Over de verkiezingskater en dat het dan toch vanzelf weer tijd wordt voor positiviteit

De verkiezingen zijn voorbij, nog meer mensen hebben gekozen voor “ikke ikke ikke en de rest kan stikken” en voor mij heeft het wel een paar dagen geduurd om deze teleurstelling in de mensen om me heen los te kunnen laten.

Ik leerde dat mensen die uitspraken over “dobbernegers” doen gezien worden als een volstrekt redelijke politieke keuze. En ik hoop dat de mensen die “genoeg hebben van corona” en daarom kozen voor politieke partijen die het haten van mensen die anders zijn gewoon willen maken, zich ooit zullen realiseren wat ze gedaan hebben. En daarover met zichzelf in gesprek zullen gaan.

Wij leven in een land waarin het volstrekt acceptabel is dat mensen uit ons land vertrekken, bijvoorbeeld naar Noorwegen, Frankrijk of Spanje, om daar hun geluk te beproeven. Maar andersom heersen er andere sentimenten. En dàt terwijl het allang aangetoond is dat delen van de wereld behoorlijk onleefbaar zijn door de klimaatcrisis en bijvoorbeeld doordat grote bedrijven en rijke landen zich schuldig gemaakt hebben en maken aan uitbuiting van andere landen. Daar zijn wij dus mede verantwoordelijk voor.

Ik snap daar niets van, van die dubbele moraal waarin Nederlanders die het in het buitenland proberen lof ontvangen en mensen die het in Nederland willen proberen, geweerd worden en gezien worden als profiteurs. En ik wil dat ook niet begrijpen.

Enough said.

Tijd voor positiviteit.

Lees meer

Allergisch voor micromanagen

In het afgelopen jaar ben ik druk geweest met het oprichten van een ondervereniging van de nationale sportvereniging. Dat is best ingewikkeld, vooral omdat het nogal politiek gevoelig ligt. Ik zal u niet met verdere details vermoeien.

In dit oprichtingstraject heb ik te maken met de directeur van de werkorganisatie. Deze directeur heeft veel macht: in tegenstelling tot het bestuur, dat bestaat uit vrijwilligers, is deze meneer gewoon fulltime aan het werk. Hij houdt alle touwtjes strak in handen en heeft een managementstijl die zich maar op één manier laat omschrijven: het is een micromanager.

leeS meer

Weer bij zijn.

Het begon in de week vóór Zonnes negende verjaardag. Ze wilde een speurtocht en een escaperoom en ik haalde samen met mijn zus alles uit de kast: puzzels, uv-stift, raadsels, gedichten. De zolder werd helemaal omgetoverd in een spannende magiërskamer met toverdranken, ratten, spinnen en geheimzinnige stenen en tekens. Een week lang hadden zus en ik nauw contact en werden plannen gesmeed en taken verdeeld. Werk schoof ik dus maar eventjes door.

Meer

Het is weer maandag!

Er was er één jarig….!

Het is weer maandag. Zonne is na de herfstvakantie weer naar school. Ik moet zeggen, ik vind dat heerlijk. Want wat was het een gedoe, de afgelopen week: een logeerpartijtje kon niet doorgaan en speelafspraakjes met vriendinnetjes ging ook lastig. Zonne was dus qua vermaak op mij aangewezen en dat terwijl ik nogal druk was met zowel werk als belangrijke vrijwilligerswerkdingen.

Lees verder

Een beste vriendin voor altijd

vakantievriendschap zomer 2018

Sinds kort heeft Zonne een “beste vriendin voor altijd”. Dat was wel een dingetje bij haar in de klas. Zonne is immers een zij-instromer: zij kwam “pas” in groep drie op deze school en toen waren er al wat kaarten geschud onder de meiden in haar klas qua “BFF”. We hebben de twee E’s, twee handen op één buik. En dan hebben we A, die gewoon graag wil bepalen wie met wie speelt en hoe de vriendschappen zich verhouden in de klas.

Lees verder

Ze moet het toch ooit leren….

Zoals u weet ben ik geen fan van blogs waarin beschreven wordt dat alles perfect lijkt te gaan. Daarom vertel ik u zo nu en dan een verhaaltje over struikelen. Dit keer struikelde ik in de opvoeding. Ik dacht namelijk dat als ik mijn kind een * goede* financiële opvoeding gaf, ze verantwoord met geld zou omgaan. Maar dat bleek niet het geval te zijn, mijn dochter maakt gewoon haar eigen fouten en foutjes. En ik hoop dat ze daarvan leert.

Het was een dag in de zomervakantie. Zonne was thuis. We zouden samen iets leuks gaan doen die dag en uit een veelheid van ideeën kwam “naar de film” naar voren. Toen kwam er iets met werk tussendoor en werd het wat lastig voor mij om die bioscoop die dag te bezoeken. Van de nood een deugd makend stelde ik voor dat ze met een vriendin zou gaan, helemaal zelfstandig. Dat kan zomaar in OnsDorp want er is een bioscoop.

lees verder

Geen dierenbeschermer meer maar politieagent

Heel voorzichtig vertel ik mijn dochter van acht de kinderversie van wat er in de afgelopen week in de Verenigde Staten aan de hand is. Ik leg haar uit dat racisme iets is dat al heel lang speelt, ook in Nederland en geef haar een paar voorzichtige voorbeelden.

