Oh ja. Zo voelt dat.

Sinds we in het Boshuisje zitten zien mijn dagen er anders uit. Ik ga namelijk steeds weg. Niet iedere dag en niet steeds naar dezelfde plek, maar ik zit ook niet – zoals ik gewend was – aan de keukentafel te werken met af en toe een afspraak in de buurt.

Ik ga immers sowieso dagelijks naar “het ouwe huis” om daar op te ruimen en weg te gooien. Niet altijd even fanatiek en ook lang niet altijd even lang, maar het is wel een dagelijks terugkerende taak op mijn lijst. ’s Morgens ben ik op zijn best als het om poetsen, inpakken of weggooien gaat. Zo leer je nog eens wat over jezelf….

Doorgaan met het lezen van “Oh ja. Zo voelt dat.”

Hoe zit het eigenlijk met die inkomsten?

omzet grafiek

Omdat ik veel voor gemeentes werk en er in maart verkiezingen waren, was mijn omzet in q4 van 2017 en q1 van 2018 nihil. Ik moest hard interen op mijn inkomstenbuffer en in februari – maart was ik daar wel klaar mee.

Die lage inkomsten zijn goed te zien in de omzetgrafiek hierboven, die ik uit mijn boekhoudprogramma gekopieerd heb: in 2017 (de oranje lijn) zakte mijn maandelijkse omzet al in augustus richting de nullijn, met een kleine opleving in november. In 2018 (de blauwe lijn) bleef die omzet nog drie maanden op de nullijn hangen.

Mocht je het naadje van de kous willen weten? Ieder streepje staat voor 5.000 euro omzet.

Meestal haal ik mijn hoogste omzet júist in november tot en met januari. Die klap die kwam dus wel aan…. Doorgaan met het lezen van “Hoe zit het eigenlijk met die inkomsten?”

Vakantie voorbereiden, werken, verhuizing voorbereiden… hm waar zal ik ‘es mee beginnen…?

Ik besloot een paar weken geleden dat we niet op vakantie gingen naar het buitenland, maar in Nederland blijven. Ook gaan we minder lang dan gebruikelijk: twee weken in plaats van dik drie weken. Als je niet ver hoeft te rijden, kan dat natuurlijk ook.: we rijden 200 kilometer naar het noorden in plaats van 1.000 kilometer naar het zuiden.

De verhuizing komt er immers aan. Dat kost geld. En tijd. En energie. Reden genoeg om het rustigaan te doen dit jaar. Dat halen we wel weer eens in…

Opruimen: de never ending story…

En oh ja: er moet nog opgeruimd, ingepakt en weggegooid worden….

Ik heb natuurlijk al veel gedaan in april, voordat ik mijn huis te koop zette. Maar zodra de rondleidingen voor potentiële kopers voorbij waren stopte ik met het opruimen. En dat terwijl ik best wist dat je sommige kasten beter niet kunt opentrekken.

Doorgaan met het lezen van “Vakantie voorbereiden, werken, verhuizing voorbereiden… hm waar zal ik ‘es mee beginnen…?”

De vaatwasser uitruimen tijdens een telefonisch overleg

Ik werd gebeld gisteren. Door een zakelijke relatie met wie sinds een paar maanden samenwerk in een grote opdracht.

Toevallig zijn we allebei bezig geweest met de verkoop en koop van een woning: zij gaat ergens in een woonboerderij wonen en ik verhuis dus naar een kindvriendelijke wijk.

We hebben allebei een dochter. En we hebben ook allebei een oud Volkswagenbusje waarmee we op vakantie gaan. Zij heeft dan ook nog een man, ik heb een hond. Onze gezinnen lijken dus heel veel op elkaar.

Doorgaan met het lezen van “De vaatwasser uitruimen tijdens een telefonisch overleg”

Hoe ik het kostwinnerschap en moederschap succesvol combineer.

Ik krijg de vraag regelmatig: “Hoe doe jij dat toch, werken en ouderschap combineren?”

Vaak weet de vragensteller dan niet eens dat ik alleenstaande moeder ben . Of “zelfstandige moeder”, zoals ik laatst hoorde. Die titel beviel me wel want mijn liefdesleven – of het gebrek daaraan – hoeft voor mij niet onlosmakend met mijn moederschap verbonden te zijn….

