Facturen timen om niet de min in te gaan.

Over het eerste kwartaal van dit jaar krijg ik nog BTW terug van de belastingdienst, dan weet u misschien wel hoe laat het was qua inkomen….: er ging zakelijk meer geld uit dan in. En dan had ik nog een privé administratie met – dus – géén inkomsten maar wel uitgaven…. puf……

De bodem van mijn inkomstenbuffer was gelukkig nog niet bereikt. Dat is overigens ook helemaal niet de bedoeling.  En het gaat er tot mijn opluchting niet van komen: een week geleden stuurde ik ein-de-lijk weer eens een fatsoenlijke factuur de deur uit. Voor de niet-ondernemende lezers: facturen verzenden is geld verdienen. Met een wachttijd. Dat wel…

Over een paar weken kan ik nóg een paar facturen de deur uit doen! En ook voor de maanden erna heb ik weer inkomen in het vooruitzicht omdat het me gelukt lijkt te zijn om een langdurig “uurtje-factuurtje-opdracht” te krijgen waarbij ik iedere week vijf tot vijftien uur werk, en die uren tegen een mooi uurtarief mag factureren. Misschien wel drie jaar lang, maar in ieder geval tot in december….

Ik ga waarschijnlijk niet failliet dit jaar. Toch fijn dat het inderdaad goed lijkt te komen…. hum….

Als je – zoals ik – leeft van een klein aantal hoge facturen, dan is het best belangrijk om de verzending van facturen goed te timen. Zeker wanneer je liquiditeit een dipje heeft (ofwel: je hebt niet zo veel geld op de bank).

Stuur je bijvoorbeeld op 28 maart twee facturen weg voor een totaalbedrag van €30.000 ex BTW, dan is er een dikke kans dat die rekeningen eind april alledrie nog open staan. Mijn opdrachtgevers zijn wel trouwe betalers maar ze nemen hun tijd… zes weken is heel normaal. En daar helpt echt níks tegen…..

€30.000 ex BTW, geeft €6.300 BTW. Een bedrag dat natuurlijk op mijn facturen aan mijn opdrachtgevers staat en zij mij moeten betalen. Maar die dus óók al op de BTW-aangifte van het eerste kwartaal opgenomen wordt. Die BTW moet ik dan dus wél voor 30 april betaald hebben aan onze vrienden met de blauwe enveloppen… en aangezien mijn opdrachtgevers doorgaans de tijd nemen, moet ik die 6.300 euro dan dus “even” voorschieten.

Best veel geld om even voor te schieten. Zeker omdat het helaas niet zo is dat die 30.000 euro allemaal voor mezelf zijn. Ik heb ook kosten, voor uitzendkrachten bijvoorbeeld……. en bij uitzendbureaus kom ìk er niet mee weg om dan pas zes weken later te betalen (of ik ben te braaf….).

Om die reden factureer ik sowieso 65% vooraf. Om te voorkomen dat ik steeds alle kosten moet voorschieten.
Ik verzend dus eigenlijk nooit facturen in de laatste twee weken van een kwartaal en zeker niet de hogere facturen. Want als ik diezelfde drie facturen vier dagen later opstuur, hoef ik de BTW drie maanden later pas aan de balastingdienst over te maken en heb ik dus zelfs tijdelijk extra liquiditeit. Alsof je zonder rente geld leent… best handig soms!

Drukdrukdruk?

Ik ben dus zo iemand die houdt van het een beetje druk hebben. Als ik het druk heb, dan kan ik mezelf zo lekker vaak een schouderklopje geven bij afgeronde taken en daar word ik blij van.

Als ik het níet druk heb, dan kan ik alleen maar denken dat “het over een uurtje ook wel kan”. En dat ieder uur. En zo kom ik tot niks. En vind ik mezelf stom.

