Project bevrijd-de-goudvis; een weekoverzicht.

Ik wíl geen goudvis zijn!

Een tijdje geleden schreef ik hier en hier over zin geven aan je leven. Over passievol leven en de juiste prioriteiten stellen in je leven. Over een betekenisvol leven leven, over een leven dat past bij wat ik werkelijk belangrijk vind.

Ik schreef toen:

Ook als je zo’n beetje meedrijft op de golven van het leven raak je weleens op het verkeerde strand verzeild. Waar het dan ook wel oké toeven is, trouwens. Zo goed dat je misschien vergeet dat je ergens naar op weg was. En dat is prima, voor een tijdje. Maar dat moet je dan wel een keertje beseffen, dat je ergens naar op weg was en nu blijft hangen. Ergens in blijven hangen is óók een keuze namelijk en die maak ik liever bewust dan dat het me overkomt en dat ik dan later spijt heb.

Lees verder

Mindfulness: ieder haar eigen versie

Je leest het overal: in deze wereld van technologie, kantoorbanen, sociale media, welvaart, stress, multitasking en continue prikkels zouden wij meer aan meditatie, mindfulness of yoga moeten doen. Zodat we ons kunnen focussen. Zodat we meer in het “hier en nu” leven. Om het leven beter te kunnen overzien, zodat we gelukkiger zijn, zodat we onze creativiteit kunnen benutten en omdat het ons helpt te investeren in de zaken die echt belangrijk zijn. Volgens sommigen zou je zelfs de kans op allerlei vreselijke aandoeningen kunnen vermijden door hun methode te volgen.

Lees verder

Uit je leven halen wat erin zit.

Onlangs werd in de actieve slackgroep voor FIRE-adepten een mooi artikel gedeeld van Joshua Becker, een artikel dat te vinden is op de website becomingminimalist.com. Hij stelt in zijn artikel dat het begrip “geluk” in onze maatschappij gedefinieerd wordt in materialistische termen: een huis, auto, reizen, entertainment, uit eten gaan.

Lees verder

Hoera, ik ben imperfect! Een blog over rommelkonterigheid.

Heerlijk chaos… of niet…?

Bij heel veel bloggers lijkt alles goed te gaan. Ze vertellen enthousiast over hun flylady-schema en dat ze iedere avond de keuken opruimen. Ze zeggen nooit iets te kopen en overal orde te hebben.

Voordat je het weet ga je nog denken dat je een afwijking hebt omdat je niet perfect bent. Dat is waarom ik mijn blog “struikelen” genoemd heb: om te vertellen dat imperfectie bestaat en dat dat helemaal niet zo erg is.

Lees verder

Vakantiezakgeld

Twee jaar geleden, toen ze vijf was, stelde ik tijdens onze vakantie in Frankrijk dag-zakgeld in voor Zonne. Ze kreeg een euro per dag en het was haar helemaal vrij om te besluiten wat ze met dit geld zou doen.

Meestal kocht ze er een ijsje van. Er waren verschillende ijsjes te koop op de camping, variërend van 60 cent tot twee euro. Het meest begerenswaardig was het zogenaamde “schatkistje”: een blauw plastic bakje in de vorm van een schatkist, met daarin twee smaken ijs en – in het deksel geklemd – een plakplaatje. Om die plaatjes ging het natuurlijk. Zonne is ook dol op verrassingseieren.

Lees verder

En hoe was jóuw week?

Ik krijg maar geen genoeg van mijn prachtige korenbloemen.

Vorige week schreef ik over dat ik van niets doen lui aan het worden was. Daar zou ik op terugkomen: mijn plan was om toch eens wat meer uitstelklusjes aan te gaan pakken. Daarom probeerde ik er sowieso meer bij stil te staan wat ik eigenlijk doe in zo’n week.

Lees verder

Een dieet dan maar…?

weight-scale-1548017

Ik weeg mezelf ook niet zo vaak eigenlijk. Maar in het afgelopen jaar viel het me geregeld op dat ’t lijf wat minder strak werd en er ook zo af en toe een kilootje bij leek te komen.