Als je enige kostwinner bent dan is de druk op en verantwoordelijkheid voor werk en inkomen een stuk hoger dan wanneer je bijvoorbeeld tweeverdieners bent. Ik zou met liefde die helft van die verantwoordelijkheid, en ook de uren die ik werk, willen overdragen. Maar zo alleen kan het ook prima.

Nou dames, hier komen mijn succespunten. Ook (juist!) voor vaders, trouwens. En ja, ik weet het, ik heb makkelijk praten. Ik zeg niet dat mijn manier de jouwe is. Jouw situatie is anders. En meer van dat.

Doorgaan met het lezen van “Hoe ik het kostwinnerschap en moederschap succesvol combineer.”

Nog 65 nachtjes…

Nog 65 nachtjes slapen en dan gaan we weg uit ons huis.

En dat is inmiddels zeker. Ik hoorde vandaag dat de kopers van mijn huis, ondanks al het geklungel van hun aankoopmakelaar en ook niet altijd even snelle acties van mijn verkoopmakelaar, het huis definitief gaan kopen. Uiteindelijk heeft hij hun financieel adviseur gebeld en die snapte de onrust niet. Ze hebben de financiering al een paar dagen rond namelijk. Alleen was dat dus effe niet gecommuniceerd. Morgen al storten ze de waarborgsom.

Zodra het bordje voor mijn huis op “verkocht” staat, gaan we het vieren!!

Vervolgens is het een kwestie van wachten op de overdracht. Ik kijk er nu al naar uit!

Doorgaan met het lezen van “Nog 65 nachtjes…”

Mijn grote Verhuis – Stappenplan

Ik maakte een lijst met taken die ik de komende vijf maanden ga tegenkomen voor de verkoop van mijn huis en aankoop van het nieuwe huis.

Nog nooit eerder verhuisde ik als zelfstandige moeder en ZZP-er die thuis werkt, van A naar B met ook nog eens een fixe periode ter overbrugging (waarschijnlijk twee maanden).

Van studentenkamer van studentenkamer, ja, dat deed ik. Met een boodschappenwagentje, zelfs.

En ook verhuisde ik ooit naar een huurwoning met zijn tweetjes. En van die woning in mijn eentje naar een huurappartement. Om vervolgens weer met zijn tweeën naar het huis te gaan wat zéér binnenkort een bord in de tuin heeft met “verkocht onder voorbehoud” en dat was dan meteen ook mijn eerste ervaring met de verkoop van een huis.

En dan nu….?

Doorgaan met het lezen van “Mijn grote Verhuis – Stappenplan”

Leefstijlinflatie in de praktijk…

Nadat ik gedurende een hele tijd geen inkomen had, want geen opdrachten, gaat het nu weer heel goed met de geldkraan.

  • Ik ging praten met een paar ambtenaren voor een voor mij vrij standaard opdracht: ondervragen van zo’n 400-600 burgers over afval. De gemeente wilde het echter nogal groots aanpakken en dacht aan 4.000 burgers. Ik adviseerde om dat niet te doen, om geld te besparen, omdat er geen onderzoek-technische reden was om de steekproef zo groot te maken. De gemeente wilde het toch. We gingen onderhandelen en uiteindelijk kwamen we in het midden uit. Voor mij is het een heel interessant onderzoek geworden waarin meerdere mrthodieken gecombineerd worden en ik meer de diepte kan ingaan, wat voor de gemeente ook veel interessanter is.
    Bijkomend voordeel is dat ik weliswaar veel meer geld had kunnen verdienen aan deze opdracht, maar toch is het alsnog een significant bedrag wat ik nu verdien en meer dan dat ik in eerste instantie zelf in gedachte had.
    Lees hier over opportunisme in het zakenleven….

Doorgaan met het lezen van “Leefstijlinflatie in de praktijk…”

Opportunisme en netwerken

Opportunisme: handelen zonder rekening te houden met principes, alleen met omstandigheden en eigenbelang.

Het zakenleven staat voor veel mensen gelijk aan opportunisme. Kansen pakken. Producten of diensten verkopen. Of je klant daar nu beter van wordt of niet.

