar kunnen dat ze moslims zijn. Ook dat kun je niet zien aan iemands buitenkant.

Maar. Wat ik wél zag….

Ze lieten betrokkenheid zien. Zorgzaamheid. Meelevendheid en aandacht. Ze waren vriendelijk, inlevend, vrijgevig.
Ze lieten nadrukkelijk zien dat wij dit land, deze stad, deze stoep delen met elkaar. Ze liepen niet aan mijn meisje en mezelf voorbij.

Ik gaf deze heren een lieve glimlach en een hand en vertelde ze dat ik ze lief vond.

Ik geloof in deze mannen. Ik zie ze graag in mijn straat.
Ik geloof in een positieve blik op mijn land, mijn stad en mijn stoep in mijn buurtje. Mét deze drie meneren die onze middag een gouden randje gaven. Ik geloof in menselijkheid, in betrokkenheid en ik geloof in de tederheid die deze mannen lieten zien. Ik vind dat veel belangrijker dan foutloos Nederlands spreken. Met tederheid, medemenselijkheid en aandacht voor elkaar kom je veel verder in dit land, waar jij nog 80 of 100 jaar in gaat leven.

En daarom hoop ik dat mensen die overwegen op de PVV te stemmen, op tijd bij zinnen komen.

Ze hebben nog anderhalve dag.

Old friends, het vervolg

In juni schreef ik over een weerzien met mijn oude vrienden. We zagen elkaar voor het eerst in 20+ jaar. Daarna sprak ik nog een keertje af met één ervan. We zaten op een terrasje en gingen naar een voorstelling van een ander lid van de groep.

Daarna bleef het stil.

Ik deed nog een keertje een poging. Ik vroeg via een sociaal medium waar ze op vakantie gingen die zomer en of het leuk zou zijn als ik één of twee dagjes zou aansluiten tijdens mijn “tour de France”.

Maar buiten één reactie om van een vriendin die ongeveer 800 kilometer van mijn vakantiebestemming af zat, bleef het stil. Dat snap ik best, hoor. Niet iedereen zit te wachten op het samen op vakantie gaan met iemand die je 20 jaar niet gezien of gesproken hebt, en de meesten hebben bovendien een heel gezin.

Doorgaan met het lezen van “Old friends, het vervolg”

Kerst 2016

Dit jaar vieren we kerst met de extended familie. Niet alleen mijn ouders, zussen en ik plus kinderen, maar ook een zus van mijn moeder met haar kinderen en kleinkinderen.

Ik vind dat leuk. Hoe groter het gezelschap en hoe minder goed je sommigen daarvan kent, hoe kleiner de kans in allerlei patronen te vervallen. In mijn familie zijn we erg goed in patronen en die zitten me eigenlijk veel te krap…. geef mij maar wat verrassingen!!

Doorgaan met het lezen van “Kerst 2016”

De verjaardag van een vriendin vieren

Zij viert het eigenlijk nooit. Dus deed ik het. Ik maakte een evenement aan via FB  (FB suggereert dat inmiddels zelf, blijkbaar…) en nodigde mensen uit waarvan ik wist dat zij haar ook kennen. We trainen weleens samen, immers.

Helaas zegden veel mensen af, maar een paar kwamen wél. En – het mooiste – zij was zelf aangenaam verrast door mijn initiatief.

Zonne maakte een tekening en ik pakte een kadootje in. En zo gingen we. Naar een klimhal waar we dus vaak samen trainen, om het nuttige plus aangename met alleen het aangename te combineren.

Ze viert het inderdaad nooit, liet ze weten, maar zoals het nu ging vond ze het wel leuk.

Missie geslaagd!

Budgetteren en samen doen

Klimmers gaan samen op vakantie. In wisselende samenstellingen. Bijna altijd wordt er samen gekookt, samen ontbeten en (dus) ook samen boodschappen gedaan. We kennen twee vaste eetmomenten per dag. De rest van de dag – tijdens het klimmen – wordt “gesnackt”: in de rugzak gaan wat stokbroden, flessen water, wat repen, fruit en de persoonlijke voorkeuren van eenieder mee. In mijn geval is dat droge Franse worst (eet ik thuis nooit, maar heerlijk bij een stuk stokbrood: hapje links met worst en hapje rechts met brood) en camembert.