Het druk hebben is lang een status-symbool geweest en daar ben ik niet (niet langer…) gevoelig voor. Mensen die het druk hebben om het druk hebben, die vind ik vaak een beetje vervelend. En het antwoord “drukdrukdruk, hehehehe!” op de vraag hoe het gaat, is zóó 2001…

Doorgaan met het lezen van “Drukdrukdruk?”

Stil staan en rollen

Weet u nog hoe blij ik vorige week was toen ik die éne opdracht kreeg?

Inmiddels zijn het er alweer drie: één megagrote (dat was die van vorige week), een piepkleintje (die van de schoenen) en een uurtje-factuurtje opdracht die me per week niet meer dan een dag aan tijd gaat kosten, gemiddeld, maar (hopelijk…) een hele tijd door gaat lopen. Misschien wel tot volgend jaar….

Een uurtje-factuurtje opdracht

Zo’n opdracht waarbij ik niet vantevoren hoef te berekenen hoeveel tijd iets kost en vervolgens één bedrag offreer, maar gewoon achteraf alle gewerkte uren mag factureren. Voor mij is dat nieuw. 

Best apart… dat je dan bij een overleg zit in de rol van adviseur…. en vriendelijk voorstelt dat jij wel een voorschot kan maken op het overleg van volgende week met andere belanghebbenden. Omdat je oprecht denkt dat jij de meeste expertise hebt. Maar wetende dat je nog helemaal niet persé was uitgenodigd voor dat overleg, maar nu dus alsnog… Waardoor toch even door je achterhoofd schiet dat je volgende week dus sowieso wel weer twee dagdelen onder de pannen bent en dat je vrij gemakkelijk kunt berekenen hoeveel geld je dan volgende week verdiend hebt aan die voorbereiding, de reistijd en het overleg….

Best apart want het had ook zomaar gekund dat ik dat voorstel niet had gedaan en dat scheelt dan wel een slok inkomen….!

Doorgaan met het lezen van “Stil staan en rollen”

Schoenen

Dat je een zakelijke afspraak hebt op een dik uur rijden van huis.

En dat die zoals altijd erg belangrijk is.

Dus dat je die éne kekke wikkeljurk aan doet. Met een mooi jasje.

En wat make-up op je snoet.

En dat je daar mooie schoenen bij uitzoekt. Van die enkellaarsjes met veelstehoge hakken waarmee je amper kunt lopen, maar zakelijke afspraken vergen vaak alleen de gang door. Dus deze kunnen best…

Dat je die schoenen nog even extra laat glimmen met wat kokosolie want dat is overal goed voor.

Dat je op tijd vertrekt. Met laptop. Visitekaartjes. Schrijfblok. Routebeschrijving. Dingen uit het desk research. Portemonnee, telefoon. Alles check.

Doorgaan met het lezen van “Schoenen”

Hoe het voelt als je geen inkomen hebt.

Voor de meeste mensen is het heel vanzelfsprekend dat er maandelijks een inkomen is. Of dat nou een kleine uitkering is of een inkomen van boven de Balkenende-norm: er komt geld in. Voor sommigen is het een terugkomend probleem om binnen budget te blijven, anderen budgetteren niet en zien wel of ze geld overhouden, maar veel mensen zijn gewend aan dat inkomen en hebben een daarbij passend uitgavepatroon.

Liefst geeft iedereen minder uit dan dat er in komt, denk ik, zodat er ook gespaard kan worden voor grote uitgaven, onverwachte kosten of een vroege(-re) pensionering.

Dan heb je natuurlijk ook mensen die meer uitgeven dan dat er in komt. Als dat structureel is… hmzz… niet handig….

Doorgaan met het lezen van “Hoe het voelt als je geen inkomen hebt.”

Blij dansje

Na een doorwaakte hoestnacht – damn you, virus! – met spierpijn opstaan.

Erachter komen dat de heesheid heeft doorgezet.

En niet zo’n beetje.

Fluisteren tijdens het ontbijt. En hoesten.