Soms wordt vergeten dat veel niet-zakenmensen in het dagelijks leven ook behoorlijk opportunistisch kunnen zijn. Denk maar eens aan zwerfvuil: dat zou er niet zijn wanneer we ons zouden laten leiden door principes in plaats van door omstandigheden (“Ik heb een rommeltje en de prullenbak is meer dan twee stappen lopen van me vandaan”) en eigenbelang.

Denk ook maar eens aan ellebogende moeders als er gratis ijsjes uitgedeeld worden en zij hun kind naar voren duwen….

In mijn werk kom ik regelmatig het NIMBY-syndroom tegen. NIMBY staat voor Not In My Back Yard. Mensen willen best een glasbak en het liefst dichtbij, maar ook weer niet zó dichtbij dat het overlast veroorzaakt. En dat geldt dan dus voor alle bewoners in een wijk, met soms veel negativiteit en opstanden tot gevolg van iedereen die de bak te ver of te dichtbij vindt. Idem voor voor windmolens, snelwegen, parkeerterreinen en asielzoekerscentra…..

Doorgaan met het lezen van “Opportunisme en netwerken”

Facturen timen om niet de min in te gaan.

Over het eerste kwartaal van dit jaar krijg ik nog BTW terug van de belastingdienst, dan weet u misschien wel hoe laat het was qua inkomen….: er ging zakelijk meer geld uit dan in. En dan had ik nog een privé administratie met – dus – géén inkomsten maar wel uitgaven…. puf……

De bodem van mijn inkomstenbuffer was gelukkig nog niet bereikt. Dat is overigens ook helemaal niet de bedoeling.  En het gaat er tot mijn opluchting niet van komen: een week geleden stuurde ik ein-de-lijk weer eens een fatsoenlijke factuur de deur uit. Voor de niet-ondernemende lezers: facturen verzenden is geld verdienen. Met een wachttijd. Dat wel…

Over een paar weken kan ik nóg een paar facturen de deur uit doen! En ook voor de maanden erna heb ik weer inkomen in het vooruitzicht omdat het me gelukt lijkt te zijn om een langdurig “uurtje-factuurtje-opdracht” te krijgen waarbij ik iedere week vijf tot vijftien uur werk, en die uren tegen een mooi uurtarief mag factureren. Misschien wel drie jaar lang, maar in ieder geval tot in december….

Ik ga waarschijnlijk niet failliet dit jaar. Toch fijn dat het inderdaad goed lijkt te komen…. hum….

Als je – zoals ik – leeft van een klein aantal hoge facturen, dan is het best belangrijk om de verzending van facturen goed te timen. Zeker wanneer je liquiditeit een dipje heeft (ofwel: je hebt niet zo veel geld op de bank).

Stuur je bijvoorbeeld op 28 maart twee facturen weg voor een totaalbedrag van €30.000 ex BTW, dan is er een dikke kans dat die rekeningen eind april alledrie nog open staan. Mijn opdrachtgevers zijn wel trouwe betalers maar ze nemen hun tijd… zes weken is heel normaal. En daar helpt echt níks tegen…..

€30.000 ex BTW, geeft €6.300 BTW. Een bedrag dat natuurlijk op mijn facturen aan mijn opdrachtgevers staat en zij mij moeten betalen. Maar die dus óók al op de BTW-aangifte van het eerste kwartaal opgenomen wordt. Die BTW moet ik dan dus wél voor 30 april betaald hebben aan onze vrienden met de blauwe enveloppen… en aangezien mijn opdrachtgevers doorgaans de tijd nemen, moet ik die 6.300 euro dan dus “even” voorschieten.

Best veel geld om even voor te schieten. Zeker omdat het helaas niet zo is dat die 30.000 euro allemaal voor mezelf zijn. Ik heb ook kosten, voor uitzendkrachten bijvoorbeeld……. en bij uitzendbureaus kom ìk er niet mee weg om dan pas zes weken later te betalen (of ik ben te braaf….).

Om die reden factureer ik sowieso 65% vooraf. Om te voorkomen dat ik steeds alle kosten moet voorschieten.
Ik verzend dus eigenlijk nooit facturen in de laatste twee weken van een kwartaal en zeker niet de hogere facturen. Want als ik diezelfde drie facturen vier dagen later opstuur, hoef ik de BTW drie maanden later pas aan de balastingdienst over te maken en heb ik dus zelfs tijdelijk extra liquiditeit. Alsof je zonder rente geld leent… best handig soms!