Voor Zonne zijn het van die ronde nognetnietplastic kaasjes, per stuk verpakt in rood kaarsvet (u kent ze wel) en pindakaas. Totdat ze chocopasta spot bij een ander. Doorgaan met het lezen van “Budgetteren en samen doen”

Over jou en over mij

Dit blog gaat over mij. Het zijn verhaaltjes over wat ik meemaak, wat me bezighoudt, waar ik blij van word en wat ik van plan ben te doen.

Het gaat over mijn geld, over mijn meisje, over het weer zoals ik dat ervaar, over mijn dagelijks dingen, over waar ik van geniet, mijn hypotheek, mijn spaarplannen, hoe ik het alleenstaande moederschap ervaar en invul, hoe ik omga met het ZZP-er zijn, mijn vakanties en hoe ik sport. En soms over mijn kat. Met wie het overigens wel goed gaat, na twee bezoekjes aan de dierendokter, een flinke antibioticakuur en héél veel verwennerij. Ze wil alweer naar buiten ontsnappen maar ze moet nog even binnen blijven tot ze de 3 kilo aantikt. Ze eet me de oren van het hoofd en het gaat me nog maanden duren dat ze weer tevreden is met gewone normale gezonde harde brokken in plaats van alle veeltedure blikjes verwennerij.

Lief dat ik daar bezorgde mailtjes over kreeg.

Doorgaan met het lezen van “Over jou en over mij”

Balans zoeken: anders werken

Sinds ik geen vaste werknemers met verantwoordelijkheden heb, maar alleen nog mensen taakgericht aanstuur, heb ik gezocht naar mogelijkheden om mijn werk anders in te richten. Er is immers veel minder overleg nodig: ik heb geen team meer.

Ik wacht dus met smart totdat het huurcontract van mijn kantoor is afgelopen. In de praktijk zit ik er immers maar één (korte) dag per week en de belangrijkste reden is dat ik het te duur vind om er helemaal niet meer te komen…  En.. die planten moeten water. Dat natuurlijk ook…

Nu het huurcontract over twee maanden afloopt, geeft me dat meer aanleiding om écht eens te gaan nadenken over hoe ik mijn werk anders kan inrichten.

2015-02-09 17.29.29Ik heb dus besloten om de dingen opnieuw op een rijtje te zetten: Doorgaan met het lezen van “Balans zoeken: anders werken”

Speelafspraakjes

nijntje-kaart-met-vriendjes-in-rondjes-voorkant

Om Zonne te helpen zich meer thuis te voelen in de klas, ging ik al in gesprek met de juf en maakte afspraken over hoe de juf haar ging helpen. En omdat ik in tegenstelling tot sommige reageerders op mijn blog niet alle verantwoordelijkheid bij school of juf wil leggen, ging ik zelf ook aan de slag en heeft het fenomeen “speelafspraken” zijn intrede gedaan in ons leven.

Doorgaan met het lezen van “Speelafspraakjes”

De goede voornemens: leuke dingen blijven doen

wp-1451931150179.jpegLeuke dingen doen blijft actueel en voor mij blijft het belangrijk om dit op te schrijven en regelmatig terug te lezen, zodat ik niet “verslof” in een supersaaie sleur.

Dus ook voor 2016 kwamen deze doelen (eigenlijk is het een soort bucketlist) prominent terug in mijn bewust leven lijst

Daarnaast is er nog iets anders aan de hand: ik ben door het alleenstaand moederschap best eenzaam geworden. Veel activiteiten die ik deed toen ik nog single zonder kind was, passen niet meer bij mijn leven en dat geldt eigenlijk ook een beetje voor een aantal vrienden die ik had. Life goes on en een aantal vrienden bleven, maar sommigen ook niet waardoor er wel wat gaten zitten in mijn sociale netwerk…. Doorgaan met het lezen van “De goede voornemens: leuke dingen blijven doen”