“Mama stop, ik kan het niet meer aanhoren!” roept ze uit, met tranen in haar ogen.

lees verder

Coronaweek 9. De eerste week met parttime onderwijs.

Over het combineren van thuiswerk en thuisonderwijs was ik verdeeld enthousiast. In de eerste week, toen nog alles nieuw was, ging ik helemaal los op zelfbedachte lessen zoals “tuinles” en “kookles”. Ik schreef daar hier al over. Maar al snel kwam ik toch wel in de knel. Thuisonderwijs is veel minder leuk wanneer je een deadline hebt en niet aan je werk toekomt. Ik schreef daar hier over: het voelde als hardlopen door drijfzand.

Na vier weken zorgde ik voor een wifiverbinding door ons hele huis en ging Zonne zo nu en dan een uurtje op haar kamer werken. Drie weken later ging ik op kamers in eigen huis en nam ik mijn werkplek op zolder in gebruik met de uitdrukkelijke instructie “alleen bij bloed of botbreuken binnenkomen”. Wanneer ik op zolder aan het werk ben ga ik wel ieder uur even “preventief” kijken hoe het met haar is zodat ze toch even wat interactie heeft.
Om het kort te houden: die zolder was echt een goed idee. Ik overweeg nu de rest van het huis te verhuren (nee grapje). Zonne heeft haar eigen manier gevonden om de “bloed en botten regel” enigszins om te buigen: ze schuift gemiddeld één keer per dagdeel een briefje of een maaksel waar ze echt héél trots op is onder de deur door. Vanzelfsprekend vind ik zo’n briefje dan altijd binnen vijf minuten omdat ik toch toevallig van plan was om thee te zetten in de keuken en kan ik op zo’n moment gepast reageren. Ik vind dat een prima compromis.

lees verder

Fleur, Elsa, Bloesem en Steffie.

Jij had twee barbiepoppen. Een “Elsa” die je een keer kreeg toen je een jaar of drie was èn een barbiepop die ooit van mij geweest was: een Fleur uit de jaren ’80. Naast die retro barbiepop hadden opa en oma ook nog wat kleertjes bewaard, al die jaren. Jij was er maar wat blij mee.

En een dikke maand geleden, middenin coronatijd, brak de “barbie-tijd” aan.

Steffie
lees meer over Fleur, Elsa, Bloesem en Steffie

Project bevrijd de goudvis: leuke plannen maken

Het is best bijzonder om te bemerken hoe het uitzicht op een verandering energie kan geven. En die verandering die komt er: na morgen wordt er voorlopig even geen thuisonderwijs gegeven omdat Zonne dan twee weken meivakantie heeft en na die meivakantie zal ze weer zo nu en dan naar school gaan. Van school kreeg ik een bericht dat het team overlegt over hoe het naar school gaan eruit zal gaan zien. Dat wacht ik dus maar even af.

lees meer

Over geld

Tja dat geld heeft even geen prioriteit in mijn leven. Ik was de afgelopen weken totaal niet gemotiveerd om erover na te denken. Maar de btw-aangifte komt eraan. Dus ik werkte maar alles even braaf bij. Ook mijn privé uitgaven.

De uitgaven….

lees verder

Een eigenwijze thuisjuf, nu al….

Zonne en ik heb de slag goed te pakken qua thuis blijven, thuisonderwijs en thuis werken. Ik schreef daar hier al eens een keertje over. We hebben een fijn ritme, waardoor ik redelijk aan mijn werk toe kom en er ook voldoende tijd over blijft voor leuke dingen. Vooral voor haar, dan, want ik heb nu eenmaal best een aantal taken die óók zo nu en dan aandacht vragen. De was opruimen bijvoorbeeld…

lees verder

Avonturen in het magische bos

“We gaan naar buiten, met Pippa naar het bos, naar het magisch bos. Maar we gaan op een geheime missie, Zonne! Als je iemand ziet, ook al is het in de verte, wil je me dan waarschuwen? Met een geheim teken of een dierengeluid? Want niemand mag ons zien, niemand mag ons tegenkomen. Anderhalve tot twee meter is voor niet-hoestende mensen, wij willen helemaal niemand tegenkomen vandaag, oké?”

lees verder

Meten is weten: een rapportcijfer per dag

Foto door Castorly Stock via Pexels

Hoewel je natuurlijk kan overdrijven, zit er wat mij betreft een flinke waarheid in de uitspraak “meten is weten”. Daarom houd ik bijvoorbeeld al sinds 2014 mijn uitgaven bij. Dan wéét je waar het blijft.

Op mijn werk hield ik altijd urenstatussen bij. Ik begon daarmee als werknemer omdat het bij mijn toenmalige werkgever gebruikelijk was. Eigenlijk wist ik niet beter, dus ook toen ik mijn eigen bedrijf oprichtte hield ik gedurende de dag bij waar ik mee bezig was. Zo wist ik wat veel tijd en minder tijd kostte en kon ik daar mijn toekomstige werkzaamheden beter op begroten.

lees verder