Drukdrukdruk?

Ik ben dus zo iemand die houdt van het een beetje druk hebben. Als ik het druk heb, dan kan ik mezelf zo lekker vaak een schouderklopje geven bij afgeronde taken en daar word ik blij van.

Als ik het níet druk heb, dan kan ik alleen maar denken dat “het over een uurtje ook wel kan”. En dat ieder uur. En zo kom ik tot niks. En vind ik mezelf stom.

Het druk hebben is lang een status-symbool geweest en daar ben ik niet (niet langer…) gevoelig voor. Mensen die het druk hebben om het druk hebben, die vind ik vaak een beetje vervelend. En het antwoord “drukdrukdruk, hehehehe!” op de vraag hoe het gaat, is zóó 2001…

Doorgaan met het lezen van “Drukdrukdruk?”

Stil staan en rollen

Weet u nog hoe blij ik vorige week was toen ik die éne opdracht kreeg?

Inmiddels zijn het er alweer drie: één megagrote (dat was die van vorige week), een piepkleintje (die van de schoenen) en een uurtje-factuurtje opdracht die me per week niet meer dan een dag aan tijd gaat kosten, gemiddeld, maar (hopelijk…) een hele tijd door gaat lopen. Misschien wel tot volgend jaar….

Een uurtje-factuurtje opdracht

Zo’n opdracht waarbij ik niet vantevoren hoef te berekenen hoeveel tijd iets kost en vervolgens één bedrag offreer, maar gewoon achteraf alle gewerkte uren mag factureren. Voor mij is dat nieuw. 

Best apart… dat je dan bij een overleg zit in de rol van adviseur…. en vriendelijk voorstelt dat jij wel een voorschot kan maken op het overleg van volgende week met andere belanghebbenden. Omdat je oprecht denkt dat jij de meeste expertise hebt. Maar wetende dat je nog helemaal niet persé was uitgenodigd voor dat overleg, maar nu dus alsnog… Waardoor toch even door je achterhoofd schiet dat je volgende week dus sowieso wel weer twee dagdelen onder de pannen bent en dat je vrij gemakkelijk kunt berekenen hoeveel geld je dan volgende week verdiend hebt aan die voorbereiding, de reistijd en het overleg….

Best apart want het had ook zomaar gekund dat ik dat voorstel niet had gedaan en dat scheelt dan wel een slok inkomen….!

Doorgaan met het lezen van “Stil staan en rollen”

Schoenen

Dat je een zakelijke afspraak hebt op een dik uur rijden van huis.

En dat die zoals altijd erg belangrijk is.

Dus dat je die éne kekke wikkeljurk aan doet. Met een mooi jasje.

En wat make-up op je snoet.

En dat je daar mooie schoenen bij uitzoekt. Van die enkellaarsjes met veelstehoge hakken waarmee je amper kunt lopen, maar zakelijke afspraken vergen vaak alleen de gang door. Dus deze kunnen best…

Dat je die schoenen nog even extra laat glimmen met wat kokosolie want dat is overal goed voor.

Dat je op tijd vertrekt. Met laptop. Visitekaartjes. Schrijfblok. Routebeschrijving. Dingen uit het desk research. Portemonnee, telefoon. Alles check.

Doorgaan met het lezen van “Schoenen”

Hoe het voelt als je geen inkomen hebt.

Voor de meeste mensen is het heel vanzelfsprekend dat er maandelijks een inkomen is. Of dat nou een kleine uitkering is of een inkomen van boven de Balkenende-norm: er komt geld in. Voor sommigen is het een terugkomend probleem om binnen budget te blijven, anderen budgetteren niet en zien wel of ze geld overhouden, maar veel mensen zijn gewend aan dat inkomen en hebben een daarbij passend uitgavepatroon.

Liefst geeft iedereen minder uit dan dat er in komt, denk ik, zodat er ook gespaard kan worden voor grote uitgaven, onverwachte kosten of een vroege(-re) pensionering.

Dan heb je natuurlijk ook mensen die meer uitgeven dan dat er in komt. Als dat structureel is… hmzz… niet handig….