Geen honger dus glimlachen met een theetje-met-honing en toekijken hoe de dochter haar yoghurt met muesli eet.

Telefoon doorschakelen naar de antwoordservice.

Met koortsig hoofd op weg naar de school met zakdoekjes. Hoestend. Mama gaat vandaag maar even niet mee naar binnen, lieverd.

Een verplicht rondje met het hondje.

Terug naar huis en op de bank. Nog een theetje. En hoesten.

De was doen. De vaatwasser uitruimen. Douchen en hopen dat die stoom ervoor zorgt dat er weer normaal geademd kan worden.

Email checken. En beantwoorden. Administratie bijwerken. In de badjas en met sloffen aan. Hoestend. Zakelijk blog verder schrijven…

Mailing voorbereiden.

Weer even op de bank. Onder een dekentje. Met een theetje. Met honing.

Naar de winkel om keelsnoepjes en hoestdrank in te slaan. En vitaminepillen – alsof die nu nog helpen… En yoghurt. En brood. En groente. En fruit. En vers geperste sinaasappelsap uit zo’n automaatding. En hoesten.

Afspraak voor kraamvisite toch maar afzeggen. Een baby onderhoesten lijkt me geen goed idee…. Gelukkig kan dat afzeggen via een berichtje want de stem is weg.

Een landingspagina maken voor een panel.  Foto’s bestellen. Zuigend op keelsnoepjes die hun belofte vanzelfsprekend niet waarmaken.

Toch maar besluiten om die leuke netwerkafspraak van vanavond ook af te zeggen. Zonder stem kun je niet praten, immers.

Vaag rondlopen.

Weer even op de bank met thee en honing en hoestdrank en keelsnoepjes.

Maar weer even de mail checken. Zakdoekjes in de aanslag.

 

En dan?

Goed nieuws. Die éne offerte. Die waarmee ik een beetje van de slappe tijd van de afgelopen maanden zou kunnen goed maken. Waarvan ik amper durfde te hopen dat het door zou gaan, laat staan erop rekenen…

Gaat die nou door? Is ’t echt?

 

 

Ja. Ik lees het goed. Heéél goed. Een opdrachtbrief. Met daarin precies het bedrag dat ik geoffreerd had. Fijn. Meer dan fijn. Superfijn. Superdeduperfijn. Megasuperfijn.

Met koorstig vol hoofd toch maar een heel heel heel blij dansje.

 

 

 

E.i.n.d.e.l.i.j.k.

 

Er gaat weer geld binnenkomen…..!!!

 

 

Nog geen dertig jaar oud en een burn-out…

Afgelopen woensdag, toen ik aan het sporten was, liep ik Anna tegen het lijf. Wij kennen elkaar al jaren, zij het vrij oppervlakkig. We komen elkaar af en toe tegen in de klimhal en ook tussen de rotsen in Frankrijk ben ik haar weleens tegen het lijf gelopen.

Ik vroeg haar hoe het nu eigenlijk met haar ging en ik zag eigenlijk meteen dat ik haar raakte, met die vraag.

Doorgaan met het lezen van “Nog geen dertig jaar oud en een burn-out…”

 En dat het weer goed komt

Dus ja: mijn leidingen zijn kapot gevroren. Onder de grond. En ook de radiator in de tuinkamer. Maar ik heb er niet direct – nu – veel kosten aan. De verbinding “naar buiten en naar achter” is afgesloten en dat was zó gepiept. Het is een korte termijn oplossing maar vooralsnog is ons huis weer heerlijk comfortabel. In overleg met mijn toekomstige makelaar ga ik beslissen wat we verder met die leidingen gaan doen.

Het bezoek van Murphy op maandag kostte me veel tijd en energie. Maar inmiddels is het woensdag en die dag is voorgoed voorbij. Het leven gaat door.

Er is nog meer goed nieuws.

Doorgaan met het lezen van ” En dat het weer goed komt”