Dat is ook echt mijn eigen schuld. Sinds ik nu alweer een jaar of vier thuis werk is de verleiding dichtbij en sluipenderwijs ging ik steeds meer tussendoor snacken. En waar ik voorheen eigenlijk nooit snoepte en een onaangebroken pak stroopwafels gerust een maand of twee ongeopend in een kast kon hebben liggen, gingen er afgelopen winter toch wel heel wat pakken stroopwafels doorheen. Ik kreeg steeds meer een voorkeur voor “zoet”, geen goede ontwikkeling.

De instinker was ook dat dit zó geleidelijk ging, dat ik me er niet bewust van was. Ik ga mijn leeftijd de schuld. Maar pas toen ik een eetdagboek ging bijhouden en daarin ook ècht eerlijk was, zag ik dat er toch wel wat veranderd is in mijn eetpatroon. Dat heeft dus niets met leeftijd te maken.

En toen ik onlangs eindelijk weer eens een nieuwe batterij in mijn weegschaal had gedaan bleek dat ik bijna 63 kilo woog. Dat is nog steeds een prima gewicht, maar het was wel maarliefst vijf kilo méér dan een jaar eerder. Als ik op dezelfde voet door zou gaan dan zou ik over tien jaar meer dan 100 kilo wegen en krijg dat er dan maar weer eens af; ik heb weliswaar geen ervaring met afvallen maar ’t is vast nog veel moeilijker dan op gewicht blijven.

Lees verder

Een stappenplan voor Financiële Onafhankelijkheid: Verf je haren blauw!

shutterstock_433446766

Dit jaar heb ik verstandige financiële doelen gesteld: er wordt niet belegd of afgelost totdat ik een fatsoenlijke inkomstenbuffer opgebouwd heb.

Mijn excuses voor het saaie begin van deze blog, geloof me: het wordt snel beter. Echt. 

Eigenlijk had ik dat al een jaar of 17 geleden moeten doen, in het jaar voordat ik besloot om voor mezelf te beginnen. Maar 17 jaar geleden nam ik in een boze bui om goede redenen ontslag en ging in een tent wonen in de Franse Alpen en later in Trentino, Italië, waar ik voor een appel en een ei klimles gaf in de rotsen en eens in de twee weken mijn kleren met de hand waste in een gletsjersbeekje.

Dat was ook leuk.

Lees verder

Imperfectie mag er zijn

85808-magnet-a-clean-house-a

Laatst belde ze. Het was druk op de weg en ze ging het niet redden om haar zoon op tijd op te halen van de BSO. Of ik misschien….?

Ja natuurlijk. De BSO is immers twee minuten lopen en ik vind haar zoon lief. ’t Is een kind met een iets ingewikkeldere gebruiksaanwijzing dan de meeste kinderen en dat is best lastig voor haar. Wat mij betreft compenseert hij die gebruiksaanwijzing ruimschoots met zijn natuurlijke charme en zijn grote hart, hoewel het gewoon wel even geduurd heeft tot ik dat ontdekte. Zij kan echter niet iedereen zomaar even vragen om in te springen en als zelfstandige moeder zonder partner heeft ze dat vangnet even hard nodig als ik. Ik zei dus “ja”.

Lees verder

Een balansdagje met kletskoppen.

weight-scale-1548017

Als jongvolwassene was ik behoorlijk mager. Vervolgens werd ik “slank”en inmiddels heb ik een voor mijn lengte normaal gewicht. Maat 38, nog steeds dikke prima.

Maar sinds ik de 40 gepasseerd ben kan ik sommige kleding toch beter niet meer dragen. ’t Is niet meer zo strak allemaal, namelijk.

Bij mij in de familie verzamelt iedere extra kilo zich op de buik. Ook bij mij en ik vind dat mijn lijf daar niet persé mooier van wordt, zéker wanneer dat “alleen maar een extra vetlaagje” en die schattige buikrolletjes zich verenigen tot een licht overhangende “kwab”.
Mijn gewicht gaat toch echt langzaam omhoog en dat is zichtbaar. Ik zorg goed voor mezelf: nooit meer een echte stressweek en ook geen “rock basic kampeerweken” meer waarbij ik maaltijden oversla.

Lees verder