Doorgaan met het lezen van “Hoe het voelt als je geen inkomen hebt.”

Blij dansje

Na een doorwaakte hoestnacht – damn you, virus! – met spierpijn opstaan.

Erachter komen dat de heesheid heeft doorgezet.

En niet zo’n beetje.

Fluisteren tijdens het ontbijt. En hoesten.

Geen honger dus glimlachen met een theetje-met-honing en toekijken hoe de dochter haar yoghurt met muesli eet.

Telefoon doorschakelen naar de antwoordservice.

Met koortsig hoofd op weg naar de school met zakdoekjes. Hoestend. Mama gaat vandaag maar even niet mee naar binnen, lieverd.

Een verplicht rondje met het hondje.

Terug naar huis en op de bank. Nog een theetje. En hoesten.

De was doen. De vaatwasser uitruimen. Douchen en hopen dat die stoom ervoor zorgt dat er weer normaal geademd kan worden.

Email checken. En beantwoorden. Administratie bijwerken. In de badjas en met sloffen aan. Hoestend. Zakelijk blog verder schrijven…

Mailing voorbereiden.

Weer even op de bank. Onder een dekentje. Met een theetje. Met honing.

Naar de winkel om keelsnoepjes en hoestdrank in te slaan. En vitaminepillen – alsof die nu nog helpen… En yoghurt. En brood. En groente. En fruit. En vers geperste sinaasappelsap uit zo’n automaatding. En hoesten.

Afspraak voor kraamvisite toch maar afzeggen. Een baby onderhoesten lijkt me geen goed idee…. Gelukkig kan dat afzeggen via een berichtje want de stem is weg.

Een landingspagina maken voor een panel.  Foto’s bestellen. Zuigend op keelsnoepjes die hun belofte vanzelfsprekend niet waarmaken.

Toch maar besluiten om die leuke netwerkafspraak van vanavond ook af te zeggen. Zonder stem kun je niet praten, immers.

Vaag rondlopen.

Weer even op de bank met thee en honing en hoestdrank en keelsnoepjes.

Maar weer even de mail checken. Zakdoekjes in de aanslag.

 

En dan?

Goed nieuws. Die éne offerte. Die waarmee ik een beetje van de slappe tijd van de afgelopen maanden zou kunnen goed maken. Waarvan ik amper durfde te hopen dat het door zou gaan, laat staan erop rekenen…

Gaat die nou door? Is ’t echt?

 

 

Ja. Ik lees het goed. Heéél goed. Een opdrachtbrief. Met daarin precies het bedrag dat ik geoffreerd had. Fijn. Meer dan fijn. Superfijn. Superdeduperfijn. Megasuperfijn.

Met koorstig vol hoofd toch maar een heel heel heel blij dansje.

 

 

 

E.i.n.d.e.l.i.j.k.

 

Er gaat weer geld binnenkomen…..!!!

 

 

Nog geen dertig jaar oud en een burn-out…

Afgelopen woensdag, toen ik aan het sporten was, liep ik Anna tegen het lijf. Wij kennen elkaar al jaren, zij het vrij oppervlakkig. We komen elkaar af en toe tegen in de klimhal en ook tussen de rotsen in Frankrijk ben ik haar weleens tegen het lijf gelopen.

Ik vroeg haar hoe het nu eigenlijk met haar ging en ik zag eigenlijk meteen dat ik haar raakte, met die vraag.

Doorgaan met het lezen van “Nog geen dertig jaar oud en een burn-out…”

 En dat het weer goed komt

Dus ja: mijn leidingen zijn kapot gevroren. Onder de grond. En ook de radiator in de tuinkamer. Maar ik heb er niet direct – nu – veel kosten aan. De verbinding “naar buiten en naar achter” is afgesloten en dat was zó gepiept. Het is een korte termijn oplossing maar vooralsnog is ons huis weer heerlijk comfortabel. In overleg met mijn toekomstige makelaar ga ik beslissen wat we verder met die leidingen gaan doen.

Het bezoek van Murphy op maandag kostte me veel tijd en energie. Maar inmiddels is het woensdag en die dag is voorgoed voorbij. Het leven gaat door.

Er is nog meer goed nieuws.

Doorgaan met het lezen van ” En dat het weer goed komt”